Οι Αττίλες της καθημερινότητας μας

Χτές, Κυριακή του Πάσχα του 2013, μετά την πατροπαράδοτη σούβλα του μεσημεριού, πήρα το ποδήλατο και πήγα για καφέ στο κέντρο. Στα 37 μου, ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο καταραμένος είναι αυτός ο τόπος, να βρίσκεται παραδομένος στον εκάστοτε Αττίλα, διαχωρίζοντας και εντοπίζοντας όμως τόσο ξεκάθαρα την ευθύνη, την κατάντια και την παρακμή στον δικό μας Αττίλα και όχι στον ξένο, όπως έχουμε συνηθίσει να μεμψιμοιρούμε στην αναζήτηση του ελαφρυντικού. Για πρώτη μου φορά πέρασα απο το Μαγικό Παλάτι, το Τράστ, το Γεναικοπάζαρο. Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο δίπλα μου βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια η Αγία Σοφία. Δεν έχω πάει ποτέ μου στα κατεχόμενα, απο προσωπική άποψη και επιλογή, για να τη δω, αλλά δεν είχα ποτέ μου συγκλονιστεί απο το πόσο δίπλα μου ήταν όλα αυτά τα χρόνια και δεν το πήρα ποτέ ως τώρα είδηση! Η Αγία Σοφία στέκει ακόμη και σήμερα, εγκλωβισμένη στους μιναρέδες του τελευταίου και πιο πρόσφατου ξένου Αττίλα, το Μαγικό Παλάτι, το Τράστ, το Γεναικοπάζαρο έχουν προ πολλού περάσει στην ιστορία, απο τα χέρια των δικών μας Αττίλων. Τραγική ειρωνεία, στα χρόνια μου, η Πλατεία Ελευθερίας περνά το δικό της βουβό δράμα, παραδομένη στην εξέλιξη και στην απομάκρυνση της απο το ντόπιο στοιχείο. Ήταν πιο φυσιολογικό, στις δικές μας μέρες, εμείς οι σύγχρονοι λιμοκοντόροι,  να κουβαλήσουμε ένα ξένο αρχιτέκτονα, να κάνει κρανίου τόπο μια απο τις ελάχιστες μαγευτικές πράσινες οάσεις του χτες.

Άν ήθελα να ζήσω για λίγο στη Λευκωσία του παλιού καιρού το πιθανότερο θα ήταν να μετακομίσω στη Βαλένσια. Είναι απίστευτο το πόσο ίδιες είναι οι δύο πόλεις, όπου βλέπεις το αραβικό στοιχείο να διεισδύει στο ευρωπαϊκό και η φυσική εξέλιξη βρίσκει τον πραγματικό της ορισμό. Να περπατάς στα τείχη της Παλιάς Πόλης και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις άν θα ξεπροβάλει η Χατίφα ή ο Μπαηρακτάρης, να νομίζεις ότι ένα χέρι με χίουμορ έφτιαξε αυτά τα δύο μέρη για να μπορείς εσύ να συγκρίνεις την επιτυχία και την αποτυχία, σαν να συγκρίνεις το σκάκι και το τάβλι, τη στρατηγική και την τύχη. Σαν πάς στη Βαλένσια, θα δείς την απόλυτη επιτυχία του ώριμου λαού, το αρμονικό πάντρεμα του παλιού με το καινούριο, την ομαλή εξέλιξη, τη συνοχή και τη συνέχεια στην ιστορία του τόπου. Περπατάς κάτω απο τα τείχη και νοιώθεις το πράσινο, την άθληση, την ποιότητα, την αρμονία. Όπως κανένας μας δεν φαντάστηκε και δεν ονειρεύτηκε να φτιάξει τη Λευκωσία. Ζώντας στη Λευκωσία, το μόνο που μπορείς να εύχεσαι είναι να πάρεις κάτι απο τις εμπειρίες των προηγούμενων, το παράπονο τους για τα μεγαλεία που έχασαν απο τους δικούς τους Αττίλες. Την τελευταία βδομάδα, μέσα απο τους Λάτρεις της Λευκωσίας κατάφερα και ξεδίπλωσα όλη αυτή την τραγική και ανομολόγητη ιστορία των δικών μας Αττίλων, αυτών που αναπλάθουν και αναμορφώνουν φροντίζοντας να μην αφήνουν την ιστορία μας να συνεχιστεί. Τραγική επισήμανση, αυτός ο τόπος διαχρονικά είναι παραδομένος σε λαοπλανείς παπαγάλους που καταφέρνουν να επιβάλουν την δική τους μυωπική άποψη στην άβουλη μάζα και να αποξενώσουν όλους όσους έχουν όραμα και όρεξη για ποιότητα.

