Ποιος φοβάται τους κλόουν ;

 

Ποιος φοβάται τους κλόουν ;

 

Οι εκλογές της επόμενης Κυριακής κρύβουν ένα πολύ μεγάλο μυστικό.

Η επόμενη Δευτέρα, ενδέχεται να διατηρήσει την πλειοψηφία για τα κόμματα της διαφθοράς. Ενδέχεται όμως, να δώσει την πλειοψηφία στα κόμματα της ανανέωσης..

 

Τί γίνεται στην πρώτη περίπτωση; ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ είναι ήσυχοι ότι κανένας δεν θα τους αγγίξει ούτε για το ποινικό σκέλος της λεηλασίας του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων, ούτε για το ποινικό σκέλος του κουρέματος, και φυσικά ούτε για το ποινικό σκέλος του ξεπλύματος των ευρωπαϊκών κονδυλίων..

 

Τί γίνεται όμως εάν χάσουν την τρέχουσα πλειοψηφία;

Στο συγκεκριμένο σενάριο, ξεκινά έρευνα για πολλά θέματα.

Ποιοι ξεπούλησαν τα σπίτια του απλού κοσμάκη στα ξένα funds;

Σε ποιες τσέπες κατέληξαν τα χρήματα του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων και των ευρωπαϊκών κονδυλίων;

Πώς είναι δυνατό να έχει το υπουργικό συμβούλιο συγκεκριμένο λειτουργό ταυτόχρονα σε δύο θέσεις για να μπορεί να ξεπλένει κονδύλια, στέλλοντας τα από την πρώτη του θέση στη δεύτερη;

Γιατί η Αστυνομία αρνείται να λάβει καταθέσεις για ποινικά αδικήματα;

 

Επειδή οι εκλογές έφεραν στη φόρα όλες τις αμαρτίες των τριών τελευταίων δεκαετιών, πάμε να θυμηθούμε τί έγινε:

-        Λεηλασία ΧΑΚ

-        Έλλειμμα Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αρκετών δισεκατομμυρίων,

-        Κλείσιμο Λαϊκής Τράπεζας, με κόστος αρκετών δισεκατομμυρίων,

-        Απώλεια κεφαλαίου Τράπεζας Κύπρου, επίσης αρκετών δισεκατομμυρίων.

 

Η απώλεια των κεφαλαίων και μερισμάτων του ΧΑΚ, το σύνολο των απολεσθέντων κεφαλαίων Λαϊκής Τράπεζας, Τράπεζας Κύπρου και Συνεργατισμού όπως το υπολογίζω κυμαίνεται συνολικά στα 40-50 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ποσό έχει αρκετά μεγάλη διακύμανση για ένα απλό λόγο. Το αρχικό κεφάλαιο και οι απολεσθέντες τόκοι ή τα απολεσθέντα μερίσματα από το 2000 για το ΧΑΚ, από το 2010 για τις τράπεζες, και η λεηλασία του Συνεργατισμού έχουν τεράστιο κόστος.

 

Το ερώτημα της Κυριακής είναι ξεκάθαρο και εξαιρετικά απλό.. Κατά πόσον θα συνεχίσει η τρέχουσα λεηλασία από τα κόμματα της διαφθοράς ή κατά πόσον θα ξεκινήσει διερεύνηση από μια πιο καθαρή Βουλή που θα οδηγήσει σε ποινική διερεύνηση, από ένα νέο Πρόεδρο, που δεν θα είναι μέρος της διαφθοράς..

 

Νίκος Ραφίδιας

Λονδίνο

22/5/2026

Απόσπασμα από το βιβλίο «Οι κουκκίδες που έχεις ενώσει..»

Η αλήθεια και η "αλήθεια"

"Πολεμόχαρη φυλή του διαδικτύου καλησπέρα. Και απόψε θα σας πω τις ειδήσεις όπως τις καταλαβαίνω εγώ και όχι όπως θα σας τις έλεγε το κάθε κρατικόφιλο φερέφωνο." Για όσους αναγνώρισαν το ρήμα της πρότασης, ανήκει καθ'οκληρία στη Μαλβίνα Κάραλη. Είκοσι χρόνια πριν, στα πρώτα χρόνια της πρώτης, φοιτητικής μου περιόδου, παρέα με τα βιβλία και τις διαλέξεις είχα την τύχη να παρακολουθώ τις εκπομπές της Μαλβίνας στην ελληνική τηλεόραση. Η Μαλβίνα ήταν ένα άτομο με απίστευτη μόρφωση, καλύτερη και ανώτερη από πολλών καθηγητών πανεπιστημίων. Μέσα από τις σατιρικές τις εκπομπές, τα αντιδελτία, όπως τα αποκαλούσε, παρουσίαζε τις ειδήσεις όπως αυτή τις καταλάβαινε και όχι όπως οι προπαγανδιστές θα μας τις έλεγαν. Και με τον όρο "προπαγάνδα" αναφέρομαι σε κάθε μορφής διαστρέβλωση, προκειμένου να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια και να μας παρουσιάσουν το μαύρο για άσπρο..

Η πρώτη μου έντονη επαφή με την προπαγάνδα έγινε επίσης εκείνο τον καιρό. Είχε "λυθεί" το πρόβλημα με την ονομασία των Σκοπίων (το πόσο λύθηκε το ζήτημα το αντιλαμβανόμαστε πλήρως) και δύο εφημερίδες αντίθετων συμφερόντων είχαν την πιό κάτω πρωτοσέλιδη είδηση: Η πρώτη, είχε τίτλο "Αίσχος, τα δώσαμε όλα στα Σκόπια" και η δεύτερη "Θριαμβευτική νίκη στο Σκοπιανό".

Από τότε, έχω μάθει να αναζητώ την αλήθεια πίσω από την "αλήθεια" και οφείλω να ομολογήσω ότι η Μαλβίνα έκανε πολύ καλά τη δουλειά της, παρότι αυτό, για όσους αντιλαμβάνονται εύκολα την απάτη και την προπαγάνδα, τείνει στις μέρες μας να είναι κουσούρι...

Η κύρια είδηση της εβδομάδας είναι ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο ! Χαράς ευαγγέλια. Όλα τα πονεμένα αδέλφια μας, στο δημόσιο ξεκινούν να διεκδικούν τα δίκαια που τους στέρησαν τα τελευταία χρόνια. Ο φίλτατος κ. Γλαύκος Χατζηπέτρου οδηγεί τη Δημοκρατία στο δικαστήριο επειδή οι δημόσιοι υπάλληλοι στερήθηκαν άδικα μέρος του μισθού και των αυξήσεων που (με βάση την κοινή λογική..) ποτέ τους δεν δικαιούνταν! Μισθούς, αυξήσεις και συντάξεις που δεν προήλθαν ποτέ από πλεονάσματα αλλά πάντοτε από αύξηση του δανεισμού. Επίσης, πρόσφατα ο κρατικοδίαιτος πλέον συνεργατισμός, με άλλα 200 εκ. ευρώ ζημιές, διεκδικούσε (και αυτός) αυξήσεις ! Δίκαιο και λογικό, για το μικρόκοσμο στον οποίο ζούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι..

Έλα όμως που πίσω απο τις λέξεις κρύβεται μια διαφορετική αλήθεια. Οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι (και κάποιοι Κύπριοι..) ομολογούν ότι δεν θα αλλάξει τίποτε.. Το χρέος θα είναι εκεί και θα πρέπει να το ξοφλήσουμε.. Ήμασταν σε μνημόνιο ακόμα και όταν δεν το ξέραμε, διότι πολύ απλά τρώγαμε δανεικά που δεν επιστρέφαμε. Σε κάθε χώρα που οι ολίγοι λεηλατούν τα διαθέσιμα, αυτή η χώρα είναι διαχρονικά σε μνημόνιο, έστω και ανεπίσημα. Για απτό παράδειγμα έχουμε δύο δίδυμα φαινόμενα, την Ελλάδα και την Αργετινή. Οι έχοντες, ξένοι παράγοντες τους παρέχουν μια στοιχειώδη ελεημοσύνη, απο καιρού εις καιρόν, απλά για να μην πεθάνουν. Και οι εθνικοί παράγοντες είθισται να τρώνε με δύο μασέλες αυτά τα ψίχουλα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι το λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι επόμενες γενιές..

Γι αυτό το λόγο ήμουν και παραμένω επικριτικός με όσους εμπλέκονται στην κάθε διακυβέρνηση.. Είμαι πολύ επικριτικός με τη διακυβέρνηση Κληρίδη. Άνοιξε το δρόμο της ανομίας και της ατιμωρησίας. Επι Κληρίδη λεηλατήθηκε το Χρηματιστήριο και δόθηκε το μήνυμα ότι όποιος κλέψει δεν θα τιμωρηθεί. Από τότε το πλυντήριο της Μεσογείου απέκτησε το χείριστο όνομα και με βούλα.Είμαι επικριτικός με τη διακυβέρνηση Παπαδόπουλου. Επι των ημερών της συνέχισε η μαύρη μας τρύπα να διογκώνεται και για να καλυφθεί προχωρήσαμε στο πρώτο κούρεμα. Ναι, για όσους δεν το θυμούνται, το πρώτο κούρεμα έγινε επι Τάσου Παπαδόπουλου και εύσχημα ονομάστηκε "φορολογική αμνηστεία". Αυτή η πρακτική είναι κοινή σε όλα τα κράτη - απατεώνες. Την ώρα που η διακυβέρνηση ξεμένει από χρήμα δίνει σε ημέτερους "μεγαλοκαταθέτες" την ευκαιρία να επιστρέψουν καταθέσεις που λιμνάζουν στην Ελβετία και το Λουξεμβούργο. Σε μας ήταν λίγο πιο εύκολο. Είχαμε αρκετές κρυμμένες καταθέσεις που έπρεπε να βγουν στην αγορά. Ακομη κι άν οι αριθμοί αυτοί θα δημιουργούσαν το φαινόμενο της πυραμίδας.. Ταφόπλακα έβαλε φυσικά ο εκ Δικώμου Χριστόφιας ο οποίος για να καλύψει τις συνεχείς τρύπες έκανε άλλο ένα δάνειο..

Για να γελάσετε και να κλάψετε απλά θυμηθείτε την περίοδο αποχώρησης Χριστόφια και ανάληψης καθηκόντων απο τον Ανανστασιάδη. Ο αποχωρών βροντοφώναζε ότι το ΑΚΕΛ είναι σε θέση να διαχειριστεί την κρίση (στηριγμένο στην πενταετή πρότερη ικανότητα που επέδειξε) ο Νίκαρος διαβεβαιώνοντας μας ότι έχει έτοιμο σχέδιο εξόδου. Τα αποτελέσματα και τη ψυχρή αλήθεια των όσων έγιναν τα ξέρουμε όλοι. Κανένας τους δεν είχε ιδέα ή στρατηγικό σχεδιασμό.. Στην καθομιλουμένη, διώξαμε τη Σκύλλα και φέραμε τη Χάρυβδη.. Γι αυτό ακριβώς θα είμαστε σε μνημόνιο ακόμα και μετά θάνατο. Γιατί όλοι αυτοί που έκλεβαν συνεχίζουν να κλέβουν ατιμώρητοι, λόγω ανικανότητας ή συγκάλυψης των υπευθύνων. Γιατί μέχρι και σήμερα οι ένοχοι δεν πλήρωσαν όσα έκλεψαν για να φοβηθούν όσοι δεν έκλεψαν ακόμα... Γιατί σήμερα, μπορεί να κλέβουν λιγότερο αλλά και πάλι κλέβουν μόνο από δανεικά που θα αποπληρώσουν οι επόμενες γενιές.. Τα οποία χρέη δημιουργούνται και αυξάνονται θα πρέπει να πληρώσουν τα δικά μας εγγόνια και δισέγγονα.

Το μνημόνιο έφυγε αλλά και πάλι, είναι και παραμένει εδώ.. Γι αυτό όποτε θα ακούτε τους νέους υποψήφιους να σας υπόσχονται και να δεσμεύονται, εσείς απλά να θυμάστε τη Μαλβίνα. Πέθανε αρκετά νέα, αλλά τουλάχιστον πρόλαβε να ανοίξει τα μάτια σε μερικούς που διαφορετικά θα αποκαλούνταν "αρνιά". Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που την γνώρισα, έστω και μέσα απο την τηλεόραση.. Αναζητήστε την στο youtube για να ανοίξετε τα μάτια σας..

Η πατρίδα μας, οι υποχρεώσεις μας, οι αλήτες που την λεηλατούν..

-Δεν αισθάνεσαι περίεργα που καταγγέλλεις τη χώρα σου ;
Η ερώτηση με αιφνιδίασε.
Είχε να κάνει με μια καταγγελία που κάνω εδώ και ένα χρόνο και που δείχνει ότι μια συμμορία απο λαμόγια έκλεβε τα κρατικά και κοινοτικά κονδύλια των κυπρίων δικαιούχων, επι μια δεκαετία.

-Πιστεύεις ότι δεν έπρεπε να το κάνω;
-Δεν ξέρω..
Ο αιφνιδιασμός, αμέσως πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Ήταν όμως μια πολύ καλή αφορμή..
Στα μάτια μου πέρασαν τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Η απόλυτη χλιδή που ζήσαμε, το χρήμα που έρεε..
Οι επώνυμοι και μή που επιδείκνυαν έναν ανεξήγητο πλούτο..
Οι δημόσιοι υπάλληλοι για τους οποίους ακούγονταν οι ψίθυροι για χρηματισμό..
Το χρήμα που χάθηκε στο χρηματιστήριο..
Τα σκάνδαλα των στρατιωτικών εξοπλισμών..
Όλα αυτά που πληρώναμε χωρίς να υποπτευθούμε τί γινόταν στο παρασκήνιο..
Το Μαρί..
Το κάθε επόμενο σκάνδαλο, μεγαλύτερο απο το προηγούμενο..
Η κατάρρευση του τόπου, βήμα-βήμα..
Στη μακάρια νήσο, των μονίμως κοιμισμένων..

Αυτός ο τόπος είχε τόσα προβλήματα.
Κι όμως είχε την απίστευτη ικανότητα να τα κρύβει. Να τα αποσιωπά..
Τί κι άν κάθε μέρα η εφημερίδα βούιζε..
Όλοι έκαναν τη στρουθοκάμηλο.
Δεν ήταν κάτι που τους αφορούσε.
Όλοι έβλεπαν.. Όλοι ήξεραν.. Όλοι είχαν πάρει το μερίδιο τους απο το συνεχές βόλεμα..
Να τζεπώνουν, να κλέβουν τα χρήματα που έρχονταν απο την Ευρώπη, για να βελτιώσουν το γενικό επίπεδο.
Δημιουργική λογιστική το λένε πολιτισμένα.. Απατεωνιά, λαμογία, κομπίνα στην καθομιλουμένη..

Όσπου μια μέρα, έσκασε, όπως ήταν αναμενόμενο.
Άφραγκοι !
Λιμοκοντόροι !
Μια συνοπαρτζιά "ημέτεροι" αλήτες που για κάθε 1 ευρώ που έβαζε ο κοσμάκης στα ταμεία αυτοί σήκωναν 20..
Οι "εξαίρετοι" χρυσοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι αποδείχτηκαν κάλπικα νομίσματα.
Εποπτικές αρχές, νόμοι και λοιπά κουρουφέξαλλα..
Βολεμένοι, καλοπερασάκιδες, απόλυτα ανίκανοι να κάνουν αυτό για το οποίο πληρώνονταν.
Να προστατέψουν τον κόσμο που τους πλήρωνε.

