ΟΙ ΚΟΥΚΚΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΩΣΕΙ - ΜΕΡΟΣ 1 - ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

ΝΙΚΟΣ ΡΑΦΙΔΙΑΣ

 

 

ΟΙ ΚΟΥΚΚΙΔΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΩΣΕΙ

 

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

 

 

Η πρώτη φορά που μου εισηγήθηκαν να γράψω κάτι ήταν την περίοδο 1999-2000 και τα όσα μεσολάβησαν μεταξύ της ανόδου και της πτώσης του Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου.

 

 

Σε εκείνη την ηλικία, ήμουν στα 24 με 25, τα δεδομένα παράλληλα δεν ήταν αρκετά για να είμαι σε θέση να ετοιμάσω οτιδήποτε που να μπορεί να σταθεί σε επαγγελματικό επίπεδο. Η ιδέα της καταγραφής εκείνων των γεγονότων που οδήγησαν τόσο κόσμο στην πρώτη εκείνη φτωχοποίηση έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου.

 

 

Η συγκεκριμένη περίοδος οδήγησε στην κρίση του 2013 μέσω κάποιων σταθμών που παρατήρησα προσεκτικά. Σε κάθε επόμενο σταθμό χάνονταν χρήματα, εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια λίρες και έπειτα ευρώ. Στην ίδια ακριβώς περίοδο, σε κάθε κρίση στην Αγγλία, τη Γαλλία αλλά και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής χάνονταν λίρες, φράγκα και δολάρια. Τα δύο ερωτήματα που είχα τότε ήταν κατα πρώτον πώς βγαίνει στην επιφάνεια η κάθε κρίση και κατα δεύτερον, ποιος πληρώνει το λογαριασμό. Στη συνέχεια βέβαια ήρθε και ένα τρίτο ερώτημα, πιό πολύπλοκο, με ποιό τρόπο καλύπτεται η χασούρα. Το τρίτο αυτό ερώτημα ήταν και το πιό σύνθετο καθώς η κάθε χασούρα, σε κάθε χώρα και σε κάθε περίπτωση καλυπτόταν με διαφορετικό τρόπο.

 

Εκείνη την περίοδο, ήμουν στην ηλικία των 24 προς τα 25, η πρόσβαση σε αξιόπιστες πηγές ήταν εξαιρετικά περιορισμένη αλλά η συγκεκριμένη χρονική περίοδος παραμένει ζωντανά στη μνήμη μου, παρότι έχουν περάσει περίπου 26 χρόνια από τότε. Η βιβλιογραφία εκείνης της περιόδου ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά όχι αρκετή για ένα βιβλίο που να απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Παράλληλα, η εμπειρία μου σχετικά με τις οικονομικές κρίσεις ήταν επίσης περιορισμένη. Είχα ξεκινήσει να παρακολουθώ το ΧΑΚ το 1989, πολύ πριν ξεκινήσει η επίσημη λειτουργία του. Αυτό μου επέτρεψε μέχρι το 1999 να έχω μια δεκαετία παρατηρήσεων σχετικά με το ποιές εταιρίες πάνε καλύτερα από κάποιες άλλες και ταυτόχρονα ποιές αποτυγχάνουν και κάτω από ποιές προϋποθέσεις.

 

 

Η ιδέα της καταγραφής των γεγονότων εκείνων και η επεξήγηση των συνεπειών εκείνης της περιόδου παρέμεινε μόνο σαν μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιδέα αλλά συνέχισε να εξελίσσεται στο μυαλό μου καθώς το μοτίβο συνέχισε να λεηλατεί την περιουσία του μέσου Κύπριου πολίτη, μέσα από διαφορετικές οικονομικές πολιτικές και συγκυρίες.

 

Προχωρώντας προς το 2004 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, συνέχισα να παρατηρώ την οικονομική πρόοδο της Αθήνας που φυσικά με τη λήξη των Αγώνων μετατράπηκε σε βραδυφλεγή βόμβα. Η οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας είχε να κάνει με κάνει με πολλά και διαφορετικά αίτια.

 

Η Ελλάδα ήταν ενα διεφθαρμένο κράτος που μόλις είχε καταφέρει να εξοφλήσει τα πρώτα δάνεια του Αγώνα για την Ανεξαρτησία (1821).

 

Ήταν ένα σύστημα που διαχρονικά βόλευε τους “ημέτερους” και ουδέποτε τους πραγματικά άξιους.

 

Βασιζόταν και ακόμα βασίζεται σε ένα οικονομικό μοντέλο που στηριζόταν και στηρίζεται σε ένα συνεχή και παράλληλα αυξανόμενο δανεισμό που δεν μπορούσε να αποπληρώσει ποτέ.

 

Βρίσκεται στην περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου όπου η κυρίαρχη οικονομική δύναμη είναι η Τουρκία που έχει ένα εθνικό νόμισμα που το διατηρεί σε μια συνεχή υποτίμηση, επομένως οι γειτονικές χώρες πρέπει αναγκαστικά να ακολουθούν μιά παράλληλη οικονομική πολιτική, εάν θέλουν να είναι ανταγωνιστικές.

 

Η περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και η μετέπειτα κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας ήταν η δεύτερη φορά που οι διάφοροι φίλοι και συνεργάτες μου είπαν ότι θα έπρεπε να γράψω κάτι. Ήταν όντως μια πολύ καλή περίοδος καθώς οι πολιτικές και οικονομικές πηγές ήταν αρκετές. Στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο έβαλα τις βάσεις για ένα ημερολόγιο / ιστολόγιο στα Ελληνικά, ώστε σε μελλοντικό χρόνο να μπορέσω να μεταφέρω εκείνα τα γεγονότα σε ένα βιβλίο.

 

 

Όλες αυτές οι παρατηρήσεις, ήταν στην αρχή μικρές κουκκίδες, ενός φοιτητή της Πολιτικής Επιστήμης που ξεκινούσε το 1995 ένα ταξίδι στη γνώση. Αυτή η συνεχής έρευνα θα μπορούσε τελικά να παραλληλιστεί με την Οδύσσεια. Ένας νέος Οδυσσέας, σπαταλά περίπου δώδεκα χρόνια στις βιβλιοθήκες της Αθήνας για να συνειδητοποιήσει ότι η Ιθάκη του (στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Πτυχίο της Πολιτικής Επιστήμης) σε κάνει να αντιληφθείς ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει.

 

 

Η τακτική μελέτη στη μικρή βιβλιοθήκη του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών οδήγησε σε μια μεγαλύτερη έρευνα, στη βιβλιοθήκη του Παντείου Πανεπιστημίου και πιό μετά σε μια πολύ ευρύτερη έρευνα, στη βιβλιοθήκη του Οικονομικού Πανεπιστημίου, στην Πατησίων.

 

Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή τίποτα απολύτως δεν καταδεικνύει ότι σε μερικά χρόνια θα παρατηρήσω και θα μελετήσω δύο εθνικές χρεοκοπίες, καμία οργιάζουσα φαντασία δεν μπορεί να κάνει την υπόθεση ότι θα καταγράψω μερικά χρόνια μετά, με πάσα λεπτομέρεια, τους μηχανισμούς ξεπλύματος των Ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων, κανένα λογικό μυαλό δεν μπορεί να φανταστεί ότι η Δικαιοσύνη, όπως την έχουμε στο μυαλό μας δεν λειτουργεί στην πραγματικότητα, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Κύπρο, ούτε στην Αγγλία αλλά ούτε και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

 

 

Οι κουκκίδες αυτές, στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο έφερναν στην επιφάνεια κάποια ανησυχητικά στοιχεία και κάποια ερωτήματα που παρέμεναν αναπάντητα από τους καθηγητές μου.

 

Ενώ στην περίοδο του 1995-1999 στα πρώτα χρόνια των σπουδών μου υπήρχε ο ρομαντισμός του σχεδιασμού μιας νέας Ουτοπίας, υπό τον εύσχημο τίτλο “Ευρωπαϊκή Ένωση” , τα συγγράμματα που ανακάλυπτα στα τελευταία χρόνια της παραμονής μου στην Αθήνα έδειχναν τη δημιουργία ενός νέου εφιάλτη με απρόβλεπτες συνέπειες.

 

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μια πολύ ωραία ιδέα, αλλά είχε κενά που κανένας δεν μπορούσε να μου εξηγήσει, σε όλη εκείνη τη διάρκεια των σπουδών μου αλλά και της παράλληλης εργοδότησης μου στην Αθήνα.