Αστείο του καιρού μας και του τόπου μας, το ότι η κάθε ανάπλαση και η κάθε αναμόρφωση έχει την ικανότητα να συνλίβει το παλίο και να δημιουργεί κάτι το εντελώς καινούριο, το άσχετο με τον τόπο και το χρόνο, απόρροια της δική μας ανικανότητας, μετριότητας, παρακμής, κατάντιας και επιλογής. Πιό αστείο, η διαχρονική μας τάση να κατηγορούμε τον ξένο Αττίλα για τα δεινά μας, την ίδια ώρα που ο δικός μας Αττίλας είναι πιο εγκληματικός, πιο αμείλικτος, πιο υπεύθυνος για την κατάντια μας..

Έχουν όραμα, δεν έχουμε υπόθεση..

Επιστρέφοντας απο ένα ταξίδι στη Γερμανία πήρα την εκδίκησή μου απο την εδώ "κοινωνία".. Πώς πέρασες, με ρώτησαν.. Χάλια, απάντησα. Οι Γερμανοί είναι "κκιλίντζιροι".. Άκου να κυκλοφορούν με ποδήλατα! Δεν βρέθηκε κανένας Γερμανός στην Κύπρο μέχρι σήμερα, να δεί μιά "καθώς πρέπει" κοινωνία; Να τους κυκλοφορήσουμε με τα BMW μας, τα AUDI μας, τα MERCEDES μας, να νοιώσουν αθθρώποι;
 

Η τραγελαφική μου παρατήρηση είχε να κάνει με την είδηση των τελευταίων ημερών ότι χύνεται πολύ αίμα στην άσφαλτο. Το ότι χύνεται αίμα στη άσφαλτο δεν είναι βέβαια κάτι το νέο. Το κυριότερο ζήτημα για μένα είναι το ότι κανένας δεν ασχολήθηκε ποτέ με το πραγματικό πρόβλημα, τους κακοσχεδιασμένους δρόμους-πίστες και τους χαρραμοφάηδες "αρμόδιους" που παρασιτούν μέσα στη δημόσια υπηρεσία σαν αντιπρόσωποι του Μολώχ. Βρέθηκα στα 36 μου χρόνια να συνειδητοποιώ ότι αυτή η κοινωνία έχει περίεργα βίτσια. Ανέχεται άχρηστους και αμπάλατους "αρμόδιους" που σχεδιάζουν κατ εξακολούθηση δρόμους-πίστες ακόμα και μέσα στον αστικό ιστό, ωθώντας τους αυτοκινητιστές να αυξάνουν την ταχύτητα τους και την ίδια ώρα χύνει κροκοδείλια δάκρυα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων για το νέο αίμα που χύθηκε στην άσφαλτο! Κατασκευάζει δρόμους χωρίς στοιχειώδες πεζοδρόμιο και μετά θρηνεί διερωτώμενη γιατί παρασύρθηκε άλλος ένας άνθρωπος στην άσφαλτο! Σας έχει τύχει να δείτε πεζούς, τις μεταμεσονύχτιες ώρες, στο δρόμο απο το Mall μέχρι τα φώτα του Καλησπέρα; Είναι άνθρωποι που έχουν τελειώσει τη δουλειά τους και πάνε στο σπίτι τους χρησιμοποιώντας κατ'ανάγκη ένα αστικό σημείο όπου ο πεζόδρομος παραμένει ημιτελής για περίπου τρείς δεκαετίες! Κατασκευάστηκε για να ξεχαστεί ημιτελής! Σημάδι μιας ανάξιας κοινωνίας!