Η εφημερίδα μιλά και πάλι για απολύσεις στο δημόσιο.
Ποιόν να λυπηθείς..
Γιατί να τον λυπηθείς..
Χρυσο-πληρωνόταν για να κάνει μια δουλειά..
Και τελικά, όπως αποδείχτηκε, δεν την έκανε..
Ποιός ο λόγος για να συνεχίσεις να τον πληρώνεις εσύ, ο άνεργος, ο χαμηλοσυνταξιούχος ;

Τουλάχιστον, όταν αυτός ο καλοπερασάκιας χρυσοπληρωμένος απολυθεί,
μπορείς να ελπίζεις ότι ίσως πάρεις 10 ευρώ παραπάνω σύνταξη..

Η κοινωνική συνοχή είναι ένα συμβόλαιο..
Είτε τηρείται έντιμα ή σε αναγκάζει να εκκαθαρίσεις τη σαπίλα..

Το αόρατο χέρι σε αναγκάζει να επανέλθεις στην τάξη..
Στην ομαλότητα που διατάραξες..
Με το καλό, ή με το άγριο..
Σήμερα, πουλάμε ότι αποκαλούσαμε πατρίδα..
Με το κομμάτι, με το κιλό, με το στρέμμα..
Κι όσο κι άν πουλήσουμε,χρωστούμε άλλο τόσο..
Χαλάλι μας !

Διπλωματία και κάλπη

Ένα εξαιρετικό βιβλίο-τροφή για το πολιτικό μυαλό, για τον κάθε φέρελπι πολιτικό επιστήμονα, είναι η "Διπλωματία" του Χένρι Κίσινγκερ. Το βιβλίο αυτό είναι προαιρετικό διάβασμα μεν, για το φοιτητόκοσμο των Πολιτικών Επιστημών,  αλλά αποτελεί ένα ευαγγέλιο της διεθνούς πολιτικής σκηνής καθώς ξετυλίγει τη δράση των μεγάλων δυνάμεων και των κατα καιρούς δορυφόρων τους για πάνω απο τρείς αιώνες και περιγράφει συγκλονιστικά τη δημιουργία και τη διάλυση των πολιτικών και κοινωνικών ομάδων και των κρατών και τη σταδιακή αναδιαμόρφωση των ηπείρων. Όσο μεροληπτικό και άν το κρίνει ο αναγνώστης, εξαιτίας του συγκεκριμένου συγγραφέα, απο επιστημονικής πλευράς το συνολικό πλαίσιο ιδεών, αρχών και στρατηγικών που περιέχει παρέχει εξαιρετικές κατευθύνσεις στη διεύρυνση της πολιτικής σκέψης και στη χάραξη και διαμόρφωση της όποιας μελλοντικής στρατηγικής. 

Αυτές τις μέρες διαβάζω αυτό το βιβλίο για δεύτερη φορά και οφείλω να ομολογήσω ότι το βρίσκω ακόμα πιο συγκλονιστικό απο την πρώτη μου φορά, σαν πρωτοέτης φοιτητής της Πολιτικής Επιστήμης. Σαν "πιο ωριμός" και "πιο έτοιμος", αντιλαμβάνομαι πλέον τη λογική και τη φυσικότητα των δύο παγκόσμιων πολέμων και των συνεχών διενέξεων και συγκρούσεων. Χτίζοντας πολύπλοκες και ανίερες συμμαχίες φτάνεις στο αδιέξοδο να πρέπει να τηρήσεις μια ηθική ή άσκοπη και άστοχη σου υποχρέωση. Επίσης, συσσωρεύοντας ανικανότητα και οργή φτάνει κάποια στιγμή που το ποτήρι θα ξεχυλίσει. Έχοντας π.χ. η Γαλλία χρησιμοποιήσει την τεχνική του "διαίρει και βασίλευε" επι σειρά αιώνων βρέθηκε στη δεινή θέση να υποστεί ο,τι και η ίδια είχε προκαλέσει στο παρελθόν. Έχοντας η Γερμανία συγκεντρώσει τη δύναμη και την οργή για να "τιμωρήσει" τη Γαλλία δεν είχε κανένα λόγο να μην το κάνει. Η ιστορία διδάσκει κυρίως ότι έχει χιούμορ.

Στα πιο.. δικά μας, έχουμε ζήσει ιδιαίτερα κρίσιμες περιόδους, όπως το 1963 και το 1974.. Η σημερινή μας κατάντια δείχνει ότι δεν συνηθίζουμε να διδασκόμαστε απο τα παθήματα μας. Ούτε σαν κράτος, ούτε σαν έθνος.. Τί σημαίνει Κούβα της Μεσογείου; Γιατί ξεκίνησε ο όρος και γιατί συνεχίζεται ; Πόσες ομοιότητες έχουμε με την Κούβα και γιατί ποτέ δεν τις αναλύσαμε διαξοδικά ; Τί είναι ο ζωτικός χώρος ; Μπορεί να είναι κάτι το πολύ γενικό αλλά και το πολύ ειδικό και ιδιαίτερο.. Ζωτικός χώρος, ενδέχεται να είναι τα 12 ναυτικά μίλια για μια χώρα, μπορεί να είναι όλη η μεσογειακή λεκάνη για μια άλλη, μπορεί να είναι μόλις 100 μέτρα ακτογραμμής σε μιά χώρα όταν ούτε αυτά δεν μπορεί να προασπίσει. Για μια χώρα σαν την Τουρκία μπορεί να είναι η Ελλάδα, σε πρώτη φάση, και η Αυστρία ή η Ουγγαρία σε δεύτερη. Φτάνει να έχει τη στρατηγική, τη θέληση και την ικανότητα.. Γιατί δεν υπάρχει χώρα "Κύπρος" ; Όταν μια ισχυρή χώρα έχει στρατηγική ικανότητα  και στρατιωτική δυνατότητα, απλά δεν υπάρχεις..Επειδή είσαι μικρός ; Όχι.. Επειδή είσαι τόσο ανίκανος που διέλυσες εκ των έσω, ολομόναχος, την ύπαρξη σου..

Πόσο ευαίσθητη είναι η γεωπολιτική θέση μιάς χώρας; Απόλυτα. Κάθε στρατηγικό σημείο της υφηλίου έχει αξία για πολλά και συνήθως αντικρουόμενα συμφέροντα. Μέσα απο ένα τυχαίο γεγονός (π.χ. φυσικό αέριο) απο κλητήρας γίνεσαι βασικός παίχτης ή το αντίστροφο.. Η Ουκρανία είναι το πιό πρόσφατο παράδειγμα της εύπλαστης σκακιέρας όπως προ εικοσαετίας υπήρξε η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και το Ιράν. Μια τυχαία σπίθα μπορεί να γκρεμίσει αιώνες ιστορίας και προόδου, άν δεν καταφέρεις να διαχειριστείς σοφά και συνετά μια "κακή" στιγμή.. Δείτε π.χ. την Αυστρία σήμερα και συγκρίνετε την σε σχέση με ένα αιώνα πριν.. Σας λέει κάτι σήμερα το κράτος της Πρωσίας ή η Καρχηδόνα ;

Είναι πλέον προφανές ότι αυτοί που διαχειρίζονται το ιδιαίτερο πολιτικό μας πρόβλημα, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχουν πραγματική επίγνωση ή ικανότητα να διαχειριστούν την πολυπλοκότητα των διεθνών σχέσεων. Είναι πολύ πιο σημαντικό για ένα σημαντικό αριθμό εξ αυτών η αλλαγή χαλιών, πιάτων, κατοικιών και αυτοκινήτων απο το εθνικό μας πρόβλημα και τη στρατηγική της διαχείρισης του. Την ίδια όμως ώρα, ο βασικότερος αντίπαλος μας είναι μια χώρα με ιστορία στη διπλωματική (και μη) διαχείριση της ιστορίας. Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει επισημάνει ή αναλύσει κανένας μας !

Ένα επιπρόσθετο πολύτιμο υπόβαθρο για κάθε λαό είναι η παιδεία. Όταν έχεις έμπειρους και ικανούς δασκάλους και όχι όταν έχεις στρατιές απο έμμισθους καιροσκόπους. Η πλειοψηφία τους, σε αυτό τον τόπο, είναι ξεκάθαρα καιροσκοπική. Γι αυτό τον πολύ απλό λόγο, μέχρι και σήμερα, όλες οι γενιές αυτού του τόπου, δεν έχουν πολιτική σκέψη, κριτική άποψη και ικανότητα επιλογής. Την προσεχή Κυριακή, για παράδειγμα, έχουμε την ευκαιρία να επιλέξουμε τους ικανότερους αντιπροσώπους μας για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και να χαράξουμε το δρόμο της αναγέννησης, καινοτομίας, της ικανότητας και της ανόρθωσης της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής οικογένειας . Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα περισσότερο το κατα πόσο θα καταφέρουμε να στείλουμε τους ικανότερους των υποψηφίων ή κατα πόσο θα επιλέξουμε τους πιο αντιπροσωπευτικούς πρωταγωνιστές της εσωτερικής μας διαφθοράς και ανικανότητας.. Η μακρόχρονη εμπειρία μου απο τη μιά, με αναγκάζει να βλέπω την ωμή πραγματικότητα. Η ρομαντική μου αισιοδοξία, απο την άλλη, μου λέει να συνεχίζω να ελπίζω..

10 χρόνια μετα το ΟΧΙ και 1 χρόνο μετά το ΝΑΙ..

Λέγεται ότι η ιστορία διδάσκει και η άρνηση μας να διδαχτούμε μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.. Στις 24 Απριλίου 2004, ο Ελληνικός πληθυσμός της Κύπρου είπε ένα βροντερό ΟΧΙ σε ένα προβληματικό σχέδιο που οδηγούσε στην ολοκληρωτική διάλυση του κράτους του. Εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι αυτό το 76% αυτού του "περήφανου" λαού που πρόλαβε το ξεπούλημα και τη διάλυση το 2004 (σώζοντας εν μέρει και το τουρκοκυπριακό στοιχείο αυτού του τόπου απο τον αφανισμό) άφησε τους επιτήδειους που τον κυβερνούσαν διαχρονικά να ξεπουλήσουν το παρόν και το μέλλον του δέκα χρόνια μετά ! Ένα χρόνο πριν, ο ίδιος κόσμος που θέλει να αυτο-αποκαλείται ελεύθερα σκεπτόμενος και μορφωμένος είδε την ηγεσία του να ξεπουλά και επίσημα το κράτος και το μέλλον του με τα λάθη, τις σκόπιμες ή τυχαίες ενέργειες και παραλήψεις που όλοι οι καλοπληρωμένοι εκλελεγμένοι πολιτικοί άρχοντες και δημόσιοι λειτουργοί προκάλεσαν με την έλλειψη γνώσης, την ανικανότητα, τον καιροσκοπισμό ή/και την αδιαφορία τους.

Τα δύο γεγονότα, είτε δείχνουν να συνδέονται είτε όχι, έχουν απόλυτη σχέση μεταξύ του σε ένα κόσμο απο πολύπλοκους μαθηματικούς συνδυασμούς στρατηγικών κινήσεων. Έχει να κάνει με τη μακρόχρονη διαχείριση ή τη συγκάλυψη ενός προβλήματος μέσα απο επιδερμικές σοφιστείες. Το 2004 επενδύσαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ ως θεμέλια για το μέλλον μας. Ένας λαός που αυτο-διαφημίζεται ως ελεύθερα σκεπτόμενος και μορφωμένος δεν πρέπει να είναι προσκολλημένος σε ένα κομματικό φανατισμό που συνδυάζει την ανομία και τη συγκάλυψη. Εξαιρετικά ενδιαφέρον, άν αναλογιστούμε ότι κάθε "λαθάκι" που συγκάλυπτε έφερνε ένα μεγαλύτερο. Η ανοχή και η αδιαφορία έφερε την έξαρση των ανισοτήτων του απλού λαού σε σχέση με τους επιτήδειους. Δισεκατομύρια λίρες και έπειτα ευρώ πέρασαν στα χέρια των λίγων επιτήδειων καιροσκόπων χωρίς οι κάθε λογής καλοπληρωμένοι θεσμοί μας να παρουν είδηση. Και τότε βλέπουμε το αποτέλεσμα στη λυπητερή. Μόνο που είναι πάρα πολύ αργά ! Το ευρώ, σαν νόμισμα, εμφανίζει ή/και αναδεικνύει  τις ανισότητες των επιτυχημένων και των αποτυχημένων, τη συνετή διαχείριση των βόρειων και τη νομιμοποιημένη λεηλασία των νότιων. Μετά απο μια σειρά αναλύσεων που έκανα τους τελευταίους μήνες ανακάλυψα ότι το ευρώ σαν νόμισμα είναι μια ευχή και μια ασφάλεια για το σύνολο της Ευρώπης αλλά μετατρέπεται πολύ εύκολα σε κατάρα όταν πέσει στα χέρια ανίκανων, καιροσκόπων απατεώνων.

Ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον τομέας, στον οποίο δείχνω ιδιαίτερη αδυναμία είναι ο τομέας της φούσκας, εκεί όπου η υπερ-μεγέθυνση των αριθμών φτάνει στο οριακό σημείο όπου πρέπει αναγκαστικά να γυρίσει σε εκ του μηδενός επανεκκίνηση. Αυτές τις μέρες μετρώ την απώλεια πλούτου του ΧΑΚ απο το 1998. Είναι απίστευτη η ηλιθιότητα και η συγκάλυψη εκείνης της περιόδου. Είναι επίσης απίστευτο το ότι οι αριθμοί εκείνοι που χάθηκαν τότε είναι οι αριθμοί που μας λείπουν σήμερα. Σε μια υγιή κοινωνία, οι τότε αριθμοί θα οδηγούσαν σε μια σημερινή ευημερία. Σε μια σαθρή κοινωνία εκείνοι οι αριθμοί οδηγήθηκαν στο πιθάρι των Δαναϊδων.

Ο καθηγητής Jonathan Tomkin περιέγραφε πριν απο καιρό το πώς οι Βίκιγκς διέλυσαν τον πολιτισμό τους απο την υπερεξάνληση των φυσικών τους  πόρων. Κι εμείς με τη σειρά μας, αρκετούς αιώνες μετά, αντιγράψαμε τη μέθοδο τους υπερεξαντλώντας τις δικές μας οικονομίες και στηριζόμενοι στους ξένους παράγοντες, κεφαλαιοκράτες και επενδυτές σαν να ήταν κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα.  Η φούσκα στην οικονομία τείνει να χαρακτηρίζεται απο μεγάλο αριθμό ατόμων που τοποθετούν τα χρήματα τους σε ένα συγκεκριμένο τομέα, χωρίς επαρκή διασπορά προς αποφυγή των κινδύνων. Η ανισορροπία που προκαλείται στο σύστημα σε μια τέτοια περίπτωση είναι τέτοια που εγγυάται την πληρη διάλυση του, αργά ή γρήγορα. Επίσης, το φαινόμενο της φούσκας, άν το τοποθετήσουμε στην εκπαίδευση και την παιδεία χαρακτηρίζεται απο μεγάλο αριθμό ατόμων που πάνε να αγοράσουν ένα χαρτί και ένα επίσης μεγάλο αριθμό καθηγητών που είναι διατεθειμένοι να τους το πουλήσουν για να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τους μισθούς και τις αυξήσεις τους. Η επιδερμική και μονόπλευρη παροχή ελλειμματικής γνώσης προκαλεί μια πιο μακρόχρονη και πιο επώδυνη κατάρρευση της κοινωνίας.