 

Ποιός θα πληρώσει την Ενοποίηση;

 

Από ποιό λαό θα στερήσεις αυτά τα κονδύλια ;

 

Τί θα γίνει όταν αυτός ο λαός ή αυτοί οι λαοί συνειδητοποιήσουν ότι πληρώνουν για κάτι που δεν μπορεί να υλοποιηθεί ;

 

Πώς η Ελλάδα, θα μπορέσει κάποια στιγμή να φτάσει την ποιότητα ζωής της Γαλλίας ή της Δανίας, όταν υπάρχει δίπλα της η Τουρκία που μπορεί να παράγει τα ίδια σχεδόν προϊόντα, σε συνεχώς υποτιμούμενες τιμές ;

         

Η περίοδος αυτή επαναλαμβανόταν, με τραγική ειρωνία, ακριβώς έναν αιώνα μετά από τη σιωπηλη διάλυση της τότε Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Στην τότε αντίστοιχη περίοδο είχαν δημιουργηθεί η Λατινική Νομισματική Ένωση (1865-1927) αλλά και η Σκανδιναβική Νομισματική Ένωση (1873-1914).

 

Για όσους θέλετε να μπείτε βαθύτερα στις δύο χρονικές περιόδους, θα πρότεινα να δείτε τα σχετικά λήμματα στη WIKIPEDIA. Στη φετινή χρονιά (2026) έχει ανέβει αρκετό υλικό που επεξηγεί το σκεπτικό της δημιουργίας μιας νομισματικής ένωσης αλλά παράλληλα επεξηγεί και την αδυναμία παραμονής σε μια ένωση για μεγάλο χρονικό διάστημα.

 

Πιό ενδιαφέρον όμως ήταν και παραμένει το γεγονός ότι η Ελλάδα, την περίοδο 1908 με 1910 είχε αποβληθεί από την τότε Ένωση, λόγω ακριβώς αυτών των ανισορροπιών που επαναλαμβάνονται στις μέρες μας και όπως ήδη παρατήρησα, με παρόμοιες πολιτικές απομόνωσης και τιμωρίας.

 

Τα ευρήματα αυτά άρχισαν να γίνονται ολοένα και πιό γνωστά από το 2005 και μετά. Όλοι όσοι παρακολουθούσαν τα της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και είχαν αντίληψη των συγκεκριμένων μοντέλων ενοποίησης και διάλυσης που όπως είδαμε πιό πάνω έχουν προηγηθεί, είχαν αρχίσει να έχουν έντονες συζητήσεις, επομένως άρχισα να παρακολουθώ στενά όλες τις σχετικές συζητήσεις σχετικά με το τί ακολουθεί.

 

 

 

Η περίοδος 2005-2008 ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Βλέπαμε την εξαφάνιση του χρήματος από την Ελληνική αγορά και τη συνεχή αύξηση στις τιμές που είχε φτάσει κάποια στιγμή στα επίπεδα των μοντέλων Πόνζι. Οι μισθοί ήταν καθηλωμένοι αλλά οι τιμές ανέβαιναν και αυτό προϊδέαζε για επερχόμενη οικονομική κατάρρευση.

 

Η Ελλάδα μπορούσε ακόμη να παράγει αλλά δεν ήταν ανταγωνιστική. Ιδιαίτερα η Τουρκία, αλλά και η Βουλγαρία και η Αίγυπτος είχαν συνεχώς χαμηλότερο κόστος και φυσικά πλεονέκτημα στις εξαγωγές τους αλλά και στην προσέλκυση τουριστών.

 

Στα τελευταία χρόνια των σπουδών μου είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα και έντονη συζήτηση αλλά και μιά πολύ ενδιαφέρουσα διάλεξη από το Βρετανό Πρέσβη, στην Αθήνα.

 

Ένας καθηγητής μου είχε υποστηρίξει ότι ήταν τεράστιο λάθος της Αθήνας η ανάληψη της Ολυμπιάδας του 2004. Η προσωπική μου άποψη ήταν, εννοείται, αντίθετη. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έφερναν τεράστιες ευκαιρίες διαφήμισης της Αθήνας, ως τουριστικού προορισμού. Η αλήθεια, όταν μελετήσουμε τα δεδομένα, είναι τελικά κάπου στη μέση. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, βάσει πιό ολοκληρωμένων ερευνών που έχω σήμερα στα χέρια μου, υπήρξαν ευκαιρία για κάποιες διοργανώτριες πόλεις (ιδιαίτερα για την πόλη του Λος Άντζελες, το 1984  και για το Λονδίνο του 2012) αλλά και καταστροφή για κάποιες άλλες (Μοντρεάλ, 1976 - Αθήνα 2004, Ρίο Ντε Τζανέιρο, 2016). Η μελέτη των Ολυμπιακών πόλεων με έκανε να καταλάβω ότι η επιτυχία και η αποτυχία είναι σε πολλές περιπτώσεις θέμα των διαφόρων ομάδων υλοποίησης του κάθε έργου.

 

 

Η διάλεξη του Άγγλου Πρέσβη, ανέλυε τη σταθερότητα του Βρετανικού μοντέλου διακυβέρνησης και επιχειρηματικότητας, σε σχέση με το Ελληνικό.

Ο Πρέσβης, σε καμία περίπτωση, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι το Βρετανικό μοντέλο θα αντέγραφε το Ελληνικό, δύο δεκαετίες μετά..

 

 

 

Για να γίνει πιό κατανοητό το πολύπλοκο της στρατηγικής, της υλοποίησης και τοων αποτελεσμάτων, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχουν χώρες που έχουν ωφεληθεί πολύ ή αρκετά και παράλληλα χώρες που έχουν χάσει, λίγο ή πολύ περισσότερο. Το μοντέλο είναι σχετικά απλό, όταν το παρακολουθήσεις προσεκτικά.

 

 

Κάποιος πληρώνει για να συντηρεί την Ένωση και την ίδια ώρα κάποιος άλλος εισπράττει. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένα τέλειο παράδειγμα απωλειών. Τα χρήματα που εισέφερε παραδοσιακά, πήγαιναν σε διάφορα άλλα κράτη-μέλη.

 

Αν δούμε ιδιαίτερα την περίοδο 1985-1990, το Ηνωμένο Βασίλειο επέτρεπε στην Ελλάδα να δανείζεται περισσότερο και ταυτόχρονα γίνεται όλο και πιό υδροκέφαλη. Η Κύπρος είναι ένα επίσης τέλειο παράδειγμα. Εισπράττει Ευρωπαϊκά κονδύλια που μεθοδικά οδηγούνται στις τσέπες των “ημετέρων”.

 

 

 

Η πρώτη φορά που άκουσα ότι η Κύπρος είναι ένα πλυντήριο ήταν γυρω στο 2002. Δούλευα τότε με έναν από τους μεγαλύτερους επενδυτικούς οργανισμούς της Ελλάδας και σε ένα συνέδριο (που ήταν παράλληλα και ημερίδα εκπαίδευσης) ήμουν παρών σε μια εξαιρετικά διαφωτιστική συζήτηση. Οι πιό έμπειροι επαγγελματίες του οργανισμού εξηγούσαν στους υπόλοιπους τί ανέμεναν να συμβεί στην Κύπρο, στα επόμενα χρόνια και για ποιους ακριβώς λόγους. Αυτό, σημειώνω ξανά, το 2002!

 

Το πρόβλημα της Ελλάδας και της Κύπρου ήταν εντελώς διαφορετικά αλλά και παράλληλα εξαιρετικά όμοια.

 

Η Ελλάδα, για παράδειγμα, παράγει εξαιρετικά ποιοτικό λάδι και κρασί, έχει ελιές και πορτοκάλια, απίστευτα τυριά αλλά αποτυγχάνει να τα προωθησει στη διεθνή αγορά με αποτέλεσμα να δίνει το λάδι στην Ιταλία και μετεπειτα να προωθείται ως ιταλικό, σε πολύ υψηλότερες τιμές.

 

Έχει συσσωρευμένα χρέη από το 1821 με εξαιρετικα ψηλά επιτόκια, όμοια της Ιταλίας αλλά η Ιταλία μπορεί παραδοσιακά να πωλεί τα δικά της προϊόντα σε περισσότερες αγορές αλλά και σε ψηλότερες τιμές.