Τί είναι αυτό που διαχωρίζει τις κοινωνίες σε προηγμένες και μή; Με μιά και μόνο λέξη μπορείς να το αποκαλέσεις "όραμα".. Κάποιοι άνθρωποι, στις προηγμένες κοινωνίες, σχεδιάζουν τις περιοχές τους  με γνώμονα τον άνθρωπο. Κατασκευάζουν άνετα πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών και ποδηλατόδρομους και την ίδια ώρα στενεύουν τους αυτοκινητόδρομους για να εμποδίσουν τους αυτοκινητιστές να  αναπτύξουν μεγάλες ταχύτητες. Αντίθετα, στις πρωτόγονες κοινωνίες, όπως είναι δυστυχώς και η δική μας, σχεδιάζονται άνετοι δρόμοι για να αυξάνουν την ταχύτητα του αυτοκινήτου με όσες εύλογες συνέπειες έχει αυτό στον πεζό, τον ποδηλάτη και την υπόλοιπη κοινωνία. Κάποια χρόνια πρίν, μια καθηγήτρια που είχα στο Πανεπιστήμιο είχε πεί ότι οι χειρότεροι δρόμοι βρίσκονται στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Προφανώς, δεν είχε έρθει ποτέ της στην Κύπρο να δεί το δικό μας χάλι. Και την ίδια ώρα να υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για να κάνουν πιο ανθρώπινη τη δική τους κοινωνία, όπως οι Ούγγροι. Μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτόχρονα με μας, λιμοκτονούν σαν λαός αλλά τα λεφτά της ΕΕ τα υπολογίζουν και τα σέβονται βάζοντας τα γυαλιά σε "κοινωνίες" όπως η δική μας!

 

Ένας καυγάς που κρατάει χρόνια και που θυμίζει Βυζαντινές μηχανορραφίες είναι η περίπτωση της λεωφόρου Γρίβα Διγενή στην Έγκωμη με τους αγώνες ταχύτητας και την ηχορύπανση που προκαλείται στους περίοικους.. Απο τη μιά οι κάτοικοι και το δημαρχείο φωνάζουν για να παρθούν μέτρα, απο την άλλη η Πολιτεία που σφυρίζει αδιάφορα.. Τί πραγματικά συμβαίνει όμως στη Γρίβα Διγενή; Έχουμε ένα δρόμο μέσα στον αστικό ιστό που πρέπει την ίδια ώρα να λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος τεσσάρων δήμων. Η θέση των κατοίκων είναι να τύχει ανακατασκευής με τη δημιουργία διαβάσεων πεζών και κυρτομάτων ώστε αναγκαστικά να μειώνεται η ταχύτητα. Η Πολιτεία απο την άλλη ξέρει ότι άν κάνει κάτι τέτοιο θα μειώθει η ταχύτητα αλλά ανάλογα θα αυξηθεί η τροχαία κίνηση και οι διαμαρτυρίες των αυτοκινητιστών. Επομένως κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να διατηρήσει την κατάσταση ως έχει.Το όφελος του ενός συγκρούεται με το συμφέρον του άλλου!

Στη νεοκατασκευασθείσα λεωφόρο Αρχαγγέλου έχει κατασκευαστεί ποδηλατοΛΟΥΡΙΔΑ της πλάκας. Κανένας λογικός ποδηλάτης δεν θα τολμήσει να τη χρησιμοποιήσει λόγω της εξαιρετικής της στενότητας ενώ αντίθετα οι αυτοκινητιστές την "τιμούν" ήδη δεόντως σαν άλλο ένα χώρο στάθμευσης.. Γιατί κατασκευάστηκε μια τόσο στενή ποδηλατολωρίδα; Και απο ποιόν ανίδεο;

 

Ακόμα χειρότερη η εικόνα στην επίσης νεοκατασκευασθείσα Φίλιππου Παπακυπριανού στα Λατσιά. Ενώ έρχεται ποδηλατόδρομος σε όλη τη λεωφόρο Βικέλα (Στρόβολος) που συνδέεται με τα Λατσιά, στην είσοδο των Λατσιών ο ποδηλατόδρομος εξαφανίζεται! Και ακόμα χειρότερα, το φάρδος του πεζοδρομίου σε κάποιο σημείο είναι μια μόλις πλάκα (κατα παράβαση όλων των αρχών κινητικότητας!)! Έργα της...πλάκας, απο ανθρώπους της πλάκας! Δεν βρέθηκε ούτε ένας "αρμόδιος" να επισημάνει το έγκλημα και να αντιταχθεί, ούτε απο την Πολιτεία ούτε απο το Δημοτικό Συμβούλιο Λατσιών, ούτε στο σχεδιασμό ούτε στην υλοποίηση του έργου!

Ο αυτοκινητόδρομος όμως εξαιρετικά άνετος! Η πιο μεγάλη ειρωνία: Στο ύψος του Lidl υπάρχει ποδηλατόδρομος μιας τουλάχιστον δεκαετίας που περίμενε να ενωθεί με τη Βικέλα! Τραγικό και παράλληλα αξιοθρήνητο.. Πιό τραγική και πιό αξιοθρήνητη η περίπτωση του Πεδιαίου. Η ξύλινη κατασκευή που δόθηκε στους ποδηλατιστές είναι σχεδιασμένη παράλληλα με τη ροή του ποδηλάτου με αποτέλεσμα να στείλει ήδη στο νοσοκομείο ένα ποδηλάτη τα λάστιχα του οποίου σφήνωσαν στα διαχωριστικά! 