To 2004 ένας κοιμισμένος λαός ξύπνησε στιγμιαία απο το λήθαργο του, πρόλαβε το κακό και έπειτα ξανακοιμήθηκε στη μακαριότητα του. To 2014, ο ίδιος κόσμος, ξύπνησε απο το λήθαργο του, χωρίς χρήματα και μέλλον, εξαιτίας της εμπιστοσύνης που έδειξε σε μια μερίδα ανίκανων απατεώνων στους οποίους είχε υποθηκεύσει το παρελθόν και το μέλλον του, στα τυφλά και χωρίς κανένα έλεγχο.

Μέχρι σήμερα, αυτός ο λαός ψήφιζε στα τυφλά και κατ επανάληψη τα ίδια άτομα, στηριζόμενο στο ωραίο τους χαμόγελο, ή την κομματική τους ταυτότητα, ή, ακόμα χειρότερα, έμενε σπίτι του και άφηνε τους άλλους να αποφασίσουν ανενόχλητοι.

Θα αποτελεί εξαιρετικό κοινωνιολογικό ενδιαφέρον  άν στις επερχόμενες Ευρωεκλογές θα το επαναλάβει, αφήνοντας τους επιτήδειους και τους καιροσκόπους να αποφασίσουν μόνοι τους.

Αρκεί να συνειδητοποιήσει ότι οι επιτήδειοι επιβιώνουν απο την κρατική και κοινοτική χρηματοδότηση μόνο όσο εμείς τους την δίνουμε με τη ψήφο μας..

Ιδού η Ρόδος !

Οι λαμπρατζιές της καθημερινότητας μας

Σήμερα, για άλλη μια φορά, συνειδητοποίησα πόσο λίγο έχουμε επαφή με την πραγματικότητα. Αφορμή της νέας μου "ανακάλυψης" ήταν οι λαμπρατζιές. Ένα έθιμο για το οποίο είμαστε περήφανοι καθώς δεν ψάξαμε ποτέ το πόσο επικίνδυνο είναι για την υγεία μας. Ίσως τελικά, αυτός ο λαός να αρέσκεται στο μέτριο επίπεδο που κληρονόμησε και να επιδιώκει να παραμείνει σε αυτό, με το όποιο κόστος. Την ίδια ώρα που ο παθιασμένος παροξυσμός της μάζας επιδιώκει να διαιωνίζει τις..."καλές" μας συνήθειες που πρέπει να τηρούνται και να διαιωνίζονται..

Το 2011, στην περίοδο του προεκλογικού παροξυσμού, παρευρέθηκα αναγκαστικά στη λαμπρατζιά ενός χωριού. Τονίζω τη λέξη "αναγκαστικά" επειδή μια πάγια συνήθεια μου είναι να αποφεύγω τα σημεία με τις λαμπρατζιές με το ίδιο πάθος που ο διάολος αποφεύγει το λιβάνι. Ξύλα, θρανία, πόρτες είχαν δημιουργήσει ένα κοκτέιλ τοξικότητας που εκτοξευόταν σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων, δημιουργώντας ένα τοξικό σύννεφο που κολλούσε στα σπίτια του χωριού, σαν φυσικό μέρος της καθημερινότητας τους. Την ώρα που εγώ προσπαθούσα να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αρκετοί γονείς έπαιρναν τα παιδάκια τους όλο και πιο κοντά για να απολαύσουν το "θέαμα".

Ήταν αρκετά τραγικό το να βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Λίγα χρόνια μετά, τα παιδάκια αυτά θα παρουσιάζουν αναπνευστικά προβλήματα όμοια με αυτά που αναπτύσσουν οι περίοικοι των σκουπιδότοπων, ή οι παθητικοί καπνιστές στους εσωτερικούς χώρους, άλλης μιας θλιβερής κατάστασης που δεν θέλουμε να εξαλείψουμε και για άλλη μια φορά ένας δημοσιογράφος θα "ανακαλύπτει" την τασιηνόπιττα με το να αναζητεί μέσα απο ένα ευκαιριακό του δημοσίευμα τις λύσεις που κανένας δεν θα θέλει να δώσει, για να μην στερήσει απο το λαό του το "θέαμα" ή τα όποια οικονομικά οφέλη απολαμβάνει απο την ισχύουσα κατάσταση..

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι όλη η Κύπρος είναι μιά απέραντη λαμπρατζιά και έτσι θέλει να παραμείνει. Καίει παντού, σε καθημερινή βάση και με κάθε τρόπο την ίδια ώρα που ο πάνσοφος αυτός λαός επιλέγει να σφυρίζει αδιάφορα. Η τραγική ειρωνεία σε αυτό τον τόπο έχει να κάνει με το ότι αποδεχόμαστε τα έθιμα, τις συνήθειες και δίνουμε με την ανοχή μας και την παθητικότητα μας νομιμοποίηση σε κάθε τί το άνομο, το παράνομο και το ανήθικο μέχρι την επόμενη μας συμφορά.

Ένα πιο μοντέρνο έθιμο απο τη λαμπρατζιά είναι η συνήθεια μας να ψηφίζουμε τους ανικανότερους των ανικάνων. Τους ψηφίζουμε με τέτοιο πάθος που μετά, την ώρα της αποκάλυψης της ηλιθιότητας μας πρέπει να σιωπήσουμε αφού εμείς προκαλέσαμε, με τις δικες μας επιλογές, τις συνέπειες που βιώνουμε. Γι αυτό, στα χρόνια της νεαρής μας δημοκρατίας ξεκινήσαμε απο τη διαίρεση του 1963, προχωρήσαμε στην εισβολή του 1974, τη λεηλασία του χρηματιστηρίου την περίοδο του 1999, τον ΉΛΙΟ, το Μαρί και την απόλυτη χρεοκοπία μας πέρσι.

Η λύση είναι μία. Θα ξεκινήσει τη μέρα που θα αποφασίσουμε ότι η κάθε "λαμπρατζιά" που εμείς θεωρούμε "έθιμο" είναι μια επικίνδυνη συνήθεια που θα πρέπει επιτέλους να τελειώσει.. Για το δικό μας, αυριανό, καλό..

H (φυσιολογική) διάλυση ενός διεφθαρμένου συστήματος..

Όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες είναι απίστευτα κωμικά αλλά και τραγικά. Φύγαμε απο το "παρα πέντε" και φτάσαμε στο "και πέντε" και ακόμα αναζητούμε τους ενόχους ! Μπήκαμε σε ένα μνημόνιο αλλά κανένας δεν φταίει για τα όσα έγιναν ! Κανένας δεν είδε το πρόβλημα. Κανένας, προφανώς, δεν είχε την ικανότητα να το δεί ! Κανένας δεν έφταιγε για το ότι δεν είχαμε χρήματα στα ταμεία αλλά δίναμε παροχές. Κανένας δεν είναι ένοχος για το ότι δημιουργήσαμε απίστευτες ασυμμετρίες επειδή θέλαμε να δίνουμε κλειδωμένες αυξήσεις και ΑΤΑ στους προνομιούχους, στηριζόμενοι σε δανεικά. Φταίουν (εννοείται) αυτοί που μας τα έδιναν.. Αλλά η δική τους δουλειά ήταν να μας δίνουν.. Για να έχουν έπειτα απαιτήσεις απο εμάς, απο τα παιδιά μας και απο τα εγγόνια μας.. Αυτή όμως είναι η δουλειά των δανειστών.

Εμείς, πάλι, έχουμε δημιουργήσει ένα απίστευτο δομικό πρόβλημα, τα τελευταία χρόνια, προσηλωμένοι στη δημιουργική λογιστική και τη φούσκα που προκάλεσε αλλά δεν θέλουμε ούτε σήμερα να το παραδεχτούμε, ούτε βέβαια να το λύσουμε παίρνοντας κάποια στοιχειώδη μέτρα. Το χάσμα μεταξύ του άνεργου και του προνομιούχου λύνεται μόνο με στοχευμένες δράσεις όπως η αύξηση της φορολογίας και η επιχορήγηση της επιχειρηματικότητας. Δεν λύνεται με το να μεταφέρεις τις ευθύνες σου και την ανικανότητα σου στους κακούς ξένους δανειστές. Άν ήταν στο χέρι μου δεν θα έδινα την άδεια μου για να κάνουμε δάνειο ώστε οι προνομιούχοι να παραμένουν προνομιούχοι χάρη στα δανεικά που πήραν για άλλη μια φορά απο εμένα και τη σύνταξη που θα έπαιρνα.

Κάποιοι άλλοι, εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ισχυρίζονται ότι δικαιούνται τα κεκτημένα τους, προσποιούμενοι ότι προέρχονται απο την παραγωγικότητα τους και όχι απο τη συνεχή καταλήστευση του υστερήματος της πλειοψηφίας και της σύνταξης των παιδιών και των εγγονιών τους. Ακόμα και τώρα που είμαστε στο "και πέντε" !

Πριν απο δύο χρόνια, όταν η χρεοκοπία ήταν ακόμη στα σενάρια, όλα τα στελέχη των κομμάτων κληθήκαμε να αναπτύξουμε εναλλακτικά σενάρια. Το καλοκαίρι του 2012 ! Εννιά ολόκληρους μήνες πριν σκάσει η φούσκα. Την υστάτη, την ώρα που έπρεπε να εφαρμόσουμε τα σενάρια και τους σχεδιασμούς μας, περιέργως δεν είχαμε τίποτα να προτείνουμε. Σαν να μην είχαμε μελετήσει ούτε ένα εναλλακτικό σενάριο ! Αυτές τις μέρες, το σενάριο της κακής τράπεζας ξαναπαίζει στις ειδήσεις. Έχεις δύο τράπεζες, προβληματικές όσο δεν πάει. Άν τις ενώσεις, απλά αυξάνεις τον συστημικό κίνδυνο και αναγκαστικά απολύεις σταδιακά το προσωπικό τους, περιμένοντας το οριστικό τους λουκέτο..

Εναλλακτικά, χωρίζεις και τις δύο τράπεζες σε καλή και κακή. Κρατάς την καλή Α και την καλή Β και τις πουλάς σε δύο υγιείς ενδιαφερόμενους, με υγιή οικονομική κατάσταση και επαρκή ρευστότητα που θα βοηθήσει στην ταχεία ανόρθωση της οικονομίας σου.. Παύεις, με αυτό τον τρόπο, να έχεις πρόβλημα συστημικότητας.. Μεταφέρεις τα προβληματικά δάνεια της κακής Α και της κακής Β σε ένα νέο σώμα (ή και σε δύο, ή τρία..) όπου σε βάθος χρόνου θα έχεις πάρει κάποια ποσά, λόγω της ενοικίασης ή της πώλησης αυτών των περιουσιακών στοιχείων. Δεν είναι δική μου έμπνευση. Εφαρμόστηκε πριν λίγα χρόνια στη Βρετανία, στην περίπτωση της Northern Rock. Και δούλεψε άψογα, άν κρίνουμε απο το αποτέλεσμα !

Η διεθνής εμπειρία είχε να μας πεί πολλά., αλλά εμείς δεν θέλαμε (και ούτε σήμερα θέλουμε..) να ακούσουμε. Υπάρχουν χώρες που πέρασαν τα ίδια και χειρότερα, πριν δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια και αυτή τη στιγμή ευημερούν. Αυτές που πήραν μέτρα έγκαιρα. Αυτές που τιμώρησαν παραδειγματικά και έστειλαν στη φυλακή τους ενόχους. Αυτές που έδωσαν το μήνυμα ότι η τυχόν δική τους ανοχή θα ήταν άλλη μια συμμετοχή στο έγκλημα.

Υπάρχουν κάποιες άλλες χώρες που έκαναν ότι και οι στρουθοκάμηλοι. Έκρυψαν το κεφάλι τους (το υπόλοιπο πρόβλημα δεν μπορούσαν να το κρύψουν..) όσπου να μεταφερθεί η ανάγκη για λύση στους επόμενους. Αυτές οι χώρες χρεοκοπούσαν και θα χρεοκοπούν κατ εξακολούθηση. Και φτάνουν στο σημείο να χάσουν την κινητή περιουσία τους, έπειτα την ακίνητη και έπειτα ό,τι άλλο έχει μείνει.. Ημικρατικούς, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες. Είχαν πρώτα απολέσει την αξιοπρέπεια τους. Γιατί κάθε λαός που δεν θέλει να διαχειριστεί σοφά και συνετά τα του οίκου του και τα της επιβίωσης του και επιλέγει να χρυσοπληρώνει άδικα και άσκοπα τους χείριστους, απλά δεν έχει αξιοπρέπεια..

Το κορυφαίο της κατάντιας μας το άκουσα στις χθεσινές ειδήσεις απο εν ενεργεία υπουργό. Φταίει ο νόμος και πρέπει να τον αλλάξουμε ! Άν το πιο βολικό και  το πιο εύκαιρο, αγαπητέ υπουργέ, είναι να αλλάζουμε τους νόμους, για να μπορούμε να συγκλύψουμε τις παρανομίες του κράτους μας, ξέρουμε ήδη, απο τώρα, και τί άλλο μας περιμένει..

Η πραγματική αξία των 15 ευρώ και το αόρατο χέρι

Πριν απο είκοσι περίπου χρόνια που ήμουν μαθητής, το μηνιαίο κόστος της μαθητικής κάρτας λεωφορείου ήταν (άν θυμάμαι καλά..) δεκαπέντε λίρες. Λίγο-πολύ, όλοι μπορούσαν να τα πληρώσουν. Η λίρα είχε μια κάποια αξία, οι μισθοί ήταν ας πούμε αξιοπρεπείς.. 

Στις μέρες μας, οι μαθητές καλούνται να πληρώσουν δεκαπέντε ευρώ για την μηνιαία κάρτα. Εκ πρώτης όψεως το ποσό φαίνεται χαμηλό εως και αστείο.  Ωστόσο, άμα αναλογιστούμε τα σημερινά ποσοστά ανεργίας και τις μειώσεις των μισθών στην πλειοψηφία του λαού το ποσό αυτό είναι δυσβάστακτο.

Μπορεί όμως να το καταλάβει αυτό το ζήτημα ο κάθε "έχων" ; Μπορεί ένα άτομο που συνήθισε να αμοίβεται με πέντε, εφτά η δέκα χιλιάδες ευρώ το μήνα να καταλάβει αυτόν που αμοιβόταν με δύο χιλιάδες ευρώ και σήμερα παίρνει μόλις χίλια ή, ακόμα χειρότερα, αυτόν που ζεί απο το ταμείο ανεργίας και πρέπει να συντηρήσει τρία, τέσσερα ή πέντε στόματα ; Θεωρώ πως είναι πρακτικά αδύνατο. Ή και άν το αντιλαμβάνεται, δεν θέλει να το ομολογήσει, για ευνόητους λόγους.. Ας μην ξεχνάμε ότι η Μαρία Αντουανέττα έφυγε με την απορία γιατί ο λαός της δεν έτρωγε παντεσπάνι.

Επομένως τα όσα θλιβερά γεγονότα βιώσαμε λόγω της αγανάκτησης των μαθητών είναι ασήμαντα στα όσα αναμένονται. Η ασυδοσία, δίνει σιγά σιγά έδαφος στην αγανάκτηση και την παρεκτροπή. Και η παρεκτροπή θα δώσει χώρο στην επαναρύθμιση της τάξης.