 

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα να εχει παραδοσιακά πολύ ψηλές τιμές ανα τεμάχιο και φυσικά λιγότερες επιλογές ίσου ανταγωνισμού τόσο σε σχέση με την Ιταλία όσο και με την Τουρκία.

 

Στο κομμάτι του τουρισμού παρατηρούμε ότι για μεγάλα χρονικά διαστήματα η Τουρκία είναι φθηνότερη, ως τουριστικός προορισμός, επειδή έχει τη δυνατότητα να υποτιμά το εθνικό της νόμισμα και παράλληλα επειδή έχει μιά πολύ πιό συντηρητική οικονομική πολιτική όσον αφορά τη φορολογία και τους μισθούς.

 

Ένας επίσης εξαιρετικός παραλληλισμός μου μελετώ την τελευταία δεκαετία εστιάζεται μεταξύ Κροατίας και Σερβίας. Από το 2014 που ξεκίνησα να παρατηρώ αυτές τις δύο χώρες, μπορώ να αντιληφθώ σε εξαιρετικά μεγάλη λεπτομέρεια πώς η πολιτικές και η δικτύωση της Κροατίας τη βοηθά να αναπτύσσεται, σε αντίθεση με τη Σερβία που υστερεί. 

 

 

 

 

Η Κύπρος, από τη μεριά της ήταν μιά περίπου έναν αιώνα αποικία της Αγγλίας, με έντονες συναλλαγές με την Αγγλία.

 

Στα πλαίσια της σχέσης αυτής είχε ένα νόμισμα συνδεδεμένο με τη στερλίνα και οι συναλλαγές της έδειχναν μια υγιή κατάσταση για αρκετές δεκαετίες.

 

Μετά την Ανεξαρτησία, η Κυπρος ήταν ένα νέο κράτος με σχετικά χαμηλό δανεισμό, αλλά εξαιρετικά υψηλά επίπεδα διαφθορας.

 

Όσοι ήταν μέλη του στενού πυρήνα διακυβέρνησης μετέφεραν τα όποια κέρδη στις τσέπες τους, μέσω μισθών, αυξήσεων και παροχών.

 

Το 1974, η σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της βιομηχανίας και του τουρισμού οδήγησε σε ένα οικονομικό “θαύμα”.

 

Μεγάλωσα στην περίοδο του οικονομικού θαύματος επομένως μπορούσα να παρατηρήσω πώς δημιουργήθηκε το “θαύμα”.

Στην πραγματικότητα όμως δεν είχε υπάρξει κάποιο οικονομικό “θαύμα”.

 

Υπήρχε διασύνδεση της κυπριακής λίρας με την αγγλική που έδειχνε να είναι προς όφελος μας.

 

Υπήρχε κρατική υποστήριξη στη ντόπια παραγωγή, μέσα στην περίοδο 1980-1990.

 

Ωστόσο, όσο προχωρούσε η επόμενη δεκαετία, μπορούσες εύκολα να αντιληφθείς ότι δημιουργούσε μιά φούσκα.

 

Οι μισθοί του δημόσιοιυ τομέα πίεζαν αυτούς του ιδιωτικού.

 

Αλλά, οι μισθοί του δημοσίου τομέα αυξάνονταν επειδή το δημόσιο “δανειζόταν” συνεχώς από το ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων.

 

Μεχρι το 2001 είχε καταστραφει η βιομηχανική παραγωγή ως ένα κλασικό μοντέλο Πόνζι.

 

Η συνεχής αύξηση του μισθολογίου του δημόσιου τομέα και η εισροή συναλλάγματος έφερνε ακόμα ευφορία. Αλλά παράλληλα ψήλωνε τους μισθούς των υπόλοιπων κλάδων κάτι που δεν μπορούσε να συνεχίσει επί μακρόν.

Κάποια στιγμή το μοντέλο έσκασε, όπως ήταν αναμενόμενο.

 

Για όσους έχουν τη διάθεση, όσοι θέλετε και μπορείτε να παραλληλίσετε το οικονομικό μοντέλο της Κύπρου με το σημερινό μοντέλο της Αγγλίας, θα παρατηρήσετε απίστευτες ομοιότητες.

 

Η δεκαετία του 2000-2010 ήταν η πιό ενδιαφέρουσα, αναφορικά με την εξέλιξη της φούσκας και με μετεξέλιξη της σε κλασικό μοντέλο Πόνζι.

 

Από το συζήτηση που παρακολούθησα τότε στην εκπαιδευτική ημερίδα, θεώρησα δεδομένο ότι η λίρα θα υποτιμηθεί περίπου 40% πριν ενταχθει στο ευρώ.

 

Η υποτίμηση αυτή φυσικά δεν έγινε επομένως ήταν αναμενόμενο ότι θα συμβεί κάτι που να διορθώνει το λάθος αυτό, σε μερικά χρόνια.

 

Να σημειωθεί εδώ ότι πρίν την Ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του Ευρώ, έγινε υποτίμηση της δραχμής.

 

Η υποτίμηση αυτή ήταν παντελώς λανθασμένη γιατί στηριζόταν σε μια σειρά αλχημειών που έδειχναν ότι η Ελλάδα ήταν πιό εύρωστη σε σχέση μιε την πραματικότητα. Αυτό το μαθηματικό λάθος οδήγησε μετά στην απίστευτη κρίση που όλοι μας ζήσαμε, άμεσα ή έμμεσα, με κάποιο τρόπο.

 

Όσο προχωρούσαμε προς την μεγέθυνση της φούσκας, τα γεγονότα ξέφυγαν σε κάθε χώρα που είχε κρυμμένες ανισορροπίες.

 

Το μεγαλύτερο βάρος της έρευνας μου, στο ξεκίνημά του ήταν κάπως ιδιαίτερο. Ήταν Νοέμβριος του 2008, όταν η Βασίλισσα της Αγγλίας, σε επίσκεψη της στο London School of Economics, ρώτησε την ακαδημαϊκή κοινότητα γιατί κανένας δεν είχε αντιληφθεί έγκαιρα την οικονομική κρίση που προηγήθηκε. Αυτή η ερώτηση που παραμένει μέχρι και σήμερα θέμα συζήτησης σε αρκετές ακαδημαϊκές συζητήσεις στην Αγγλία, ήταν αυτό που μου έδωσε την ευκαιρία να μπω βαθύτερα στο αντικείμενο της έρευνας.

 

Η είδηση μεταδόθηκε παγκοσμίως και με βρήκε μπροστά στον υπολογιστή μου, σε μια στιγμή που προσπαθούσα να συνδέσω το παζλ όλων όσων είχαν συμβεί..

 

(συνεχίζεται..)

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ,

ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ..

Το φαινόμενο της δημιουργικής λογιστικής και της εξαφάνισης του χρήματος

Τον τελευταίο χρόνο, όλες σχεδόν οι συζητήσεις που έκανα περιστρέφονταν γύρω απο την εξαφάνιση του χρήματος, τόσο στη χώρα μας όσο και σε πολλές άλλες χώρες. Πώς γίνεται, ένα τόσο πλούσιο μέρος, όπως ήταν η Κύπρος, να βρέθηκε απο τη μιά μέρα στην άλλη σε κατάσταση χρεοκοπίας. Πώς κανένας αρμόδιος δεν γνώριζε, δεν καταλάβαινε, δεν προειδοποιούσε ! Φέτος, όλοι αποφάσισαν να αναζητήσουν ευθύνες. Και ώς συνήθως, όλοι ρίχνουν τις ευθύνες στους υπόλοιπους. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τελικά μόνο η Κύπρος. Είναι πολλές άλλες χώρες και είναι ένα μόνιμο και επαναλαμβανόμενο πρόβλημα (διάβασε : Reinhart and Rogoff: "This time is different"). Η Ελλάδα είναι χώρα σε κατ εξακουλούθηση χρεοκοπία. Το ίδιο και η Αργεντινή, η μισή Λατινική Αμερική, πλέον, όλη σχεδόν η Ευρώπη. Πού βρίσκεται το βαθύτερο πρόβλημα ; Στην πολιτική επιστήμη, μαθαίνεις να διερευνάς τα σύνθετα ερωτήματα, να τα απλοποιείς και να φτάνεις σιγά-σιγά στη ρίζα του προβλήματος. Όταν έχεις αυτή την ικανότητα και την απαραίτητη θέληση, φτάνεις σε συμπεράσματα που ενδέχεται όμως να εκπλήξουν ακόμα κι εσένα.