Βρίσκομαι πλέον σε μιά ηλικιά που έμαθα να ξεχωρίζω τα λόγια απο τα έργα. Ενώ ακούω τα λόγια, που είναι πάντα μεγάλα αλλά σχεδόν πάντα ψεύτικα, εγώ πείθομαι μόνο όταν δώ υλοποιημένα έργα. Σαν μέλος της Ομάδας Προώθησης της Χρήσης του Ποδηλάτου χόρτασα απο σχεδιασμούς στα χαρτιά. Η υλοποίηση όμως ήταν ένα όνειρο απατηλό. Επειδή κανένας απο τους άμεσα εμπλεκόμενους δεν είχε το όραμα να κάνει έργο. Μοναδική εξαίρεση ο Δήμος Αγλαντζιάς. Σχεδίασε ποδηλατικό δίκτυο στα όρια του Δήμου και το υλοποίησε την ίδια όρα που οι υπόλοιποι ακόμη σχεδιάζουν και υπόσχονται! Ψάξτε ποιός άλλος Δήμος πέτυχε κάτι τέτοιο. Ο Ανδρέας Πέτρου σαν Δήμαρχος ήταν κατα τη γνώμη μου ένας άνθρωπος με όραμα και θεωρώ τα 15 λεπτά στα οποία συνεργαστήκαμε τα πιο αποδοτικά λεπτά της ζωής μου. Ελπίζω στα  επόμενα 36 μου χρόνια να βρώ άλλον ένα.. Και άν είναι αδύνατο να τον βρώ εδώ, άς φροντίσει η μοίρα, η τύχη ή ο Θεός να με στείλει κάπου που το όραμα αιωρείται ακόμα..

Γιατί άν οι "κκιλίντζιροι" Γερμανοί έχουν όραμα για τον κόσμο τους, νοιώθω πολύ πιο κοντά τους απο ότι σε μια κοινωνία όπου το όραμα μεταφράζεται σε ιπποδύναμη για τα αυτοκίνητα της και αιματοκύλισμα της αχανούς της ασφάλτου..Και άν η Τρόικα που αναμένουμε θα στείλει αύριο στο σπίτι τους μερικούς καλοπληρωμένους χαρραμοφάηδες, έμενα αυτό δεν μου φαίνεται τόσο κακό..

η αρρωστημένη πολιτική και οι άρρωστοι πολίτες..

Δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας απο τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές όποτε η αριστερά και η δεξιά εξασφάλισαν πολύ πιο ενισχυμένα ποσοστά σε σχέση με αυτά που κατείχαν..

Πριν τις εκλογές άκουγα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει για να διορθωθεί αυτό το χάλι που ζούμε καθημερινά. Είχα κι εγώ, σαν άλλος ένας ρομαντικός βλάκας,  τη ψευδαίσθηση ότι κάτι επιτέλους θα αλλάξει.
Στις 22 του Μάη, η ψευδαίσθηση επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά.

Στις 23 του μήνα η αρρωστημένη πολιτική της αρρωστημένης ανάπτυξης επιβραβεύθηκε με ενισχυμένα ποσοστά. Πρώτο της (μετεκλογικά) θύμα ήταν τα δέντρα της Πλατείας Ελευθερίας.
Ακολούθησε το Δασούδι της Λεμεσού και έπονται η Λίμνη του Μαγγλή όπου χαράσσονται οικόπεδα, το δάσος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και το Εθνικό Δασικό Πάρκο της Αθαλάσσας όπου προβλέπονται επεκτάσεις του αυτοκινητόδρομου.

Αυτή η αρρωστημένη πολιτική έχει πάντα συνένοχους. Λέγονται άρρωστοι πολίτες. Πολίτες με ευαίσθητη ή καθόλου μνήμη ή/και κάποιους ενεργούς πολίτες κάποιου πολυτελούς καναπέως..

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε. Είτε με τη ψήφο μας, είτε με την αποχή μας, εμείς οι άρρωστοι πολίτες, οι γονείς μας, οι φίλοι μας, οι γνωστοί και οι γείτονες μας δυναμώσαμε την αρρωστημένη πολιτική.
Και με το ( αρρωστημένο ; μου ) μυαλό έχω μια πολύ απλή και χαζή απορία. Ποιοί είμαστε όλοι εμείς που σήμερα αντιδρούμε και (ακόμη χειρότερα) τί κάναμε στις 22 του Μάη;