Προσωπικά, έμαθα να πιστεύω στο αόρατο χέρι.. 

Όταν φουσκώνεις τεχνητά ένα χρηματιστήριο, εύλογα θα ξεφουσκώσει. 

Όταν δημιουργείς μια τάξη προνομιούχων σε βάρος της μάζας, θα έρθει μια μέρα που θα δημιουργήσεις χρηματοδοτικό κενό και θα οδηγηθείς στη χρεοκοπία. 

Όταν συγκαλύπτεις ένα βιασμό, εύλογα θα τους αυξήσεις και θα εκτεθείς όχι μόνο στον μικρόκοσμο σου αλλά και στις γειτονικές χώρες που θα σου ζητούν εξηγήσεις. 

Όταν συγκαλύψεις μια σειρά κλοπών θα έρθει μια μέρα που οι κλοπές θα είναι ο κανόνας και θα ψάχνεις να βρείς την άκρη του νήματος, σε ένα κόσμο γεμάτο κλέφτες.

Και το αόρατο χέρι θα επιτελέσει το έργο του. Γιατί εσύ, που έπρεπε να το επιτελέσεις, ως μέρος των καθηκόντων σου, πληρωνόσουν για να παρασιτείς..

Αφιερωμένο στον Άνταμ Σμιθ..

 

Αποτυχία, καθυστέρηση, διάλυση

Λόγω της έλευσης του νέου χρόνου αποφάσισα να φανώ γενναιόδωρος. Έχω ένα επτασφράγιστο μυστικό και σκοπεύω να σας αποκαλύψω ! Πιστεύω στους φύλακες-αγγέλους! Δεν νομίζω να είμαι ο μόνος και δεν νομίζω (πλέον) ότι είναι μόνο στη φαντασία μου.

Ο πρώτος μου φύλακας-άγγελος λέγεται Ντέλια Βελκουλέσκου. Κυκλοφορεί ανάμεσα μας και έχει μέχρι στιγμής κάνει για μένα όσα δεν έχουν κάνει όλοι αυτοί που ψήφιζα κατα καιρούς. Απλώνει το χέρι της και δίνει διαταγές στο τρισάθλιο κράτος μου. Διατάζει αυτό το κράτος - απατεώνα να κάνει ότι πρέπει να κάνει για να πάρω σύνταξη όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, να κάνει δηλαδή οικονομία και ορθολογιστική διαχείριση των χρημάτων που μου αρπάζει. Τους λέει ότι πρέπει να κάνουν δίαιτα και περισυλλογή. Διότι, για ένα περίεργο λόγο, παρότι κατα πλειοψηφία ήταν άχρηστοι με πιστοποιητικό, αυτο-βαφτίζονταν εξαίρετοι, διορίζονταν αναμεταξύ τους και έπαιρναν αβέρτα αυξήσεις απο λεφτά που ΔΕΝ υπήρχαν. Νομίζοντας, κατα πρώτον ότι είμαστε ηλίθιοι και, κατα δεύτερον, ότι δεν τους πήραμε είδηση..

Βέβαια, άν δούλευε λίγο περισσότερο για το δικό μου συμφέρον, θα φρόντιζε να μυριστεί την απάτη έγκαιρα και να προλάβει τα χειρότερα. Είτε πάλι, μετά την πλήρη χρεοκοπία μας, να κόψει περισσότερα απο τους έχοντες και στοιβάζοντες και όχι απο τον απλό κόσμο που υποφέρει και στερείται απο χρόνια. Ας ελπίσουμε να το πάρει έγκαιρα είδηση, ότι για να πετύχει τους αριθμούς της πρέπει να αναζητήσει, να διεκδικήσει και πάρει απο το λίπος και όχι απο το κόκκαλο, όπως άλλωστε μας διδάσκει και η διεθνής ιστορία. Η Ντέλια θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή πρόεδρος. Στο κάτω-κάτω δουλεύει για το καλό μου, το μέλλον μου και τη σύνταξή μου, αυτά που θα'πρεπε να έκαναν διαχρονικά οι δήθεν "ηγέτες" μας.

Ο δεύτερος φύλακας-άγγελος λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι ιδιαίτερα δραστήρια όσο η Ντέλια αλλά το παλεύει (και κατα κάποιο έτερο τρόπο, την αναγκάζω να το παλέψει). Θα μπορούσε να δουλεύει καλύτερα απο τη Ντέλια και να μην φτάναμε στη Ντέλια. Έλα όμως που δεν το έκανε. Ίσως πάλι, να φταίει το ότι τόσα χρόνια δεν απαιτούσα να το κάνει. Άν το έκανε πάντως, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Σκεφτείτε πόσο διαφορετικό θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα άν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δίνονταν στους πραγματικούς δικαιούχους και όχι στις εθνικές ελίτ. Δεν θα είχαμε τις ανισότητες που έχουμε άν υπήρχε στοιχειώδης έλεγχος. Θα είχαμε πραγματική ανάπτυξη, καλύτερη δικαιοσύνη, λιγότερες πιθανότητες αποτυχίας. Η σημερινή αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν το αποτέλσμα της τυφλής εμπιστοσύνης που έδειχνε στη διαχείριση των κοινοτικών πόρων απο τις εθνικές ελίτ, κυρίως όταν αυτές λειτουργούσαν με ξεκάθαρα ολιγαρχικά κριτήρια και παντελή περιφρόνηση των κανόνων. Στην Ελλάδα, με τόσα χρόνια παραμονής στην Ένωση, μόλις τώρα άρχισαν να αποκαλύπτονται οι ασυδοσίες [διάβασε άρθρο Sigmalive/Protothema]. Σκεφτείτε πόσα χρόνια θα πάρει να φανεί η αντίστοιχη ασυδοσία στην Κύπρο άν δεν το ψάξουμε ή άν δεν το επιδιώξουμε..  

Λόγω της έλευσης των επόμενων ευρω-εκλογών έκανα μια ανασκόπηση στην τελευταία πενταετία. Σκεφτείτε την εναρμόνιση που θα πετύχαιναν οι επι μέρους αγορές άν πετύχαιναν το κοινό μισθολόγιο, την ενιαία εκπαίδευση, την βιώσιμη ανάπτυξη, την πάταξη της ασυδοσίας. Η αποτυχία της  Ευρωπαϊκής Ένωσης την οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο και τις διαδοχικές εθνικές χρεοκοπίες. Έφτασε πλέον σε ένα κομβικό σημείο όπου είτε θα κάνει τη δουλειά της όπως έπρεπε να την κάνει απο την αρχή είτε θα το διαλύσουμε. Στο κάτω κάτω ο κόσμος κουράστηκε. Στις επόμενες ευρω-εκλογές έχουμε τη δυνατότητα να εκλέξουμε τους ηγέτες για την ευρύτερη μας ανασυγκρότηση ή τους ολιγάρχες των επι-μέρους ελίτ που θα συνεχίσουν τη σημερινή κατάσταση. Είναι η πιο καλή ώρα είτε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, είτε για να δώσουμε τόπο σε ένα βελούδινο διαζύγιο. Προσωπικά, θεωρώ ότι το διαζύγιο με την Ευρώπη και η επιστροφή στα εσωστρεφή έθνη-κράτη θα εξαφανίσει πλήρως τη διαφάνεια και τις όποιες πιθανότητες ισότιμης δικαιοσύνης και ευημερίας. Οι εθνικές ελίτ ποτέ τους δεν ενδιαφέρονταν για κάτι τέτοιο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάστηκε πριν τόσες δεκαετίες στοχεύοντας σε μιά καλύτερη και πιο δίκαιη ευρωπαϊκή κοινωνία. Όσο όμως αφήνει ανεξέλεγκτη τη δύναμη και τη ρευστότητα στις εθνικές ολιγαρχικές ελίτ, και, όσο αρνείται να το συνειδητοποιήσει και να το διορθώσει, ο θάνατός της είναι αναπόφευκτος.

Καλή χρονιά και καλή ψήφο..

( Στόχος - νούμερο ένα - της νέας χρονιάς: ΠΑΨΕ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ.. )

Η προστασία των ενόχων

Μελετώντας διαχρονικά τα διάφορα πολιτικά συστήματα, θεωρώ ότι ζούμε σε ένα που προσεγγίζει την τελειότητα. Δεν ειρωνεύομαι. Το σύστημα μας είναι σχεδιασμένο πολύ καλύτερα απο ότι νομίζετε. Για παράδειγμα, υπάρχει σαφέστατη διάκριση των εξουσιών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται για να κυβερνά, η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται για να νομοθετεί, η Δικαστική Εξουσία διορίζεται για να επιτηρεί την ομαλότητα.  Ωστόσο, οφείλω να επισημάνω ότι η σημερινή μας "δημοκρατία", λόγω κυρίως των πρωταγωνιστών της και της δράσης τους, τείνει πολύ περισσότερο προς την ολιγαρχία.

Το Κυπριακό Πολιτικό σύστημα είναι ξεκάθαρα πολύ καλύτερο απο το οχλοκρατικό - Κοινοβουλευτικό σύστημα της Ελλάδας, Ιταλίας και Ισπανίας με τα τραγελαφικά  συνεπακόλουθα της διαρκούς "συναίνεσης". Ωστόσο, υπάρχει μια βασική αρχή, για να λειτουργήσει ομαλά πρέπει καθένας να κάνει με πάσα υπευθυνότητα τη δουλειά που αναλαμβάνει. Δυστυχώς, όσα χρόνια όμως θυμάμαι, το πολιτικό μας σκηνικό ταλαντεύεται απο ανίερες συμμαχίες που οδηγούν όλους τους συμμετέχοντες σε ένα φαύλο κύκλο αλληλοσυγκάλυψης. Και με πάσα έλλειψη ευθύνης. Το κάθε πολίτευμα, καλό ή κακό, στηρίζεται απόλυτα στον πατριωτισμό των πολιτών του, εάν και εφ'όσον υπάρχει. Ας μην ξεχνάμε ότι η ίδια η Ελλάδα, η χώρα της δημοκρατίας υποφέρει διαχρονικά απο την κατάχρηση του πολιτεύματος που ανέδειξε. 

Στοιχειώδες θεμέλιο της ομαλότητας είναι ο νόμος και η  σωστή λειτουργία του. Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στην εφημερίδα Σημερινή, πολύ πριν την πρόσφατη μας χρεοκοπία (24/12/2012, σελ. 5), ο διευθυντής του C.I.I.M. Θεόδωρος Παναγιώτου εξηγεί γιατί τόσο στην Κύπρο όσο και διεθνώς παρατηρείται η τάση της ατιμωρησίας των πλουσίων. Διαχρονικά, όλοι μας μιλούμε για φωτογραφικούς νόμους, φωτογραφικές διατάξεις και εξυπηρέτηση υμετέρων. Το κείμενο του κ. Παναγιώτου είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της διαιώνισης του φαινομένου και της μετατροπής των δημοκρατιών σε ολιγαρχίες. Επομένως, προσωπικά δεν έχω εκπλαγεί ούτε σοκαριστεί απο τα σκάνδαλα που ζήσαμε (Μαρί, Μνημόνιο, Λαϊκή, Χρηματιστήριο) όπως δεν εξεπλάγη κανένας μελετητής αυτών των φαινομένων. Στη δική μου λογική, όλα όσα γίνονται είναι απόλυτα φυσιολογικά και αναμενόμενα καθώς σε κάθε τόπο λατρείας της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης, κάθε κακό τείνει να οδηγεί σε ένα πολύ μεγαλύτερο. Διεθνώς, το φαινόμενο αυτό χαρακτηρίζεται ως Minsky moment και άλλοτε σαν το φαινόμενο των Μαύρων Κύκνων.

Η χρεοκοπία και το εθνικό ξεπούλημα είναι πολύ φυσιολογικές εξελίξεις της κατάστασης, είτε στην Κύπρο, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αργεντινή. Δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι. Το φαινόμενο είναι διεθνές και αφορά σε όλα τα σαθρά πολιτικά συστήματα. Παρατηρώντας το φαινόμενο μέσα απο τους Carmen Reinhart and Kenneth Rogoff (This time is different) διαπιστώνουμε ότι η επόμενη χρεοκοπία θα αφορά το επόμενο σαθρό πολιτικό σύστημα.  Όλοι μας ξέρουμε ότι η αξιοκρατία είναι μια άγνωστη λέξη στα κυπριακά τεκταινόμενα. Παράλληλα όμως η ατιμωρησία είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο έθιμο.Είναι μαθηματικώς αδύνατο να μην υπάρχουν ένοχοι σε όλα αυτά τα σκάνδαλα που ζήσαμε μέχρι σήμερα.

-Οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν φρόντισαν να καταρτίσουν υγιείς προϋπολογισμούς, ισοσκελισμένους ή έστω ελαφρώς ελλειμματικούς. Χάριζαν παροχές και αυξήσεις, αφειδώς και αστόχευτα (προφανώς σε υμέτερους..), επιδεινώνοντας τις ανισότητες.

-Οι εκάστοτε βο(υ)λευτές δεν φρόντισαν να νομοθετήσουν με γνώμονα το εθνικό και το κοινό συμφέρον. Έπρεπε πάνω απ'ολα να εξυπηρετούν τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα με φωτογραφικούς νόμους και διατάξεις.

-Ο απλός κόσμος δεν ψήφιζε με κριτήρια αξιοκρατικά αλλά προσδοκώντας στο προσωπικό του όφελος, το διορισμό του μωρού τους και την πίττα με τα σουβλάκια ή το δωρεάν μπουφέ που απολάμβαναν στην κάθε προεκλογική περίοδο παραβλέποντας την αρχή "there is no free meal".

Ο λόγος που δεν βγαίνουμε στους δρόμους να φωνάξουμε είναι ένας. Όλοι μας έχουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στη σημερινή κατάσταση. Και όταν ήρθε η υστάτη, οι χείριστοι της πολιτικής μας σκηνής κλήθηκαν να βγάλουν τα κάστανα απο τη φωτιά. Οι ίδιοι άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα και που πήραν τις θέσεις λόγω γνωριμιών και δικτύωσης! Δικαιώσαμε τον Hyman Minsky και θα συνεχίσουμε να τον δικαιώνουμε.

Σε κάθε πολιτικό σύστημα, η ασπίδα προστασίας είναι ο νόμος και η παιδεία.  Ο νόμος, όταν λειτουργεί στα ορθά πλαίσια σχεδιασμού και χρόνου, είναι αμείλικτος. Τιμωρεί την παρανομία και αποτρέπει τη συνέχιση της. Η παιδεία πάλι, είναι το θεμέλιο που θα δώσει στον καθένα μας τη γνώση και την πληροφόρηση για να αναγνωρίσουμε και να αποφύγουμε τις παγίδες.

Οι δικαστές, δρώντας μέσα στο πνεύμα του νόμου θα μπορούν να πετύχουν πολύ περισσότερα απο αυτά που επιτυγχάνουν τηρώντας μόνο το γράμμα του νόμου. Οι Πανεπιστημιακοί, είναι αυτοί που λόγω σπουδών γνωρίζουν ότι οι μισθοί δεν μπορούν να ανεβαίνουν συνέχεια διότι ιστορικά ακολουθεί άγρια διόρθωση. Είναι αυτοί που θα έπρεπε να διδάξουν τις κλασικές τεχνικές εξαπάτησης (ΡΟΝΖΙ) ώστε να μπορεί ακόμα και ο κάθε πρωτοετής φοιτητής να αναγνωρίζει τις καλοστημένες αυτές απάτες.Είναι αυτοί που λόγω σπουδών και εμπειρίας μπορούσαν να αναγνωρίσουν και να καταγγείλουν τη νέα πυραμίδα που χτιζόταν στους ώμους του λαού μας.