Δεδομένο πρώτο. Σε αυτό τον τόπο τα σκάνδαλα και η διαπλοκή ήταν έθιμο. Τα ακίνητα χωρίς τίτλο, οι ντηβέλοπερς που έχτιζαν και διπλο-τριπλοπουλούσαν το ίδιο διαμέρισμα πάνε πολύ πίσω, στην περίοδο μετά το 1974. Κανένας δεν ήξερε τί γινόταν, κανένας δεν ήθελε να διορθώσει. Ίσως γιατί βόλευε αυτούς που χρηματοδοτούνταν για να κάνουν τα στραβά μάτια.. Και η ιστορία με τους πολλαπλούς ιδιοκτήτες συνεχίζεται απο τότε μέχρι και σήμερα.. Το καθένα σκάνδαλο μας οδηγούσε σταθερά σε ένα επόμενο, πολύ μεγαλύτερο. Η φούσκα του Χρηματιστηρίου ήταν άλλος ένας μεγάλος σταθμός. Χάθηκαν 5 δισεκατομύρια λίρες μεταξύ του 1998 και του 2005. Άμα κάναμε την εξίσωση, αυτά τα χρήματα με το τότε επιτόκιο σήμερα θα ήταν περίπου 10 δισεκατομύρια λίρες. Δηλαδή 17 δισεκατομύρια ευρώ ! Κάνουμε μετά την εξίσωση του πόσα μας λείπαν πέρσι και απο πού θα μπορούσαμε να τα βρούμε..  Άν τα χρήματα που μπήκαν στο ΧΑΚ απο το 1998 μέχρι και το 2011 τοποθετούνταν σε σοβαρές και υγιείς θέσεις, με μια συντηρητική εκτίμηση θα απέδιδαν 100 εκατομύρια λίρες ή 170 εκατομύρια ευρώ ετησίως. Το ότι αυτά τα χρήματα χάνονταν στο πιθάρι των Δαναϊδων θα έπρεπε να ήταν άλλο ένα ισχυρό σημάδι ότι υπάρχει ανομία και η ανομία είναι νομιμοποιημένη και θεσμοθετημένη ! Οι βαρόνοι-ληστές του 19ου αιώνα φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι έστειλαν τους κληρονόμους τους στην Κύπρο [ βλέπε Christia Freeland : "Plutocrats" ] !

Το διαχρονικά άδειο ταμείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν άλλο ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Τα χρήματα που αποστερούνταν απο τον καθένα μας με την προοπτική να έχουμε κάτι στα γεράματά μας, τα χρήματα που θα έπρεπε να τοποθετούνται σοφά και συνετά για τις δύσκολες μας ώρες, διανέμονταν με περίτεχνο τρόπο στους "ημέτερους". Όλοι αυτοί που διορίζονται πρέπει να κάνουν τα θελήματα αυτών που τους διόρισαν. Και το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν μια εύκολη λεία. Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τί σημαίνει να βάζει μέσα ο μεροκαματιάρης για να τα σηκώνει ο προνομιούχος. Στην επιστημονική ορολογία, το σύστημα με το οποία λειτουργούσε (και λειτουργεί ακόμα..) το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων στη χώρα μας αποκαλείται "πυραμίδα".. Διεθνώς, αποκαλείται και Πόνζι (το όνομα του πρώτου, ή μάλλον του δεύτερου διδάξαντα..). Καταθέτουν τα κορόϊδα και τα σηκώνουν οι προνομιούχοι. Με μια εξαίρεση. Το δικό μας Πόνζι (η δική μας ΠΥΡΑΜΙΔΑ) ήταν πιο επικίνδυνη επειδή οι δικοί μας προνομιούχοι έστησαν και μεθοδολογία υπερανάληψής ! Έβαζαν το υστέρημα τους τα κορόϊδα (πχ. 1 εκατομύριο) και σήκωναν 5 εκατομύρια οι προνομιούχοι, μεσω υπεραναλήψεων (βλέπε, επισήμως τον διεθνή δανεισμό).. Ο λογαριασμός θα πληρωνόταν απο τις επόμενες γενιές.. Και με τη λογική αυτή ήρθε σε εμάς πέρσι.. Σε μια και μόνη στιγμή φάνηκε ότι δεν υπήρχε πουθενά αποθεματικό μαξιλάρι.. Όλοι τους, σήκωσαν όσα μπορούσαν να σηκώσουν και μετά σφύριξαν αδιάφορα..

Έδω εντοπίζουμε και αποκαλύπτουμε το μυστικό της επιτυχίας τους.. Όλοι αυτοί που κατα συρροή και κατ επανάληψη εκλέγονταν, έπρεπε να χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους (βλέπε την έννοια : followers στο Barbara Kellerman, BAD LEADERSHIP). Η εύκολη λύση ήταν οι διαχρονικά αυξανόμενες παροχές (αναγκαστικά, απο το υστέρημα των ηλιθίων..). Η ανομία των πέντε, έθρεψε πενήντα και έπειτα πεντακόσιους. Σε μια κοινωνία που η ατιμωρησία έγινε κανόνας, ο νομοταγής μετονομάστηκε σε ηλίθιο και κανένας δεν ήθελε να μείνει έξω απο το φαγοπότι.Όλοι εμείς που σιωπούσαμε, συγκαλύπταμε το έγκλημα. Εγώ, προσωπικά, θεωρώ ότι δικαιούμαι να διαχωρίσω τη θέση μου. Επι δώδεκα περίπου χρόνια, όταν είχα στοιχεία, έψαχνα τους αρμόδιους για να τα καταθέσω.Αυτό που ανακάλυψα όμως ήταν ένα κράτος γεμάτο αναρμόδιους. H πολιτεία δεν έκανε τη δουλειά της. Οι δημόσιοι λειτουργοί λειτουργούσαν προς όφελος της ανομίας.Όλοι τους εύρισκαν τον τρόπο να δηλώσουν αναρμόδιοι, αφήνοντας τους απατεώνες να συνεχίζουν το έργο τους. Μέχρι της λεηλασίας του τελευταίου (δανεικού..) ευρώ !

Πρόσφατα, η αφοπλιστική ομολογία του νομπελίστα μας για νέο κούρεμα, προκάλεσε αναταραχή. Απόδειξή του ότι κανένας μέχρι και σήμερα δεν καταλαβαίνει τί πραγματικά συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει. Ο κάθε νέος φόρος, τα αυξημένα επιτόκια δανεισμού που πληρώναμε και πληρώνουμε, το κάθε σενάριο επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, το κάθε νέο δάνειο μας που δεν αποσκοπεί στην παραγωγή είναι απο μόνα τους επίσημες ή ανεπίσημες μέθοδοι κουρέματος. Απο τη στιγμή που αυτός ο τόπος δεν παράγει αρκετά και δεν εισπράττει αρκετά απο τους έχοντες η επιβίωση του στηρίζεται στα διαρκή δανεικά. Ο δανειστής θα πάρει κάποια μέρα, είτε απο εμάς σήμερα ή απο τα παιδιά και τα εγγόνια μας αύριο, χρήματα, ακίνητα και ό,τι άλλο βρεί διαθέσιμο. Είτε το αποκαλέσουμε φόρο, είτε χαράτσι είτε ληστεία, τα χρήματα που έφαγαν αυτοί που τα έφαγαν με τη δική μας ανοχή, εμείς θα πρέπει να τα επιστρέψουμε πίσω με κάποιο τρόπο..  Επομένως, η επανεκκίνηση της σημερινής κυβέρνησης, άν συνεχίσει με το ρυθμό που ξεκίνησε, το μόνο που θα επανεκκινήσει στη λήξη της θα είναι μια νέα, μεγαλύτερη οικονομική τρύπα. Επειδή επανεκκίνηση κάνεις μόνο όταν αναδιανείμεις σοφά το πλεόνασμα των εχόντων στους κατ εξακολούθηση αποκλεισμένους. Η επανεκκίνηση δεν πετυχαίνει χαϊδεύοντας για άλλη μια φορά τους προνομιούχους..