Οι Πανεπιστημιακοί που γνώρισα ήταν στην πλειοψηφία τους τόσο χωμένοι στο βάζο με το μέλι που αντί να φροντίζουν να παραγγέλλουν βιβλία και να διαχέουν τη γνώση, φρόντιζαν να μετακυλούν το κόστος στους ώμους των φοιτητών και να πάρουν όσο το δυνατό περισσότερο απο το υπάρχον μέλι, πριν αυτό εξαντληθεί. Όπως δυστυχώς έκαναν και οι λοιποί προύχοντες..

Το παρόν κείμενο αφιερώνεται στη Ρένα Χόπλαρου για το άρθρο της " Το γκρι του πανεπιστημίου Κύπρου ". Μπορεί η Ρένα Χόπλαρου να εντοπίζει μιά γκρίζα ζώνη αλλά τα δικά μου στοιχεία δυστυχώς τείνουν προς το απόλυτο μαύρο..

Με πάσαν ειλικρίνεια, I love Delia..

Λένε ότι ( δυστυχώς ) τους συγγενείς μας δεν τους διαλέγουμε. Ευτυχώς όμως μπορούμε να διαλέγουμε τους φίλους μας τζαι να αποφεύγουμεν τους εχθρούς μας ( με λλίην προσπάθειαν.. ). Εκτός όμως που τούτες τες ευδιάκριτες περιπτώσεις, έχουμεν τζαι τους φύλακες-αγγέλους μας.. Στην προκειμένη περίπτωση αναφέρομαι στη Ντέλια. Πάντα της είχα μια συμπάθεια αλλά όσο περνά ο τζαιρός η συμπάθεια μου αυξάνεται. Σήμερα έμαθα ότι θα βάλει το σιέριν της στην υγεία τζαι την παιδεία. Πάλε καλά, ίσως τελικά καταφέρουμε να έχουμε παιδείαν τζαι υγείαν κάποτε. Μέχρι σήμερα, έχουμε απλά δύο επιπλέον ξερές λέξεις στα λεξικά.. 

Πριν μερικούς μήνες είχα παρευρεθεί σε μια ομιλία του Γιώργου Προκοπάκη, στη Δημοσιογραφική Εστία. Συνηθίζω πάντοτε να επιβεβαιώνω την αξία ( ή την αναξιότητα.. ) έκαστου ομιλητή που παρακολουθώ. Αυτός ήταν Εμπειρογνώνομας με το "Ε" κεφαλαίο. Πολλά λλίους εμπειρογνώνονες έτυχε να παρακολουθήσω μέχρι σήμερα τζαι απειροελάχιστους όσα χρόνια είμαι στην Κύπρο. Πόσες αλήθειες είχαν ειπωθεί τζείνην τη νύχτα. Πόσα πράματα που όλοι οι πολιτικάντηδες μας έξεραν ή εβλέπαν αλλά δεν εθέλαν να ομολογήσουν στον ηλίθιο λαό μας. Πράματα τζαι θάματα που οι καθηγητές των Πανεπιστημίων εβλέπαν αλλά μόλις τους τελευταίους μήνες εφκήκαν να επιβεβαιώσουν τζαι να μας το παίξουν εμπειρογνώμονες. 160.000 μισθός δίνεται σε καθηγητές του Πανεπιστημίου Κύπρου ! Σαν να λέμε ότι εσηκώσαμεν τους που το Harvard τζαι έπρεπε να τους δώκουμε κατιτίς παραπάνω. Σε άτομα που σε ένα σημαντικό αριθμό δεν εν άξια ούτε για να πουλούν κούπες μες στην Πλατεία Ελευθερίας.. Δεκάδες χιλιάδες μισθού δίδεται σε στρατιές χαραμοφάηδων - έμμισθων του δημοσίου ( καθηγητές, δασκάλους, γιατρούς ). Ποιός διερωτήθηκε το γιατί επιάνναν τούτα τα ποσά ; Τί είναι αυτό που τους έκαμνεν δικαιούχους σε ένα μηνιάτικο που είναι πολλαπλάσιο αυτού που ο μέσος φορολογούμενος εισπράττει ; Όσοι έχετε την περιέργεια να το ψάξετε λλίον παραπάνω , δείτε τα λήμματα "ΠΥΡΑΜΙΔΑ" και "PONZI". Θα σας πουν πάρα πολλά..

Τί είδεν επομένως η Ντέλια; Όλα αυτά που ο αμόρφωτος, αμπάλατος και προβατοποιημένος λαός μας αρνείτουν πεισματικά να δεί. Ότι για παράδειγμα κατ εξακολούθησην εψήφιζεν τους πιο άχρηστους τζαι τους πιο χαραμοφάηδες για ηγέτες του. Ότι κάθε φοράν που ο κάθε αμόρφωτος, αμπάλατος και προβατοποιημένος απο εμάς έτρωεν μια πίττα σουβλάκια ή ένα πιάτο μακαρόνια του φούρνου, προσφορά του τάδε τζαι του δείνα υποψήφιου, ήταν γιατί ο υποψήφιος θα έτρωεν σαν εκλελεγμένος τα δεκαπλάσια και βάλε. Ότι ο κάθε εκλελεγμένος  εδιόριζεν τζαι μια συνοπαρτζιά άχρηστους του κύκλου του για συμβούλους τζαι εμπειρογνόμωνες! [ Οι ικανότητες τζαι η εμπειρογνωμοσύνη τους πάντως ακόμα δεν έδειξεν την αξία της ]  Ότι όλοι αυτοί οι μισθοί τζαι τα μπόνους δεν ήταν πραγματικά λεφτά που εφκαίνναν που τον κόπον μας αλλά στην πραγματικότητα έρκουνταν μέσα απο αναχρηματοδοτούμενα δάνεια.. Η Ντέλια λοιπόν είδεν, έφριξεν τζαι είπεν μας ωμά "Απου έφαεν, έφαν".. Τωρά, που ( ξανα ) θέλετε δανεικά, δίαιταν τζαι περισυλλογήν. Φημολογείται επίσης ότι ο Πούτιν, τον τζαιρόν που ( εξανα ) πήαμεν να κλάψουμεν τζαι να ( ξανα ) θκιακονήσουμεν, εσφύριζεν το γνωστόν άσμα " Τα ριάλλια, ριάλλια τζαι πούντα"..

Όταν πας στο νοσοκομείο τζαι μαθαίνεις ότι μπορείς να κλείσεις ραντεβού μόνο μετα που έξι μήνες, υγείαν δεν έσιης. Έχουν υγιή τζέπη όσοι κοπροσσιλιάζουν τζαι πιαννουν τα τσιεκκούθκια τους με τες δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα. ΕΣΥ ΠΟΥ ΠΟΝΕΙΣ, ΟΧΙ.. Εσύ είσαι ένα ακόμα κορόιδο που επιέρωννεν για να κάμνουν οι άχχχρηστοι τα παλλουτζια τους χρυσά. Εσύ, επιέρωννες για να πιάννουν τζείνοι αυξήσεις μπόνους, τζαι θα ξαναπιερώσεις που την πούγκα σου για να πάεις στο ιδιώτικό νοσοκομείο.  Χαρράμιν τζαι στην δήθεν δωρεάν υγείαν, τζαι στη δήθεν δωρεάν παιδεία. Εσύ, την ώρα που θα έρτει η ώρα να πιάσεις σύνταξη, εν θα εύρεις! Ρώτα τους σημερινούς συνταξιούχους τζαι δε τζαι στην τηλεόραση τους τους συναδέρφους Ελλαδίτες.. Όπως δεν θα μάθουν τα μωρά σου γράμματα σε μια εκπαίδευση με επαγγελματίες μισθοφόρους που δεν είναι σε θέσην ούτε να διδάξουν ορθογραφία..

Τωρά, άν ακόμα δεν με πιστεύκετε, υπάρχει λύση. Βρίσκετε μια βαρετούτσική πέτρα, δίννετε την πας το λαιμό σας τζαι διάτε μέσα στην πιο βαθκειά θάλασσα που θα εύρετε.. Εγώ, πάλε, άν ήμουν στη θέση της Ντέλιας δεν θα εδάνειζα τούτον τον τόπο ούτε με 10 σεντ. Άν είχα τη δυνατότητα, θα εφρόντιζα να χτίσω το σύστημα με τέθκοιο τρόπο που θα επέτρεπε στους όσους έντιμους βιοπαλαιστές να επιβιώσουν τζαι για τις συνοπαρτζιές των χαραμοφάηδων θα εμοίραζα κούσπους τζαι αντίσκηνα για να πάσιν στο Μιτσερόν.. Να ξέρετε (εντελώς ειλικρινά..) ότι η Ντέλια ΕΧΑΡΙΣΤΗΝ ΣΑΣ..

Τάσο ( και Χρήστο ), συγγνώμη που άρκησα να γράψω το αφιέρωμα της Ντέλιας.. Τουλάχιστον, ολοκληρώθηκεν τζαι αφιερώνεται στα άτομα της ηλικίας σας. Είστε οι μόνοι που μπορεί κάτι να κάμετε.. Όσπου όμως να το αποφασίσετε ( τζαι να το καταφέρετε.. ), η αλητεία που επικρατεί, θα επικρατεί..

Όταν η γυναίκα του Καίσαρα χαράσσει το δρόμο της συγκάλυψης..

Στα χρόνια του Λυκείου, λίγο-πολύ μαθαίνουμε και λίγα κουτσομπολιά για τη γυναίκα του Καίσαρα (γίνεται και το μάθημα λίγο πιο ενδιαφέρον και πιπεράτο..). Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να το δείχνει (αλλά ισχύει και το αντίστροφο).Στην Κύπρο πάλι, μέσα απο τα 37 μου χρόνια, έχω συνηθίσει ότι η γυναίκα του Καίσαρα ούτε είναι τίμια, ούτε θέλει να το δείχνει.

Αφορμή για να θυμηθώ τη γυναίκα του Καίσαρα μου έδωσε η Βουλή των Αντιπροσώπων όταν αποφάσισε να μην καλέσει τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να εξηγήσει τί ήταν αυτό το περιβόητο Ταμείο Αλληλεγγύης που ίδρυσε και διαχειριζόταν κατα τη θητεία του. Προσωπικά, έχοντας ψηφίσει τον Γιώργο Περδίκη σαν κοινοβουλευτικό μου αντιπρόσωπο, δεν ανέμενα τίποτα άλλο απο το να απαιτήσει για να χυθεί άπλετο φως στην υπόθεση. Ο λόγος που ψηφίζω τον Περδίκη είναι ένας και μοναδικός. Απαιτεί και διεκδικεί όλα όσα θα έπρεπε να απαιτούν και οι άλλοι 55. Θεωρώ στοιχειώδες μου δικαίωμα, όταν μισθοδοτώ έναν αντιπρόσωπο μου, αυτός να προασπίζεται τα στοιχειώδη μου δικαιώματα, μέρος των οποίων θεωρώ και τη διαφάνεια. Κατέληξα στον Περδίκη επειδή όλοι οι υπόλοιποι διέψευσαν εργολαβικά και σταδιακά την εμπιστοσύνη μου. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που ψηφίζουν τους υπόλοιπους 55 προφανώς δεν ενδιαφέρονται ούτε για την τιμιότητα ούτε για τη διαφάνεια, ούτε για την κάθαρση όσο και άν, δημοσίως τουλάχιστον, κόπτονται περι όλων αυτών των ιδιανικών. 

Μελετώντας το πολιτικό μας σύστημα επι είκοσι και πλέον χρόνια κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Δομικά, είναι ίσως το τελειότερο σύστημα του κόσμου. Είναι σχεδιασμένο ώστε να διαχωρίζει την εκτελεστική εξουσία απο τη νομοθετική και έχει μια ανεξάρτητη δικαστική εξουσία να επιβλέπει αυτή τη φαινομενική ομαλότητα. Ωστόσο, απο τον καιρό του σκανδάλου του Χρηματιστηρίου μέχρι και σήμερα έχουν έρθει στο φως διαπλοκές, διευκολύνσεις, κουκουλώματα, βολέματα και πολλά άλλα, κάτι που καταδεικνύει ότι ακόμα και τα τέλεια πολιτικά συστήματα δύνανται να αλώνονται εύκολα απο τους συμμετέχοντες. Δεν αρκεί να έχεις Γενικό Ελεγκτή, Επίτροπο Διοικήσεως, Επίτροπο Περιβάλλοντος, Επίτροπο παντώς καιρού και σκέψης και την ίδια ώρα μέσω των νομοθετημάτων σου να τον καθιστάς ανήμπορο και εγκλωβισμένο σε ένα ρόλο παθητικού αποδέκτη. Προδίδεσαι εξόφθαλμα, δεν φαίνεσαι αλλά ούτε και είσαι έντιμος..

Το ότι ο Περδίκης έμεινε μόνος έναντι των υπολοίπων στο ζήτημα του Ταμείου Αλληλεγγύης δεν έχει να μου πεί κάτι ειδικά για τον Περδίκη. Βροντοφωνάζει ότι οι γυναίκες του Καίσαρα στην Κύπρο στην μεγάλη τους πλειοψηφία, ούτε θέλουν να είναι τίμιες αλλά ούτε καν ενδιαφέρονται να φαίνονται ως τέτοιες.. Είτε αυτές είναι εκλελεγμένες, είτε πάλι άν απλά εκλέγουν.. Και για όσο καιρό θα παίζουν το ίδιο βιολί, εγώ και ο υπόλοιπος ελεύθερα σκεπτώμενος πλανήτης θα τους αντιμετωπίζει όπως ακριβώς τους αξίζει, σαν κοινούς απατεώνες.. Να υπενθυμίσω εδώ και την ... ραφοποίηση στη νομοθεσία περι διαφανούς χρηματοδότησης των κομμάτων για να μετρήσετε επακριβώς το επίπεδο του πολιτικού μας βούρκου.

Η οικονομική χρεοκοπία είθισται να είναι συγκοινωνούν δοχείο της ηθικής χρεοκοπίας.. Και το κάθε επόμενο κουκούλωμα που γίνεται, προδίδει τα του ήθους μας, Καίσαρες και Καισαρίνες.

Δίκαιη κοινωνία !

Το ομολογώ. Ναί, το 2008 εψήφισα το Δημήτρη Χριστόφια γιατί υποσχόταν μια δίκαιη κοινωνία! Με τα δεδομένα που είχα τότε, ναί, πάλι θα τον ξαναψήφιζα! Σας υπενθυμίζω ότι ο ανθυποψήφιος του υποσχόταν μείωση της στρατιωτικής θητείας σε ένα τόπο που ανα πάσα στιγμή μπορεί να ξαναζήσει το 1974 σε επανάληψη. Ναί, έκρινα την προεκλογική του Κασουλίδη θλιβερή (δεν ήμουν όμως ο μόνος..). Ναί, πιάστηκα κορόϊδο που ένα ωραίο (και εύηχο..) σύνθημα ! Παίζεται..