Ευχάριστο δεδομένο στην απόλυτη παρακμή μας το ότι επιτέλους ξεκίνησαν οι συλλήψεις επωνύμων ! Ακόμα πιο ευχάριστο  το ότι (επιτέλους..) άνοιξαν κάποια στόματα. Μαθαίνουμε πλέον για συγκεκριμένα άτομα που κατέθεταν μαύρο χρήμα μέσα απο κουτιά παπουτσιών, "φιλανθρωπικές" συναυλίες που οφελούσαν δημάρχους και όχι τους δήμους τους, αστυνομικούς που έπαιρναν επιδόματα που δεν δικαιούνταν.. Η λίστα είναι τεράστια, επειδή η διαφθορά ήταν τεράστια. Το μόνο πρόβλημα που εντοπίζω στην επερχόμενη κάθαρση είναι ένα.. Όταν οι συλλήψεις όλων των ενόχων ολοκληρωθούν θα έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα. Δεν θα έχουμε ούτε ένα διαθέσιμο κρεβάτι στις φυλακές (αναμενόμενο..) αλλά, ακόμα χειρότερα, ούτε διαθέσιμο κρεβάτι στα νοσοκομεία..

Αναζητώντας τα χαμένα λεφτά..

Κάθε άνθρωπος, οικογένεια, περιοχή ή χώρα παράγει και ξοδεύει.. Αυτός είναι ένας νόμος της οικονομίας, σε κάθε περίοδο. Τα παλιότερα χρόνια που δεν υπήρχαν νομισματικές μονάδες, οι άνθρωποι έκαναν ανταλλαγές. Αυτός που παρήγαγε αλεύρι το αντάλλασσε με αυγά, αυτός που είχε κριθάρι το αντάλλασσε με φασόλια και το αόρατο χέρι έκανε το έργο του. Βασικές προϋποθέσεις για τη συνέχιση του συστήματος ήταν η παραγωγή και η ανταλλαγή. Άν δεν παρήγαγες, δεν μπορούσες να ανταλλάξεις. Έπαιρνες μόνο ο,τι σου πρόσφερε η γενναιοδωρία (βλέπε ελεημοσύνη) των εχόντων. Το φαινόμενο των ανταλλαγών ισχύει μέχρι και σήμερα. Σε χώρες όπου υπάρχει καλπάζων πληθωρισμός (ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική και την Αφρική), οι πολίτες αρκετών περιοχών διατηρούν ανταλλακτήρια προϊόντων.

Στις πιό σύγχρονες κοινωνίες, οι νομισματικές μονάδες ήταν αυτές που καθόριζαν το εμπόριο. Πουλούσες αυτό που παρήγαγες, έπαιρνες χρήμα (σε χρυσάφι, άργυρο, χαλκό ή κάποια πρόσμιξη) και αγόραζες με τη σειρά σου ο,τι σου επέτρεπε η αξία των νομισμάτων που είχες στα χέρια σου. Στις δύσκολες μέρες των πολεμικών αναμετρήσεων, ο νικητής μάζευε σαν κέρδος ο,τι εύρισκε στο χώρο του ηττημένου και πουλούσε ο,τι και όποιον ήθελε για να εξαργυρώσει τη νίκη του. Ο ηττημένος ήταν πλέον σκλάβος και τα χρήματα της χώρας του λιώνονταν για να γίνουν νομίσματα της χώρας του νικητη. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που καταγράφηκε ήταν η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1204.

Μετά το μεσαίωνα, οι καταγραφές αναφέρουν ότι οι χώρες χρεωκοπούσαν κάθε φορά που έχαναν ένα πόλεμο ή κάθε φορά που το εμπόριο ήταν για σειρά ετών εις βάρος τους (εξήγαγαν λιγότερα απο όσα εισήγαγαν). Σε αυτές τις περιπτώσεις γινόταν ανακατανομή εδαφών και περιουσιών. Οι νικητές αποκτούσαν τα εδάφη των ηττημένων και τους έπαιρναν στη δούλεψή τους. Το αόρατο χέρι έκανε με επιτυχία το έργο του. Βάσει αυτών των ανακατατάξεων στα εθνικά ισοζύγια δεν υπήρξε οποιαδήποτε νομισματική ένωση που να άντεξε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τόσο η Λατινική Νομισματική Ένωση όσο και η Σκανδιναβική διαλύθηκαν μόλις οι ανισορροπίες έγιναν ανεξέλεγκτες. Οι μόνες νομισματικές ενώσεις που ακόμα επιβιώνουν είναι η Αμερικανική (ΗΠΑ) και η Γερμανική (ενοποίηση δύο Γερμανιών). Αυτές οι δύο ενώσεις είναι καταναγκαστικές, αφορούν έθνη που δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να ανακατανείμουν τον εθνικό πλούτο στο σύνολο της χώρας. Η Ευρωζώνη ζεί στις μέρες μας τους κλυδωνισμούς που πέρασε η Λατινική Νομισματική Ένωση και η Σκανδιναβική. Μέχρι να επέλθει το μοιραίο..

Απο τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και τις πιο σύγχρονες εποχές υπήρξαν περιπτώσεις όπου οι στρατιωτικές επεμβάσεις και η διπλωματική επιβολή (πχ. ΤΡΟΪΚΑ) γίνονταν για να αποκατασταθούν τα συμπεφωνηθέντα. Ο οφειλών έπρεπε να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του. Σε γενικές γραμμές, άν η Κύπρος παρήγαγε 1 εκατομύριο ευρώ ανα ημέρα σήμαινε ότι καθένας μας δικαιούταν (αναλογικά) 2 ευρώ για τις όποιες ανάγκες του. Και σε κάθε περίπτωση που κάποιος αποφάσιζε ότι βάσει των κεκτημένων του έπρεπε να λάβει 10 ευρώ, για την αποκατάσταση της κανονικότητας και των ισορροπιών οδηγούσε στην πείνα 4 άλλους. Άν ο λογαριασμός που πλήρωνε τον εθνικό λογαριασμό ήταν διαχρονικά ελλειμματικός, θα έπρεπε να αναμένουμε τη στιγμή που θα έρχονταν τα αεροπλανοφόρα του δανειστή ή οι πιο "διπλωματικές" του αντιπροσωπίες, όπως διδάσκει η ιστορία για κάθε προηγούμενη περίπτωση.

Πέρσι, οι τράπεζες μας εμφάνισαν συσσωρευμένες οικονομικές υποχρεώσεις αρκετών δισεκατομυρίων ευρώ. Στην ιστορία, κάθε φορά που συνέβαινε το ίδιο, το κράτος παρενέβαινε σαν μαξιλάρι ( δανειστής της υστάτης / lender of last resort ). Εκείνη ακριβώς τη στιγμή όμως φάνηκε ότι και το ίδιο το κράτος μας είχε μια αντίστοιχη οικονομική τρύπα (στις επόμενες αναρτήσεις θα εξηγήσουμε και το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι τρύπες). Έπρεπε (αναγκαστικά) να δανειστούμε απο το εξωτερικό για να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας. Έπρεπε να δανειστούμε απο αυτούς που είχαν διαθέσιμα πλεονάσματα και να αναδιαρθρώσουμε όσα υπήρχαν στο εσωτερικό, σαν αποτέλεσμα της οικονομικής φούσκας που κάποιοι σχεδίασαν και υλοποίησαν, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια . Έπρεπε να βάλουμε εγγύηση ο,τι συνηθίζεται κάθε φορά, τις περιουσίες μας, εμάς και τα παιδιά μας. Το αόρατο χέρι, επανέλαβε το έργο του, σαν φάρσα ή τραγωδία.

Αυτοί που μέχρι σήμερα αναζητούν τους υπεύθυνους του οικονομικού εγκλήματος, κομίζουν γλαύκαν εις Αθήνας. Για δεκαπέντε περίπου χρόνια, οι επιχειρήσεις μας, οι τράπεζες μας και το κράτος μας πλήρωναν μισθούς απο χρήματα που δεν είχαν και δεν δημιουργούσαν. Δημιούργησαν πλασματικούς αριθμούς, πλασματική ανάπτυξη και πλασματική ευδαιμονία. Αυτή η κατάσταση αποκαλείται πιό επιστημονικά ως "μεταφορά απο την περίοδο της κανονικότητας στην φάση της φούσκας και απο τη φάση της φούσκας στη φάση του Ponzi". Η διαχρονική ατιμωρησία μας μετέφερε διαδοχικά στη φάση της φούσκας και έπειτα στη φάση του Ponzi για ένα πολύ απλό λόγο. Δεν είχαν λόγο να μην κλέβουν και να μην εξαπατούν, όλοι όσοι το έκαναν, όταν έβλεπαν ότι οι προηγούμενοι δεν τιμωρούνταν.