Προχτές, σε μιά πολύ εποικοδομητική συζήτηση ανακάλυψα ότι αυτός ο άνθρωπος (εννοώ το Χριστόφια..) δεν μου είπε ψέματα και δεν με εξαπάτησε. Υποσχέθηκε μια δίκαιη κοινωνία ! Αυτό ακριβώς παρέδωσε ! Το 2008, η διαφορά μου απο τον μέσο πλούσιο ήταν κάποια εκατομύρια. Το 2013 η διαφορά μου απο τον μέσο πλούσιο είναι 100.000 ευρώ. Τόσα τους άφησε.. Πάλι δεν είναι εντελώς δίκαιη η κοινωνία αλλά είναι δικαιότερη απο τότε..

Προχτές είδα στη δημοσιότητα τα οικονομικά δεδομένα της πρώτης τη τάξει κομμουνιστικής οικογένειας για την πρόσφατη πενταετία. Εφκάλαν πάνω-κάτω μισό εκατομύριο για το κάθε παιδί τους.. Φανερά ή αφανέρωτα.. Δίκαια πράματα..  Η Πρώτη Κυρία είθισται να εν άμισθι.. Επιέρωννε την το ΑΚΕΛ.. Χαλάλι.. Δεν είσιεν έναν μπάτζετ το Προεδρικό για τα φουστάνια της ; Κύριε Ελέησον !!! Να της τα πιερώννει το ΑΚΕΛ !!! Που την άλλην, ποιός ξέρει πόσα εκατομύρια εφκάλαν οι προηγούμενοι αφού δεν τα δημοσιεύκαν.. Ποιός εν να ψηφίσει τα περι μαύρου χρήματος άμα ούλλοι τους κινούνται στο ίδιο μοτίβο.. Θέλει ΤΖΑΙ αυτοκίνητο.. Χαλάλιν του.. Γιατί να βαστούν οι άλλοι τζαι τούτος όι.. Στο κάτω κάτω, με τα χρηματοοοικονομικά δεδομένα που μελετώ φταίουν ούλλοι τους (έχω ούλλα τα δεδομένα αλλά παραπάνω λεπτομέρεις θα γράψω μόνο στην Αγγλικήν τζαι την Γαλλικήν για να μεν με πυροβολήσουν..).. Επήραν μας ως τον γκρεμμόν, ήμασταν τζιαμαί τζαι τούτος απλά εφύσησεν στα τελευταία ευρώπουλλα που ήβρεν εις τα ταμεία τζαι εφύασιν..

Η δίκαιη κοινωνία στην πράξην της.. Άν εσύ δεν έχεις να φάεις, κανένα πρόβλημα.. Έτσι κι αλλιώς ήσουν τζαι ακόμα είσαι μαθημένος στην πείνα. Δεν άλλαξεν τίποτε.. Άν δεν έχεις παράθυρα κι άν το σπίτι σου είναι γεματο μούχλα και η στέγη φούσκωσε πάλε κανένα πρόβλημα. Ήταν ας πούμεν 100 οι περιπτώσεις το 2009, υπολογίζω ώς σήμερα ότι εγινήκαν 10.000. Επικράτησεν ατιμωρησία στο Χρηματιστήριο, η νομοθετική τζαι η εκτελεστική εξουσία ετζοιμούνταν (σκόπιμα ίσως..), ο κόσμος εψήφιζεν τους τζαι εξαναψήφιζεν τους, το σύστημαν μας επήρεν τα κάτω του.. Επικράτησεν το άπου κλέψει.. Η κοινωνία μας έγινε πιο δίκαιη. Όλοι είχαν δικαίωμα στο κλεψιόν.. Βάλλουμεν διερευνητικές επιτροπές όμως.. Εν αθθυμούμαι ποιός είπεν ότι άμα θέλεις να θάψεις κάτι, κάμε μιαν επιτροπήν.. Εν να τον θυμηθώ, που θα πάει..

Για να δείτε πόσο το έψαξα, στα σοβαρά πανεπιστήμια διδάσκουν ότι οι κοινωνίες κινούνται σε μοτίβα. Ανεβαίνει το επίπεδο σιγά-σιγά για όλους και ανεβαίνει η ατομική και η συνολική ευμάρεια ή αντιστρόφως, κατεβαίνει το επίπεδο με τη μορφή του ντόμινο για το σύνολο του πληθυσμού σε ένα αντίστοιχα εύλογο χρονικό διάστημα. Ε, τί να κάμουμε, σε τούτον τον τόπο έππεσεν. Εθέλαμεν κλειδωμένες αυξήσεις για τους κυβερνητικούς την ώρα που η διεθνής πρακτική ελάλεν μας να παγώσουν οι μισθοί τους. Εθέλαμεν να συντηρούμεν ένα καταραμένο ημικρατικούς οργανισμούς μόνο τζαι μόνο για να πιάννουμεν τη ψήφο τους. Εθέλαμεν να φέρνουμεν Βούλγαρους, Ρουμάνους τζαι Πακιστανούς για να μεν πιερώνουμεν ακριβούς μισθούς στους Κυπραίους.. 

Ε, τζιαμαί που έθελα να κάψω το πτυχίο μου της Πολιτικής Επιστήμης διότι όσα έμαθα εν ισχύαν, ήρτεν η ώρα να μου πεί ότι δεν εσπούδαζα δέκα χρόνια για το τίποτε.. [ΣΗΜ. Μεν νομίζετε ότι έδωκα 10 φορές το κάθε μάθημα όσπου να το περάσω.. Ήμουν ένας εργαζόμενος φοιτητής]. Χαλάλι τα λεφτά που έφα πας τον Οικονομικό Ταχυδρόμον τζαι πας τον Economist ! Χαλάλιν τα δολλάρια του Business Week τζαι του Fortune ! Χαλάλιν οι Ισοτιμίες, Ημερησίες, Επενδυτές και τόσα άλλα χιλιάρικα που εξόδευκα ! Χαλάλιν τα MoneyShow στα InterContinental, Grande Bretagne, Macedonia Palace τζαι Hilton.. Άν η Ελλάδα εσέβετουν λλίον τις στοιχειώδεις οικονομικές θεωρίες ήταν να συνεχίζουμεν τα επιμορφωτικά σεμινάρια ως σήμερα. Δυστυχώς, εχάσαμεν όμως πρώτα που τζιαμαί εκλείσαν τζαι τα παραπάνω που τα περιοδικά τζαι που τες εφημερίδες..

Η κοινωνία μας σήμερα είναι όμως πιο δίκαιη απο ποτέ ! Δεν έθελε να ψηλώσει το βιοτικό επίπεδο του συνόλου της, έφερνε φτηνούς κοινοτικούς, επιέρωνεν για τα καζίνο στα κατεχόμενα τζαι τα ψαρούθκια στο Βόσπορο.. Ε, το δικόν μας το βιοτικό επίπεδο έππεσεν. Ας εγλέπαμεν..

Σαν είμαστεν η ώρα 2:00 το πρωί της Κυριακής στο πάρτυ στην Blinkers τζιε εδιασκεδάζαμεν μεθυσμένοι, καπνίζοντας τα COHIBA μας, φορώντας τα Rolex τζιε τα Burberry μας, χορεύκοντας πάνω στα τραπέζια με «την Svetlana τζιε την Αννιούσκα τα μωρά respect», σύρνοντας μαντιλούθκια ίσια πάνω, πίνοντας την μιαν πότσσαν ABSOLUΤ τζιε CHIVAS BLACK LEIPE μετά την άλλην, επίεν ο SOIPLE με το καροτσούιν τζιε εκατέβασεν τον διακόπτη τζιε εμείναμεν χάσκοντας. The party is over… - See more at: http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-paraskinio/40/139930/the-party-is-over-to-keimeno-pou-kanei-thraysi-sto-diadiktyo#sthash.qakPBsX8.dpuf

Ευχαριστώ τον δημιουργό του ακόλουθου κειμένου διότι σε κάθε τόπο κάποιοι πρέπει (ή έστω, τουλάχιστον ένας..) να αναλαμβάνουν τη στοιχειώδη ευθύνη να ομολογούν τις ευθύνες τους..

[http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-paraskinio/40/139930/the-party-is-over-to-keimeno-pou-kanei-thraysi-sto-diadiktyo ]

Σαν είμαστεν η ώρα 2:00 το πρωί της Κυριακής στο πάρτυ στην Blinkers τζιε εδιασκεδάζαμεν μεθυσμένοι, καπνίζοντας τα COHIBA μας, φορώντας τα Rolex τζιε τα Burberry μας, χορεύκοντας πάνω στα τραπέζια με «την Svetlana τζιε την Αννιούσκα τα μωρά respect», σύρνοντας μαντιλούθκια ίσια πάνω, πίνοντας την μιαν πότσσαν ABSOLUΤ τζιε CHIVAS BLACK LEIPE μετά την άλλην, επίεν ο SOIPLE με το καροτσούιν τζιε εκατέβασεν τον διακόπτη τζιε εμείναμεν χάσκοντας. The party is over… - See more at: http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-paraskinio/40/139930/the-party-is-over-to-keimeno-pou-kanei-thraysi-sto-diadiktyo#sthash.D6EgWoCb.dpuf

Σαν είμαστεν η ώρα 2:00 το πρωί της Κυριακής στο πάρτυ στην Blinkers τζιε εδιασκεδάζαμεν μεθυσμένοι, καπνίζοντας τα COHIBA μας, φορώντας τα Rolex τζιε τα Burberry μας, χορεύκοντας πάνω στα τραπέζια με «την Svetlana τζιε την Αννιούσκα τα μωρά respect», σύρνοντας μαντιλούθκια ίσια πάνω, πίνοντας την μιαν πότσσαν ABSOLUΤ τζιε CHIVAS BLACK LEIPE μετά την άλλην, επίεν ο SOIPLE με το καροτσούιν τζιε εκατέβασεν τον διακόπτη τζιε εμείναμεν χάσκοντας. The party is over… - See more at: http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-paraskinio/40/139930/the-party-is-over-to-keimeno-pou-kanei-thraysi-sto-diadiktyo#sthash.D6EgWoCb.dpuf

Σαν είμαστεν η ώρα 2:00 το πρωί της Κυριακής στο πάρτυ στην Blinkers τζιε εδιασκεδάζαμεν μεθυσμένοι, καπνίζοντας τα COHIBA μας, φορώντας τα Rolex τζιε τα Burberry μας, χορεύκοντας πάνω στα τραπέζια με «την Svetlana τζιε την Αννιούσκα τα μωρά respect», σύρνοντας μαντιλούθκια ίσια πάνω, πίνοντας την μιαν πότσσαν ABSOLUΤ τζιε CHIVAS BLACK LEIPE μετά την άλλην, επίεν ο SOIPLE με το καροτσούιν τζιε εκατέβασεν τον διακόπτη τζιε εμείναμεν χάσκοντας. The party is over… - See more at: http://www.philenews.com/el-gr/eidiseis-paraskinio/40/139930/the-party-is-over-to-keimeno-pou-kanei-thraysi-sto-diadiktyo#sthash.D6EgWoCb.dpuf

Μέρα (και νύχτα) μουσείων και πολιτισμού

Χτές, ένοιωσα ιδιαίτερα περήφανος για τον πολιτισμό μας. Παρήξαμε ένα απίστευτο πολιτιστικό πλούτο που ελάχιστοι λαοί θα καταφέρουν να παράξουν, όσα χρόνια κι άν περάσουν. Παράλληλα όμως, στους χαλεπούς αυτούς καιρούς, παλεύουμε να κρατήσουμε και να ενδυναμώσουμε αυτό το πολιτιστικό επίπεδο όσο κι άν οι εκάστοτε ευκαιριακοί καιροσκόποι δουλεύουν, συνειδητά και ασυνείδητα, για το αντίθετο αποτέλεσμα. 

Πέρασα την περασμένη Πέμπτη μου στο Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο, σε ένα τόπο που στα μαθητικά μου χρόνια ήταν στολίδι για τη Λευκωσία και την Κύπρο. Στα φοιτητικά μου χρόνια κατέληξε ερείπιο και τώρα, στα δεύτερα μου εικοσάχρονα ξανα-αναζητεί ρόλο και ταυτότητα. Περίεργη κατάσταση η ανικανότητα και η κακοδιαχείριση.. Σε ανεβάζει στα ύψη για να σε σύρει στον απόλυτο πάτο και να σε ξανα-ανεβάσει λόγω μιας πρόσκαιρης ανάγκης! Ευτυχώς που υπήρξε η περίοδος της Κυπριακής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.. Ωστόσο, η συνειδητή εγκατάλειψη του όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν είναι μια ξεκάθαρη ομολογία ενός αποτυχημένου οράματος, σε ένα διαχρονικά αποτυχημένο σύστημα..

Το πρωί του Σαββάτου, το ίδρυμα "Τάσσος Παπαδόπουλος" είχε εξαιρετικούς καλεσμένους που μίλησαν για τα 5 χρόνια μας στο Ευρώ και τα προβλήματα που έχουμε επειδή δεν είχαμε την ικανότητα και τη θέληση να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Τελικά, είχα δίκιο, δεν φταίει το ευρώ άν εμείς αρνούμαστε να δούμε μπροστά και επιλέγουμε συνειδητά παραμένουμε στη νιρβάνα μας. Χτες, αποφάσισα τελικά να μην κάψω το πτυχίο μου, απλά πρέπει να το πάρω και να πάω κάπου όπου να μπορούν να το κατανοήσουν και να το εκτιμήσουν.. Παλιότερα, ο Στέλιος Χατζηιωάννου είχε επισημάνει ότι άν έκανε εταιρεία στην Ελλάδα, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα ήταν μια αλυσίδα με σουβλάκια. Στο κάτω-κάτω και εδώ η κατάσταση είναι παρόμοια, άν ο νομπελίστας μας ο Χριστόφορος Πισσαρίδης επέλεγε να μείνει στην Κύπρο τις τελευταίες δύο δεκαετίες, υποπτεύομαι ότι σήμερα θα πούλαγε σιταροπούλλες ή κάστανα. Η εδώ επικρατούσα κατάσταση, για ένα πολύ μυστήριο λόγο, έχει την απίστευτη ικανότητα να σε βυθίζει σε ένα συνεχή πάτο.

Το μεσημέρι του Σαββάτου, στον περίβολο της Παναγίας Φανερωμένης, η Ημέρα Ευρώπης έφερε πιο κοντά μας τις χώρες της Ευρώπης και τα δικά τους δείγματα πολιτισμού και μαγειρικής! Είναι απίστευτος ο πλούτος ιδεών και η μεταφορά εμπειριών που πέτυχε η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. Μόνο όμως για όσους κατάλαβαν και εκμεταλλεύτηκαν τις νέες δυνατότητες. Για τους υπόλοιπους, η δική τους ανικανότητα να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και η δική τους αδιαφορία δημιούργησε ένα πολύ εφιαλτικό σκηνικό.

Το ίδιο απόγευμα, μια περιδιάβαση στο Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τράπεζας Κύπρου, το Δημοτικό Μουσείο Πιερίδη και το Αρχαιολογικό Μουσείο, με έφερε στα βήματα των Μυκηναίων, των Ιώνων, του Μεγαλέξανδρου, των Δραγομάνων. Μια περιδιάβαση σε μια παρατημένη πόλη όπου κανένας δεν είχε το όραμα να την καταστήσει πρωταγωνίστρια και κατέληξε φάντασμα του πλούσιου παρελθώντος της. Με τον τεράστιο πολιτιστικό της πλούτο να βρίσκεται σε αποθήκες και κασόνια εξαιτίας αυτής της διαχρονικής νιρβάνας! Πόσο θλιβερό είναι να βλέπεις τους κόπους και τις θυσίες των επιφανών ανθρώπων του παρελθώντος να καταλήγουν σε κασόνια..