Όσοι αυτές τις μερες αρθρογραφούν για κεκτημένα και δικαιώματα που χάνουν είναι όλοι αυτοί που την τελευταία δεκαπενταετία αμοίβονταν απο ένα λογαριασμό υπερανάληψης στον οποίο όλοι εμείς οι υπόλοιποι κάναμε κατάθεση. Τα χρήματα και οι αυξήσεις που έπαιρναν ήταν στην ουσία δανεικά με εγγυητές όλους εμάς τους υπόλοιπους. Τα κεκτημένα και τα δικαιώματα που επικαλούνται δεν ήταν τίποτα παραπάνω απο μια ουτοπία που διήρκεσε όσο η απάτη παρέμενε ατιμώρητη και για όσο ο λογαριασμός παρέμενε ανεξόφλητος..

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.

Τα φαινόμενα ΠΟΝΖΙ και τα κράτη ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ

Σε σημερινό άρθρο της Σημερινής αναλύεται μια εξαιρετικά προχωρημένη υπόθεση όπου ένας δικηγόρος αρνείται να καταβάλει τις "οφειλές" του στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, στα πλαίσια "πολιτικής ανυπακοής" .

[ διάβασε το ΑΡΘΡΟ ]

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η νομική πτυχή άν αναλογιστούμε τις ανισορροπίες που δημιούργησαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις μας με το να παρέχουν κλειδωμένες αυξήσεις σε μια μερίδα "κομματικών προνομιούχων" κλέβοντας στην ουσία αυτά τα ποσά απο τις εισφορές της πλειοψηφίας.

Άν το δούμε απο την πλευρά του φαινομένου της ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ [ δες το παλιότερο άρθρο ], το κράτος επέτρεπε σε μια μερίδα προνομιούχων να βάζουν απο μιά αγελάδα στο κοινό λιβάδι και επέτρεψε σε χίλια χωριά να βάλουν απο μια αγελάδα μόνο. Στο σενάριο μας, ο κάθε προνομιούχος απολάμβανε τα οφέλη της προσωπικής του αγελάδας και τα χωριά έμαθαν να ζούν απο τα οφέλη της μίας μόνο αγελάδας. 

Την ώρα που το κράτος είδε το γρασίδι να μειώνεται δραματικά, πέταξε έξω απο το λιβάδι κάθε αγελάδα που τάιζε τα χωριά και άφησε μόνο τις αγελάδες που τάιζαν τους προνομιούχους, δημιουργώντας τις συνθήκες ταχύτερης κατάρρευσης του έτσι κι αλλιώς διαλυμένου του συστήματος..

Τί μπορεί να κάνει ένας πολίτης όταν το κράτος του τον κλέβει νομιμοποιώντας, κατα το δοκούν, την παρανομία ή την ασυδοσία ;

Πώς μπορεί ο πολίτης να διεκδικήσει τα στοιχειώδη δικαιώματα του απο ένα τέτοιο κράτος όταν μια αγωγή του προς το κράτος ή τον όποιο παρανομούντα κρατικό οργανισμό θα εκδικαστεί μετά απο 5-7 χρόνια ενώ την ίδια ώρα οι αγωγές του κράτους έναντι του εκδικάζονται σε 1 περίπου χρόνο, όπως γίνεται και στη συγκεκριμένη περίπτωση ( άλλο ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο ! ) ;

Πώς μπορεί ένας πολίτης να προστατέψει τον εαυτό του όταν έχει γεννηθεί σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατ εξακολούθηση χρεοκοπία  ;

Η απάντηση είναι απλή. ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΕΙ !

Η συνταγή αυτή είναι σίγουρη, εγγυημένη και ακολουθείται για αιώνες. Τα κράτη που χρεοκοπούν είτε διορθώνουν άμεσα την κατάσταση με εσωτερικές ρυθμίσεις είτε αναγκάζουν έμμεσα τον πληθυσμό τους να αναζητήσει ένα τόπο όπου θα έχει μια πιο αξιοπρεπή διαβίωση και θα στέλλει συνάλλαγμα στην μητρώα γη (για να μπορέσουν να τρών εσαεί οι προνομιούχοι..) !

Άν αναλογιστούμε ότι η Ελλάδα έστελλε καράβια εργατικού δυναμικού στις ΗΠΑ και τη Γερμανία και η Ιρλανδία ήταν στην πρώτη τριάδα οικονομικών μεταναστών των ΗΠΑ μπορούμε εύκολα να δούμε τις δικές μας επιλογές σήμερα.

Οι επιλογές μας είναι η παραμονή σε ένα κράτος ΠΥΡΑΜΙΔΑ ή η αναζήτηση ενός πιο υγιούς..

Εσείς, τί επιλέγετε ;

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.

O θάνατος των συνταξιούχων, ζωή για τα πολιτικά παράσιτα..

Μένω σε μια γειτονιά όπου η πλειοψηφία είναι άτομα μεγάλης ηλικίας,

κοινώς συνταξιούχοι.
Άνθρωποι που δούλεψαν μια ολάκερη ζωή, νομιζόμενοι ότι θα έχουν αξιοπρέπη διαβίωση στα γηρατειά τους.
Πλανήθηκαν πλάνην οικτράν, άν κρίνω απο τα τρέχοντα παράπονα τους.Οι διαμαρτυρίες τους έχουν να κάνουν κατα κύριο λόγο με τη δραματική μείωση της σύνταξης τους και κατα δεύτερο με την υποχρέωση τους να πληρώνουν τέλη στα νοσοκομεία για τις εξετάσεις και τα φάρμακα τους. Πρόσφατα, μου ζητήθηκε απο ένα τέτοιο γείτονα να του εξηγήσω γιατί υπάρχει αυτή η αδικία. Μέσα σε μερικά λεπτά που είχα έπρεπε να του εξηγήσω ότι όσο κάποιοι προνομιούχοι έχουν κλειδωμένες και συνεχείς αυξήσεις, μέσα σε μια ξεκάθαρα διεφθαρμένη κοινωνία που δεν παράγει, τόσο είναι επιτακτική (ανομολόγητη όμως..) ανάγκη να πεθάνουν κάποιοι άλλοι (κυρίως οι συνταξιούχοι, που κοστολογούνται μόνο ως έξοδα..) για να μπορέσει να συνεχιστεί η καλοπέραση των παρασίτων.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι φυσικά μια πατέντα δική μας, ούτε είναι κάτι το ξαφνικό και το περιστασιακό. Εκτός απο εμάς, δεκάδες άλλα κράτη έχουν καταρρεύσει μέσα στους προηγούμενους αιώνες εξαιτίας της διαφοράς στα έσοδα και τα έξοδα τους.Για την ιστορία, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ομάδα κρατών (οι κατ εξακολούθηση χρεοκοπούντες), είναι μια δεύτερη ομάδα (οι περιστασιακά χρεοκοπήσαντες, καθώς συνειδητοποίησαν το πρόβλημα, το διόρθωσαν και φρόντισαν να μην το επαναλάβουν) και μια τρίτη ομάδα, οι υγιείς (αυτοί που με σοφές κινήσεις και δράσεις προνόησαν και απέφυγαν τα χειρότερα).

Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι στην "πολιτισμένη" και "ευυπόληπτη" μας κοινωνία ένα άτομο πέθανε μέσα στην απόλυτη ένδεια, επειδή δεν είχε πλέον τη στοιχειώδη οικονομική υποστήριξη για να ζεί αξιοπρεπώς.Ήταν Ρουμάνα, άρα δεν δικαιούταν υποστήριξης. Ήταν ένα αταίριαστο παράσιτο, γιατί δεν είχε δουλειά. Που όμως, όσο δούλευε, εισέφερε στα κρατικά ταμεία! Σαν να λέμε ότι όλοι οι Έλληνες, Κύπριοι και λοιποί που δουλεύουν σε άλλες χώρες πρέπει να αφήνονται να πεθάνουν αβοήθητοι σε αυτές τις χώρες, ανεξάρτητα του πόσα χρόνια και μεροκάματα δούλεψαν εκεί..

Η παρουσία της Τρόικα στην Κύπρο αλλά και στις υπόλοιπες χώρες είναι κατα την άποψη μου μια τρανή απόδειξη της απίστευτης διαφθοράς που επικρατεί. Ήταν ξεκάθαρη η πρόσφατη τους δήλωση: "Δεν επιβάλλουμε, εισηγούμαστε.."
[ άρθρο απο ΣΗΜΕΡΙΝΗ ]
Η τελική απόφαση (της πρόληψης ή της έγκαιρης επιβολής μέτρων) είναι ευθύνη του καθε κράτους, ξεχωριστά και ανεξάρτητα. Και άν το κράτος έχει την ικανότητα και την προνοητικότητα να πάρει τις σωστές αποφάσεις έγκαιρα, αυτό το κράτος ΔΕΝ θα χρειαστεί την ΤΡΟΪΚΑ..

Στο κάτω-κάτω, ο κάθε δανειστής ζητά εγγυήσεις για τα δανεικά που θα δώσει.

Οι εγγυήσεις αυτές μεταφράζονται σε διασφάλιση της ομαλής αποπληρωμής αυτών των δανείων μέσω :

-μείωσης των μισθών, αυτών που έχουν αυξημένα εισοδήματα,

(άν γίνει αυτό η κυβέρνηση ελέγχει τις ανισότητες μεταξύ των προνομιούχων και των αδυνάτων και διατηρεί την ομαλότητα)

-μείωσης των δαπανών και της σπατάλης (πιο δύσκολο μέτρο καθώς στερεί την καλοπέραση απο τους "ημέτερους"),

-συνετή αύξηση των φορολογιών (η στοχευμένη υψηλή φορολόγηση των επιχειρήσεων είναι σημάδι υγιούς οικονομίας όπως μας διδάσκει το Σκανδιναβικό πρότυπο ή σημάδι απορρύθμισης, όπως μας διδάσκει το αντίστοιχο Γαλλικό).

Οι Σκανδιαναβοί, για παράδειγμα, δεν έχουν καταρρεύσει πρόσφατα. Κατέρρευσαν παλιότερα, έμαθαν και προσπαθούν να το αποφύγουν, όσο γίνεται. Οι Γάλλοι πάλι, είναι στην άκρη του γκρεμμού καθώς η παραβίαση των στοιχειωδών κανόνων στην κοινωνία τους είναι σήμερα πιο εξόφθαλμη παρα ποτέ. Η μείωση των κοινωνικών παροχών και των συντάξεων στα ευάλωτα άτομα επιφέρει δραματική κατάρρευσή στην κοινωνική συνοχή και δίνει το μήνυμα σε όσους είναι (ακόμα..) σε καλή οικονομική κατάσταση να εγκαταλείψουν το καράβι γιατί έτσι κι αλλιώς θα βυθιστεί.

Στα δικά μας, τόσο η κυβέρνηση όσο και η Βουλή των Αντιπροσώπων ήταν και είναι σε θέση να προτείνουν μέτρα για τη μείωση των ανισοτήτων και την προστασία της αειφορείας (νομοσχέδια και προτάσεις νόμου). Η άρνηση τους παραπέμπει :
-είτε στην ανθρώπινη βλακεία,
-είτε στην ανθρώπινη ανικανότητα,
-είτε στην ανθρώπινη (φύσει..) διαφθορά
[ Άρθρο απο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ].

Η πιο πρόσφατη μου εμπειρία κατέδειξε μια ακόμα ευφάνταστη πτυχή της διαφθοράς μας. Κοινοτικά κονδύλια που δεν φτάνουν στον τελικό αποδέκτη. Μετά απο είκοσι και πλέον χρόνια που είχα αυτή την απορία γιατί η Ελλάδα (και έπειτα η Κύπρος..) δεν απορροφούσαν επαρκώς τα κοινοτικά κονδύλια που δικαιούνταν μου ήρθε η πιο απλή απάντηση, στρωμένη στα πόδια μου. Επειδή, πολύ απλά, σχεδιάζουν τα κριτήρια με τέτοιο τρόπο που τα χρήματα να μένουν στα κρατικά ταμεία σαν κεφάλαιο κίνησης και να επιστρέφονται (αναγκαστικά) πίσω όταν οι κοινωτικοί έλεγχοι εντοπίσουν την κακοδιαχείριση. Με αυτό τον πολύ έξυπνο τρόπο το κράτος χρησιμοποιεί το κοινοτικό χρήμα για τους δικούς του αφανείς σκοπούς (κάτι που παραπάμπει ακόμα περισσότερο στη διαφθορά) και παράλληλα αποκλείει τον πολίτη του απο το να απολαύσει τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι πολίτες στα υγιή (και έντιμα..) κράτη-μέλη κάνοντας τον λιγότερο ανταγωνιστικό.

Αφού λοιπόν κανένα απο τα δύο σώματα δεν έπραξε μέχρι σήμερα τα στοιχειώδη για να διορθώσει τα του οίκου μας, καταδεικνύεται περαν πάσης αμφιβολίας η σταδιακή μετατροπή της δημοκρατίας μας σε ένα ολιγαρχικό μόρφωμα καλοπέρασης των ολίγων. Για να συνεχίσει όμως η σημερινή κατάσταση της ευημερίας των προνομιούχων πρέπει να πεθάνουν κάποιοι άλλοι, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβειας το καράβι στον πάτο.

Κοινώς, αφού τα κόμματα, τα κύτταρα της δημοκρατίας μας έχουν καρκίνο, εμείς οι ανήμποροι πολίτες, δεν έχουμε άλλη επιλογή απο του να τα αφήσουμε να πεθάνουν, επειδή πολύ απλά ΔΕΝ θέλουν να θεραπευτούν. Για να θεραπευτούν, πρέπει να ομολογήσουν ότι δρουν με απατεωνιά και πρέπει να σταματήσουν να παρέχουν πολλά στους λίγους δικούς τους στερώντας τα ελάχιστα απο τους πολλούς. Κάτι που παλεύουν εναγωνίως να μην κάνουν!

Το σημερινό κείμενο αφιερώνεται στον πρόεδρο του ΕΛΑ.ΖΩ., Χρίστο Ανδρέου [άρθρο: ΙΝCYPRUS ]. Πάλεψε για τα ιδανικά του (να υπάρχει η στοιχειώδης στήριξη στους καρκινοπαθείς συμπολίτες μας) καταβάλλοντας το τίμημα της επιβάρυνσης της δικής του υγείας. Όσο όμως υπάρχουν ενεργοί πολίτες σαν αυτόν, τόσο εμείς έχουμε την ελπίδα (ή τη ψευδαίσθηση..) ότι τα άρρωστα κύτταρα της κοινωνίας μας θα τύχουν (επιτέλους..) θεραπείας.. 


Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής μας ταυτότητας είναι η μόνη διέξοδος για την κατάλυση της ασυδοσίας και της αλητείας της κρατικής μας μηχανής.

Συμβουλές αειφορίας και συμβουλές κατάρρευσης

Τις τελευταίες μέρες καλούμαι σε καθημερινή βάση να εξηγήσω πώς γίνεται να ζητούνται συνεχώς θυσίες απο μέρους των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων και των ανέργων αλλά αυτές να μην αγγίζουν ποτέ τους πραγματικά έχοντες. Η απάντηση μου είναι πολύ απλή αλλά και πολύ πικρή..

Για μια πολύ μεγάλη σειρά ετών όλοι όσοι είχαν προνομιακή πρόσβαση στο σύστημα ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΝ συνεχείς αυξήσεις. Οι συνεχείς αυξήσεις μπορούν να δικαιολογηθούν μόνο εξαιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας και της κερδοφορίας. Όσο εισρέει ζεστό χρήμα στα δημόσια ταμεία δύναται να μετατραπεί είτε (-) σε επενδύσεις, προς διατήρηση ή προστασία της αειφορείας είτε (-) σε μισθολογικές αυξήσεις, προς εξυπηρέτηση των ψηφοθηρικών επιδιώξεων των εκάστοτε κυβερνώντων.

Σε κάποια πολύ συγκεκριμένη χρονική στιγμή που η παραγωγικότητα και η κερδοφορία δεν επιτυγχάνονταν πλέον η τότε κυβέρνηση προχώρησε στη σύναψη δανείου απο τη Ρωσία.

Ήταν μια κομβική στιγμή καθώς με εκείνο το δάνειο υπήρχαν δύο πιθανότητες:

Η πρώτη, παρέπεμπε σε επενδύσεις ανασυγκρότησης της οικονομίας. Η δεύτερη, παρέμεμπε στη συνέχιση της επικρατούσας κατάστασης των αστόχευτων κατασπαταλήσεων που ακολουθούσαν, πιστοί στα βήματα των προκατόχων τους.