Ο κόσμος που παρευρέθηκε στις εκδηλώσεις ήταν αναλογικά λίγος, ήταν όμως πολύ διακριτός απο τη μάζα. Κόσμος που παλευεί να κρατήσει το απαιτούμενο επίπεδο, κόντρα στους ακριβοπληρωμένους καιροσκόπους που ροκανίζουν το χρόνο και το (όσο έμεινε..) χρήμα μας. Κόσμος που απαιτεί ποιότητα αλλά καταλήγει να διαμαρτύρεται παθητικά και χωρίς στοιχειώδες αποτέλεσμα σε ώτα αδιάφορα. Η τραγική ειρωνεία με συνάντησε το Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τράπεζας Κύπρου. Εκεί όπου οι εμπνευσμένοι ευεργέτες έκτισαν μια απίστευτη ιστορία δεκαετιών που οι σημερινοί καιροσκόποι ισοπέδωσαν εν μία νυκτί. Στην Κρατική Πινακοθήκη, το ίδιο βράδυ, χώρισαν οι δρόμοι μου με την τραγική ειρωνεία, αφου πρώτα της υποσχέθηκα να συνεχίσω να οραματίζομαι και να σχεδιάζω ένα καλυτερο αύριο.

Χτες, ξαναένοιωσα ντροπή για τους ηγέτες μας. Εκλέγονται για να γεμίσουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς (και το στομάχι τους..) αλλά δεν κατάφεραν να γεμίσουν, ή έστω να εμπλουτίσουν, αυτό τον τόπο με τη στοιχειώδη ποιότητα που του λείπει.

Χτες, ξαναένοιωσα ντροπή για τους δασκάλους και τους καθηγητές μας. Κατάντησαν, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, θλιβεροί μισθοφόροι ενος παντελώς αποτυχημένου συστήματος που σε θέλει να παπαγαλίζεις όσα λέει το βιβλίο που οι ίδιοι (στις πλείστες περιπτώσεις..) έγραψαν, αλλά έμμεσα και άμεσα σου απαγορεύει να σκέφτεσαι ή να υιοθετείς απόψεις που δεν βγαίνουν απο την ισχνή και ασήμαντη τους φαντασία.

Χτες, ξαναένοιωσα ντροπή για τη μάζα αυτού του τόπου. Ψηφίζει και διορίζει τυχαία άτομα, χωρίς στοιχειώδη κριτήρια και τον απαιτούμενο έλεγχο και μετά υποδύεται την απατημένη σύζυγο. Για μένα όμως, τα όποια άλλοθι της, έχουν πεθάνει..

Τη νύχτα που επέστρεψα σπίτι, έμαθα απο τις ειδήσεις ότι έπεσε μέρος της γυάλινης οροφής, στο νέο ΘΟΚ. Τελικά, η ιστορία έχει πάρα πολύ χιούμορ, επαναλαμβάνεται για να μας θυμίσει τα λάθη μας και την άρνηση μας να τα διορθώσουμε..

Οι Αττίλες της καθημερινότητας μας

Χτές, Κυριακή του Πάσχα του 2013, μετά την πατροπαράδοτη σούβλα του μεσημεριού, πήρα το ποδήλατο και πήγα για καφέ στο κέντρο. Στα 37 μου, ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο καταραμένος είναι αυτός ο τόπος, να βρίσκεται παραδομένος στον εκάστοτε Αττίλα, διαχωρίζοντας και εντοπίζοντας όμως τόσο ξεκάθαρα την ευθύνη, την κατάντια και την παρακμή στον δικό μας Αττίλα και όχι στον ξένο, όπως έχουμε συνηθίσει να μεμψιμοιρούμε στην αναζήτηση του ελαφρυντικού. Για πρώτη μου φορά πέρασα απο το Μαγικό Παλάτι, το Τράστ, το Γεναικοπάζαρο. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο δίπλα μου βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια η Αγία Σοφία. Δεν έχω πάει ποτέ μου στα κατεχόμενα, απο προσωπική άποψη και επιλογή, για να τη δω, αλλά δεν είχα ποτέ μου συγκλονιστεί απο το πόσο δίπλα μου ήταν όλα αυτά τα χρόνια και δεν το πήρα ποτέ ως τώρα είδηση! Η Αγία Σοφία στέκει ακόμη και σήμερα, εγκλωβισμένη στους μιναρέδες του τελευταίου και πιο πρόσφατου ξένου Αττίλα, το Μαγικό Παλάτι, το Τράστ, το Γεναικοπάζαρο έχουν προ πολλού περάσει στην ιστορία, απο τα χέρια των δικών μας Αττίλων. Τραγική ειρωνεία, στα χρόνια μου, η Πλατεία Ελευθερίας περνά το δικό της βουβό δράμα, παραδομένη στην εξέλιξη και στην απομάκρυνση της απο το ντόπιο στοιχείο. Ήταν πιο φυσιολογικό, στις δικές μας μέρες, εμείς οι σύγχρονοι λιμοκοντόροι,  να κουβαλήσουμε ένα ξένο αρχιτέκτονα, να κάνει κρανίου τόπο μια απο τις ελάχιστες μαγευτικές πράσινες οάσεις του χτες.

Άν ήθελα να ζήσω για λίγο στη Λευκωσία του παλιού καιρού το πιθανότερο θα ήταν να μετακομίσω στη Βαλένσια. Είναι απίστευτο το πόσο ίδιες είναι οι δύο πόλεις, όπου βλέπεις το αραβικό στοιχείο να διεισδύει στο ευρωπαϊκό και η φυσική εξέλιξη βρίσκει τον πραγματικό της ορισμό. Να περπατάς στα τείχη της Παλιάς Πόλης και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις άν θα ξεπροβάλει η Χατίφα ή ο Μπαηρακτάρης, να νομίζεις ότι ένα χέρι με χίουμορ έφτιαξε αυτά τα δύο μέρη για να μπορείς εσύ να συγκρίνεις την επιτυχία και την αποτυχία, σαν να συγκρίνεις το σκάκι και το τάβλι, τη στρατηγική και την τύχη. Σαν πάς στη Βαλένσια, θα δείς την απόλυτη επιτυχία του ώριμου λαού, το αρμονικό πάντρεμα του παλιού με το καινούριο, την ομαλή εξέλιξη, τη συνοχή και τη συνέχεια στην ιστορία του τόπου. Περπατάς κάτω απο τα τείχη και νοιώθεις το πράσινο, την άθληση, την ποιότητα, την αρμονία. Όπως κανένας μας δεν φαντάστηκε και δεν ονειρεύτηκε να φτιάξει τη Λευκωσία. Ζώντας στη Λευκωσία, το μόνο που μπορείς να εύχεσαι είναι να πάρεις κάτι απο τις εμπειρίες των προηγούμενων, το παράπονο τους για τα μεγαλεία που έχασαν απο τους δικούς τους Αττίλες. Την τελευταία βδομάδα, μέσα απο τους Λάτρεις της Λευκωσίας κατάφερα και ξεδίπλωσα όλη αυτή την τραγική και ανομολόγητη ιστορία των δικών μας Αττίλων, αυτών που αναπλάθουν και αναμορφώνουν φροντίζοντας να μην αφήνουν την ιστορία μας να συνεχιστεί. Τραγική επισήμανση, αυτός ο τόπος διαχρονικά είναι παραδομένος σε λαοπλανείς παπαγάλους που καταφέρνουν να επιβάλουν την δική τους μυωπική άποψη στην άβουλη μάζα και να αποξενώσουν όλους όσους έχουν όραμα και όρεξη για ποιότητα.

Αστείο του καιρού μας και του τόπου μας, το ότι η κάθε ανάπλαση και η κάθε αναμόρφωση έχει την ικανότητα να συνλίβει το παλίο και να δημιουργεί κάτι το εντελώς καινούριο, το άσχετο με τον τόπο και το χρόνο, απόρροια της δική μας ανικανότητας, μετριότητας, παρακμής, κατάντιας και επιλογής. Πιό αστείο, η διαχρονική μας τάση να κατηγορούμε τον ξένο Αττίλα για τα δεινά μας, την ίδια ώρα που ο δικός μας Αττίλας είναι πιο εγκληματικός, πιο αμείλικτος, πιο υπεύθυνος για την κατάντια μας..

Η απληστεία και η τραγικότητα των κοινών αγαθών

Ένα πολύ σημαντικό μάθημα που διδάσκεται ένας πρωτοετής φοιτητής πολιτικής και οικονομικών είναι οι Αρχές της Οικονομικής. Η περιδιάβαση μέσα στη Μικροοικονομική και τη Μακροοικονομική σου δίνει τη δυνατότητα να καταλάβεις που στέκεις και πού θα καταλήξεις άν πάρεις λάνθασμένα ή ριψοκίνδυνα μονοπάτια. Άν είσαι λίγο επιμελής, και δεν πάς στο Πανεπιστήμιο για να σκοτώσεις την ώρα σου, θα μάθεις ότι έχεις κάποιες συγκεκριμένες ώρες στις οποίες θα παράξεις ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, να φυτέψεις πατάτες και κολοκάσι, να χτίσεις ένα σπίτι, να βάψεις ένα δωμάτιο, να γράψεις ένα οικονομικό ή κοινωνικό άρθρο. Μιά εργασία για την οποία θα πληρωθείς και  με τα χρήματα που θα πάρεις θα καλύψεις τις δικές σου ανάγκες, δόσεις, ενοίκια, βενζίνη, φαγητό, ένδυση, ταξίδι.. Η ορθή διαχείριση των οικονομικών σου θα σε καταστήσει βιώσιμο, η δε απερίσκεπτη θα προκαλέσει σε ένα κάποιο χρονικό διάστημα αρκετά δεινά που θα σε αναγκάσουν σε περικοπές και περισυλλογή. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει παντού, σε όλα τα άτομα, όλες τις επιχειρήσεις, όλα τα κράτη.. Κανένας δεν αποτελεί εξαίρεση..

Ένα πολύ σημαντικό μάθημα που διδάσκεται ένας μεταπτυχιακός φοιτητής, στα σοβαρά πανεπιστήμια, είναι η τραγικότητα των κοινών αγαθών. Η θεωρία των κοινών αγαθών (tragedy of the commons) δημοσιεύτηκε το 1968 στο περιοδικό Science απο έναν Αμερικανό οικολόγο, τον Garrett Hardin, και αφορούσε στον υπερπληθυσμό του πλανήτη. Σε ένα υπεραπλουστευμένο παράδειγμα, έχουμε ένα κοινόχρηστο λιβάδι, όπου ο καθένας μας έχει βάλει μια αγελάδα να βόσκει. Η αγελάδα αυτή, είναι η περιουσία μας και καλύπτει τις βιοποριστικές μας ανάγκες. Τί θα γίνει όμως άν ένας απο εμάς φέρει μια δεύτερη αγελάδα στο λιβάδι; Λογικά, τίποτα το ιδιαίτερο. Άν όλοι μας όμως πάρουμε άλλη μία αγελάδα στο λιβάδι, σε κάποιο συντομότερο χρόνο το λιβάδι δεν θα μπόρει να θρέψει όλες τις αγελάδες καθώς άν στην πρώτη περίπτωση οι αγελάδες τρέφονταν ομαλά για ένα χρόνο, μόλις τις διπλασιάσουμε το λιβάδι θα αρκέσει μόνο για έξι μήνες. Επομένως, ο πρώτος που θα πάρει μια δεύτερη αγελάδα είναι αυτός που αποκτά συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων αλλά κάποια στιγμή όλοι οι υπόλοιποι θα τον μιμηθούν και θα πάμε αναγκαστικά στην περικοπή και την περισυλλογή που είδαμε πιο πάνω. Αυτή, πάνω-κάτω είναι η τραγικότητα των κοινών αγαθών, είναι πολύ περιορισμένα και για να αρκέσουν για όλους πρέπει να τους κάνουμε ορθολογιστική διαχείριση. Οι Βίκιγκς, στα δικά τους χρόνια, δυστυχώς δεν ήξεραν αυτή τη θεωρία. Δεν στηρίζοντας στις αγελάδες αλλά στην υλοτομία μέχρι που έκοψαν και το τελευταίο τους δέντρο και οδηγήθηκαν αναγκαστικά στην περισυλλογή και τον μετέπειτα αφανισμό τους.

Στις μέρες μας, η θεωρία των κοινών αγαθών απόκτησε πιο ενδιαφέρουσες διαστάσεις. Σε προσωπικό επίπεδο, η καταναλωτική ασυδοσία και ο υπερδανεισμός για εξοχικό και δεύτερο αυτοκίνητο πιθανότατα θα σε οδηγεί στη χρεοκοπία, άν το εισόδημα σου μειωθεί απο κάποιο ασύμμετρο παράγοντα. Σε επίπεδο εταιρίας, η μείωση των μισθών του προσωπικού, μέσω της επένδυσης σε φθηνό αλλοδαπό προσωπικό, είναι μια εξαιρετικά έξυπνη κίνηση που αυξάνει βραχυπρόθεσμα τα κέρδη της. Όταν όμως όλες οι επιχειρήσεις (φυσιολογικά) θα πράξουν το ίδιο, θα πέσει η αγοραστική δύναμη του συνόλου της αγοράς και μαζί οι πωλήσεις και η κερδοφορία τους. Παράλληλα, σε μία δημόσια εταιρία που έχει σαν πρώτιστο της στόχο τη διανομή των κερδών στα στελέχη της υπο μορφή μπόνους και όχι στο σύνολο των μετόχων της, θα επέλθει σταδιακά απαξίωση απο τους μικρομετόχους. Μόλις ανακαλύψουν ότι τους θεωρείς αγελάδες για άρμεγμα θα πάψουν να δίνουν χρήματα για ανακεφαλαιοποίηση. Κυρίως άν και όταν μάθουν ότι χάριζες τον πλούτο τους, διαγράφοντας τις οφειλές των δήθεν επιφανών πελατών σου..  Σε επίπεδο κυβέρνησης, ο περιορισμός των χαμηλά αμοιβόμενων και η διατήρηση των αυξήσεων και των κεκτημένων στους υψηλόμισθους θα προκαλέσει σύντομα την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού. Σε ένα κράτος που διώχνει αυτούς που αμοίβονται με Χ ποσό και διατήρει αυτούς που παίρνουν 10Χ και 15Χ, σύντομα ανακαλύπτεις ότι κάτι πάει λάθος. Αυτός που έστειλες στο ταμείο ανεργίας ΔΕΝ εισφέρει πλέον στα ταμεία για να διατηρήσει τη θέση των ακριβοπληρωμένων.. Σε αυτό το σημείο, εκλιπαρείς την κάθε Τρόικα να σου δώσει δάνειο και αυτή αρνείται όσπου να παρουσιάσεις κάποιο ορθολογιστικό σχέδιο αναδιάρθρωσης.

Ζούμε στις μέρες που η θεωρία της τραγωδίας των κοινών αγαθών βρίσκεται στην αίγλη της. Ωστόσο, για άλλη μια φορά εμείς αρνούμαστε να αναλάβουμε τις ευθύνες των πράξεων μας. Υποκρινόμαστε ότι αυτά δεν είναι αληθινά δεδομένα αλλά επιθέσεις συνωμοτών και κλεφταράδων. Επειδή μάθαμε να ζούμε με την ατιμωρησία και την ασυδοσία, συνωμότες, απατεώνες και κλεφταράδες είναι πάντα οι άλλοι. Σήμερα οι κακοί που βρήκαμε σαν άλλοθι είναι η Αγγέλα και η Ντέλια γιατί θέλουν να εκμεταλλευτούν εμάς τους αθώους και άμεμπτους! Το βασικό ζήτημα όμως είναι ότι τώρα που κάναμε όσα κάναμε, εμείς οι έντιμοι, ηθικοί και εργατικοί άνθρωποι, αυτοί οι συνωμότες, οι απατεώνες και οι κλεφταράδες είναι αυτοί που εμείς εκλιπαρούμε για να μας δανείσουν και να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε.. Αξιοπερίεργο, έτσι ;

Η προσβασιμότητα χάθηκε στη μετάφραση..

Πρόσφατα ήμουν στο Προεδρικό εξαιτίας της 3ης ημερίδας για την προσβασιμότητα. "-Φαϊ θα έχει;" με ρώτησαν κάποιοι φίλοι που "ενδιαφέρθηκαν" για το γεγονός. "-Δεν θα έχει..", τους απάντησα και η επόμενη τους πρόταση ήταν φυσικά "-Πήγαινε μόνος σου".. Για άλλη μία φορά, υπο την αιγίδα της Πρώτης Κυρίας Έλσης Χριστόφια αυτή τη φορά, μαζευτήκαμε όλοι εμείς οι γνωστοί-άγνωστοι να μιλήσουμε για την προσβασιμότητα. Οι συνήθεις γνωστοί-άγνωστοι ήταν ο Δημήτρης Λαμπριανίδης απο την Οργάνωση Παραπληγικών Κύπρου, η Γιάννα Ιωαννίδου απο την Κίνηση Προστασίας Δικαιωμάτων Πεζών, η υπουργός Εσωτερικών Ελένη Μαύρου, ο υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων Ευθύμιος Φλουρέντζος, ο δήμαρχος Λευκωσίας Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης, ο υπογράφων που θεωρεί ότι η επανάληψη των ημερίδων είναι μητέρα της μάθησης. Μου αρέσει να ακούω για έργα φτιαγμένα για μια καλύτερη κοινωνία. Μόνο μου παράπονο ότι τελικά όλα μένουν στο σχεδιασμό και τις μακέτες. Ή ολοκληρώνονται με τρόπο που τα καθιστά δυσλειτουργικά ή, ακόμα χειρότερα, παντελώς άχρηστα..

Μόλις ολοκληρώθηκε το εθιμοτυπικό μέρος, οι πλείστοι επίσημοι αποχώρησαν. Ο,τι πιο φυσιολογικό. Στο κάτω-κάτω δεν υπήρχε λόγος να τα ξανακούσουν. "Άν ήξερε ο κόσμος ότι ψηφίζει κάποιους που εμφανίζονται μόνο για τα τελετουργικά θα είχε πλάκα.." σιγοψυθήρισε κάποιος απο το ακροατήριο. Κάθε τρείς με έξι μήνες βρισκόμαστε και επαναλαμβάνουμε τα ίδια, πίνοντας καφέ και τρώγοντας βουτήματα απο το κρατικό χρήμα. Όπως κι αυτή τη φορά. Όπως θα γίνει σε μερικούς άλλους μήνες.. Ο κόσμος μας, πάλι, ψηφίζει αυτούς που θεωρεί συμπαθητικούς, όμορφους, λαοφιλείς. Άν είχε σαν κριτήριο του την ικανότητα η μεγάλη μάζα αυτών όλων των "αρμοδίων" θα ήταν στο ταμείο ανεργίας.. Επειδή όμως η ικανότητα δεν είναι κριτήριο, στο ταμείο ανεργίας αυτού του τόπου βρίσκονται οι ικανοί, αυτοί που θα μπορούσαν να κάνουν πραγματικότητα τα αειφόρα έργα, τα ουσιαστικά και τα χρήσιμα.

Το Δημήτρη τον γνώρισα τυχαία στο Facebook. Ανταλλάξαμε απόψεις, ιδέες, προτάσεις. Εννοείται ότι έμειναν στα χαρτιά. Με τη Γιάννα συνεργαζόμαστε στα πλαίσια της ΚΙ.ΔΙ.ΠΕ. Στα υπουργεία, ό,τι επισημαίνουμε και προτείνουμε, πανηγυρικά δεν γίνονται αποδεκτά. Έχουν καλύτερες ιδέες απο τις δικές μας. Περιέργως όμως δεν τις εφαρμόζουν. Ένα Σάββατο, σε συνεργασία με το Κίνημα Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών κάναμε κάτι το πρωτοποριακό. Μαζευτήκαμε οι γνωστοί-άγνωστοι να κυκλοφορήσουμε στη Λευκωσία με αναπηρικά καροτσάκια, να δούμε την προσβασιμότητα απο τη μεριά των μή αρτιμελών.. Πολύ γέλιο! Έτρεχαν οι σερβιτόροι να μαζέψουν τις διαφημιστικές τους πινακίδες για να δημιουργήσουν χώρο. Και λίγο πιο κάτω συναντούσες καινούρια εμπόδια, σημάδια της αδιάφορης και αναίσθητης μας κοινωνίας. Με έβαλαν να βοηθώ ένα δήμαρχο να "κυλά" πιο εύκολα. "-Βοήθα τον λίγο.." ήταν η παρότρυνση του φίλου μου του Σάββα. "-Για ποιό λόγο να τον βοηθήσω;" του απάντησα "-Ας τον να βασανιστεί λίγο μπάς και καταλάβει τί προκαλεί ο ίδιος στους ανάπηρους με την ανικανότητα και την αδιαφορία του", του απάντησα..

Για να είμαι ειλικρινής, ο μόνος λόγος που συνεχίζω να πηγαίνω σε αυτές τις εκδηλώσεις είναι για να ρωτήσω το συνηθισμένο μου "γιατί".. Γιατί πάμε, γιατί τα λέμε, γιατί ξοδεύουμε το χρόνο μας όταν τα λέμε στων κουφών τη πόρτα.. Αυτή τη φορά όμως το "γιατί" μου ήταν μεγαλύτερο. Είχα υπόψην μου τη λεωφόρο Αρχαγγέλου όπου στη διάβαση πεζών δεν μπορεί να περάσει όχι αναπηρικό καροτσάκι αλλά ούτε ένας αρτιμελής άνθρωπος. Έργο απο τα πολύ πολύ πρόσφατα, κατασκευασμένο με τα χρήματα των κοινοτικών ταμείων!

Αυτη τη φορά όμως είχα και ένα πιο καινούριο στοιχείο, χαρακτηριστικό της απύθμενης βλακείας που χαρακτηρίζει αυτό τον τόπο και αυτό το λαό. Η οδός Φίλιππου Παπακυπριανού που συνδέει τα Λατσιά με το νέο ΓΣΠ.  Αυτό το έργο πάλευα να το ακυρώσω απο το σχεδιασμό του. Ήταν εμφανώς άχρηστο, κακοσχεδιασμένο, εξαιρετικά αταίριαστο με το χώρο που θα γινόταν.. Τελικά, έγινε όπως ακριβώς υπολόγισα! Ενώ στο παλιό της τμήμα έχει ποδηλατόδρομο στο τμήμα που μόλις κατασκευάστηκε δεν υπάρχει ποδηλατόδρομος. Δεν χωρούσε, μου είπε ένας αρμόδιος. Το πεζοδρόμιο αυτού του δρόμου πάλι δεν χωρούσε.. Αναγκαστικά κατασκευάστηκε πεζοδρόμιο με μόλις τρεις πλάκες, απλά για να πούν ότι υπάρχει πεζοδρόμιο. Στα στενά του σημεία όμως οι τρείς πλάκες γίνονται μία! Καμία απολύτως σημασία στην έννοια της προσβασιμότητας. Και ήρθε και η μέρα που ο Δήμος Λατσιών πήγε να βάλει στάση λεωφορείου.. Και φυσικά σε ένα πεζοδρόμιο με τρείς πλάκες η στάση τοποθετήθηκε πάνω στην κίτρινη γραμμή των τυφλών. Η προσβασιμότητα, για άλλη μιά φορά, πήρε το λεωφορείο για άλλες πολιτείες.

Στο έργο αυτό, όπως και σε όλα τα άλλα που σχεδιάζονται και υλοποιούνται κάθε τόσο, εμπλέκονται σχεδιαστές, αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί, δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι. Κανένας τους δεν αντελήφθηκε τη βλακεία ώστε να την αποτρέψει; Προφανώς ΚΑΝΕΝΑΣ! Η απύθμενη βλακεία έγινε ένα ακόμη ολοκληρωμένο και συνάμα ημιτελές έργο, αντάξιο αυτού του μέτριου κόσμου που ψηφίζει, αντάξιο αυτών που τυχάρπαστα εκλέγονται. Άχρηστο, άσκοπο, βλακώδες. Οι τελευταίες πληροφορίες είπαν η προσβασιμότητα έχει αποκοιμηθεί μέσα στο λεωφορείο που επιβιβάστηκε.. Μέχρι που να ξυπνήσει και να κατέβει όμως, η βλακεία και η ανικανότητα θα δουλεύουν εις βάρος της..

ΥΓ. Σημειολογικά, κι επειδή ακόμη με ρωτούν για την πρόθεση ψήφου μου την προσεχή Κυριακή, ελπίζω να σας έδωσα να καταλάβετε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Κάποιοι θα συνεχίσουν να τρώνε απο το δικό σας ιδρώτα, οι υφιστάμενοι ή οι επόμενοι. Για την πλειοψηφία, η καθημερινότητα θα είναι λίγο πάνω, λίγο κάτω. Για τους αυριανούς έχοντες, θα υπάρχει μια γερή αντιμισθία και μια γερή σύνταξη που εσείς δεν θα δείτε ουδέποτε στη δική σας τζέπη.. 

Η επιλογή της επιτυχίας και της αποτυχίας

Εντελώς τυχαία, ψάχνοντας τα παλιά μου αρχεία, έπεσα πάνω σε μια απόδειξη του 1995. Πρωτοετής φοιτητής, στην Αθήνα, εκμεταλλευόμενος το ότι οι σχολές κλείνουν δύο βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, αποφάσισα να πάω μέχρι το Λονδίνο. Το κόστος μιάς βδομάδας (αεροπορικό εισιτήριο και ξενοδοχείο με πρωινό) ήταν 123.000 δραχμές (246 λίρες, τότε, πάνω-κάτω..)! Βλέποντας την απόδειξη, ήρθε στη μνήμη μου το εκπληκτικό ξενοδοχείο που έμεινα. Δωδέκατος όροφος, να βλέπεις πιάτο το Λονδίνο.. Θυμήθηκα τα εκπληκτικά λονδρέζικα σοκάκια, τις γνωριμίες που έκανα με τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες μου, τους περιπάτους μου πάνω-κάτω στο Λονδίνο. Ευκαιρίας δοθείσης, μπήκα στον υπολογιστή και ξαναβρήκα το ξενοδοχείο. Ανακαινισμένο, ολόφρεσκο, λόγω των Ολυμπιακών στο Λονδίνο. Θυμήθηκα την πτήση του πήγαινε, δεν ήταν κάτι σπουδαίο αλλά στο κάτω-κάτω κοιμόμουν σε όλη τη διαδρομή.. Θυμήθηκα την ξινή ελέγκτρια στο αεροδρόμιο να με ρωτά πώς πλήρωσα το εισιτήριο και το δικό μου θράσος να της απαντώ ξερά ότι χρέωσα την κάρτα μου.. Θυμάμαι την πολυτέλεια του Λονδίνου, χρυσές μέρες τότε, το Hyde Park, την Oxford street, την Tottenham Court Road με τα ηλεκτρονικά.. Μια βδομάδα στο Λονδίνο με 246 λίρες! Θα κάνουμε καιρό να ξαναταξιδέψουμε, μου είπε στο τηλέφωνο πριν λίγο η φίλη μου η Ειρήνη.. Πολύ πιθανόν, αλλά οι αναμνήσεις αυτές είναι ανεκτίμητες. Τουλάχιστον προλάβαμε κάποιες καλές εποχές..

Στο μυαλό μου ήρθε και η αεροπορική εταιρία της επιστροφής (διαφορετική απο την προηγούμενη). Μες την πολυτέλεια! Ναυλωμένη πτήση, με ζεστό φαγητό! Τόσο τέλεια και τόσο πολυτελής όσο καμιά πτήση που έκανα με τις δικές μας αερογραμμές. Τί ειρωνία.. Οι Εγγλέζοι, οι αχώνεφτοι, οι ψυχροί, οι υπερόπτες ήταν απο τότε επαγγελματίες. Όσο δεν θα καταφέρουμε ποτέ εμείς να γίνουμε.. Επέλεξαν τη σοβαρότητα του ελεύθερου ανταγωνισμού και εξανάγκασαν τις επιχειρήσεις τους να είναι ανταγωνιστικές για να μπορέσουν να επιβιώσουν σε μια ελεύθερη αγορά! Η Ελλάδα εκείνου του καιρού, δημιούργησε περίπου 6 νέες αεροπορικές εταιρίες στα επόμενα χρόνια αλλά μέχρι σήμερα επιβίωσε μόλις μία.. Ειρωνεία και ύβρις.. Πώς να επιβιώσεις όταν το κράτος έχει τη δική του αεροπορική εταιρία που την τρέφει απο το υστέρημα του λαού του; Ένα εκατομύριο ημερησίως κόστιζε στον Ελληνικό λαό η Ολυμπιακή! Ας σας λέει κάτι, η ιστορία επαναλαμβάνεται και σε μας. Μέχρι που το ταμείο να στερέψει ολότελα..

Η ιστορία αυτή είναι σήμερα διδακτική και επίκαιρη όσο ποτέ. Η Αγγλία επιβιώνει και ακμάζει ακόμα και σήμερα, στην περίοδο της κρίσης. Η μητέρα Ελλάδα και η κόρη Κύπρος εκλιπαρούν ελεημοσύνη και την ίδια ώρα οι δημόσιοι, ημιδημόσιοι και λοιποί φαγάνες τρώνε με διπλές μασέλες όσα εξακολουθούν να βρίσκουν. "Νίκο, γιατί ενώ βλέπετε τί πάθαμε κάνετε τα ίδια;"  με ρώτησε η Έφη, μιά διαδικτυακή μου φίλη πέρσι.. "Επειδή αυτοί που τρώνε θα τρώνε μέχρι που να μην  μείνει τίποτα", της απάντησα.. Αυτοί που καλοτρώνε, ζούνε σε ένα καθεστώς που δικαιούνται μόνο αυξήσεις, σε ένα καθεστώς που, όσο μέτριοι κι αν είναι, δεν είναι ανταγωνιστικοί, ούτε έχουν κυρώσεις, σε ένα καθεστώς που για να διορθωθεί πρέπει μαθηματικά να καταρρεύσει όπως και στην Ελλάδα.. Επειδή, πολύ απλά, είναι σαθρό.. Δεν τους νοιάζει η Ειρήνη, ο Νίκος ή η Έφη.. Δεν τους νοιάζει γιατί τα κεκτημένα τους είναι (ακόμα) ζωντανά.. Η Ειρήνη, ο Νίκος και η Έφη οφείλουν να δώσουν τη δική τους μάχη για την επιβίωση και την επιτυχία. Ίσως να είναι καιρός να βρούν νέες παρέες, στους επιτυχημένους..