Το σύστημα μας, σε εκείνη τη χρονική στιγμή, μετατράπηκε ξεκάθαρα απο βιώσιμο σε σύστημα Πόνζι. Όσοι είχαν προνομιακή μεταχείριση συνέχισαν να απολαμβάνουν τα "κεκτημένα" τους αλλά όσοι ήταν εκτός του κυκλώματος απορούσαν με το ασύλληπτης εξαπάτησης αυτό φαινόμενο. Οι γνώστες των φαινομένων Πόνζι αναγνώρισαν τότε την αρχή του τέλους.

Πώς ακριβώς λειτουργεί ένα σύστημα Πόνζι : 

Σκεφτείτε για μια στιγμή ένα κόσμο όπου υπάρχουν εσαεί προνομιούχοι που όμως στηρίζονται σε βάρος μιας μάζας. Μιας μάζας που με τη δική της συνεισφορά δίνει αυξήσεις στο εισόδημα μιας πολύ μικρης ομάδας προνομιούχων.

Ένα κόσμο όπου οι προνομιακοί μισθοί των χιλιάδων ευρώ δικαιούνται συνεχών αυξήσεων, οι μισθοί των μερικών εκατοντάδων ευρώ παραμένουν σταθεροί ή μειώνονται και οι συντάξεις των εκατοντάδων ευρώ παραμένουν σταθερές ή μειώνονται.

Έναν κόσμο όπου δικαιούχοι είναι μόνο τα μέλη της επικρατούσας ελίτ! Αυτά τα συστήματα καταρρέουν μόλις η μάζα αδυνατεί να συνεισφέρει πλέον στη διατήρηση της επικρατούσας κατάστασης. Συνήθως οφείλεται στη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης που επιφέρει το φαινόμενο της δραματικής αύξησης της ανεργίας. Οι πολλοί δεν εισφέρουν πλέον, οι λίγοι συνεχίζουν να εισπράττουν αυξήσεις όσο μπορεί το κράτος να δανείζεται.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα Πόνζι καταρρέουν εύκολα στον ιδιωτικό τομέα αλλά είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα στον δημόσιο.

Σε μια εργασία που έκανα προ κάποιων ετών για το φαινόμενο της οικονομικής κατάρρευσης είχα καταλήξει στο συμπέρασμα της απληστείας και της βλακείας. ΑΠΛΗΣΤΕΙΑ επειδή εσύ κρίνεις ότι δικαιούσαι αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα αυτός που σου τα δίνει. ΒΛΑΚΕΙΑ επειδή νομίζεις ότι αυτό το σύστημα μπορεί να συνεχίζεται εσαεί. Με μια καινούρια ανάλυση που έκανα πιο πρόσφατα, ανακάλυψα μια καινούρια παράμετρο η οποία μου είχε διαφύγει. Η παράμετρος αυτή είναι η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ! Δικαιούσαι να στηρίζεσαι στα προνόμια της απληστείας και της βλακείας ΓΙΑ ΟΣΟ ΧΡΟΝΟ η διαφθορά του συστήματος σου, σου το επιτρέπει.

Και όπως αναφέρει και ο ποιητής, όσο είσαι αφοσιωμένος στην επιδίωξη σου να αλυσοδέσεις τον Ελλήσποντο, πρέπει να είσαι και έτοιμος αντίστοιχα για το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας.. 

Αφιερωμένο σε όσους επιτρέπεται ακόμη να είναι διεφθαρμένοι και, ακόμη περισσότερο, σε αυτούς που περιμένουν τη διόρθωση της σημερινής ασυδοσίας.

( Στόχος - νούμερο δύο - της νέας χρονιάς: ΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΑΒΟΛΑ.. )

Τα κράτη - απατεώνες ..

Η αρμονική συνύπαρξη πολίτη και κράτους στηρίζεται στην αλληλο-υποστήριξη. Κάτι σαν έντιμη αλλά και άτυπη συμφωνία.Το κράτος οφείλει να παρέχει στον πολίτη του τα στοιχειώδη (εκπαίδευση, υγεία, σύνταξη). Ο πολίτης με τη σειρά του οφείλει να πληρώνει τις υποχρεώσεις του (π.χ. φόροι και εισφορές) ώστε να διατηρείται υγιές το σύστημα.

Το πρώτο κράτος-απατεώνας που γνώρισα ήταν η Ελλάδα. Είχε, για παράδειγμα, 40 κηπουρούς σε ένα νοσοκομείο που δεν είχε κήπο ! Είχε νησί όπου οι μισοί κάτοικοι ήταν τυφλοί και άλλο όπου αντίστοιχα ήταν κουφοί. Εννοείται ότι οι... αναξιοπαθούντες ήταν ΚΑΙ δικαιούχοι σύνταξης ! Και άρμεγαν την... αγελάδα όσο υπήρχε γάλα.. Σε αυτό το κράτος - απατεώνα, όπου επι δεκαετίες βασίλευε η απόλυτη ανομία, κάποιοι έγιναν πολύ πλούσιοι σε βάρος του απλού λαού. Με αποτέλεσμα οι πραγματικοί συνταξιούχοι να εισπάττουν σήμερα ψίχουλα και να κλαίνε για την κατάντια τους..

Ένα πιο φρέσκο κράτος-απατεώνας είναι φυσικά η Κύπρος. Δημιούργησε, στα πρότυπα της μαμάς-Ελλάδας πολιτικούς και μεγαλοστελέχη δεκάδων χιλιάδων ευρώ (μηνιαίως) και για να τους συντηρήσει σήμερα μαζεύει ψιλά απο τους χαμηλοσυνταξιούχους των 500 ευρώ ! Η απόλυτη κατάντια.. Φούσκωνε επι χρόνια τους μισθούς όσων δεν είχαν πραγματική ανάγκη με αποτέλεσμα να στερεί σήμερα τα ελάχιστα απο αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη. Το σύστημα αυτό, στην επιστημονική ορολογία, λέγεται ΠΥΡΑΜΙΔΑ. Δίνει σε όσους είναι προνομιούχοι πάρα πολλά και αφήνει τους υπόλοιπους με άδειες τζέπες. Το δικό μας κράτος - απατεώνας έκαμε στην ουσία μια εξαιρετική χρηματο-οικονομική απάτη που θα αναλυθεί στο μελλοντικό διδακτορικό μου.. Ένα πολύ μικρό παράδειγμα.. Χρωστάς στο κράτος και καθυστέρησες, έρχεται ένα τσουχτερό πρόστιμο.. Σου χρωστά το κράτος σου, δεν έχεις παρά να περιμένεις μέχρι που θα αποφασίσει να σου τα δώσει.. Απόλυτη ισονομία και διαφάνεια !

Όταν έχεις δημιουργήσει στον πολίτη σου την εικόνα ενός κοινού κλέφτη, εύλογα η πρώτη του έγνοια είναι πώς θα ξεφύγει, ώστε στα γεράματα του να έχει μια κάποια σύνταξη. Σήμερα, επομένως, αποφάσισα να μελετήσω την Ιρλανδία, έτσι για να αρχίσω να βρίσκω διεξόδους.. Εκεί, για έναν ανεξήγητο λόγο, επιδοτούν τις νέες θέσεις εργασίας. Δηλαδή, σε δελεάζουν να δημιουργήσεις επιχείρηση, με πραγματικά κίνητρα. Ο,τι ακριβώς γίνεται και εδώ (αλλά απο την ανάποδη..). Επόμενη αναζήτηση, το Κατάρ. Με δεδομένο τό ότι στα 37 μου χρόνια, δεν έχω πλέον την ψευδαίσθηση ότι θα βρώ σύνταξη ή ότι αυτή η κοινωνία θα ορθοποδήσει, οι σοβαρές εναλλακτικές είναι μια κάποια λύση. 

Η σαθρότητα, στα κράτη - απατεώνες διαιωνίζεται όσο αρνείσαι να διορθώσεις τα στοιχειώδη λάθη. Στον τόπο που μας γέννησε, για κάποιους περίεργους λόγους, μας αρέσει ιδιαίτερα τα αδιόρθωτα να παραμένουν ως έχουν..

Με πάσαν ειλικρίνεια, I love Delia..

Λένε ότι ( δυστυχώς ) τους συγγενείς μας δεν τους διαλέγουμε. Ευτυχώς όμως μπορούμε να διαλέγουμε τους φίλους μας τζαι να αποφεύγουμεν τους εχθρούς μας ( με λλίην προσπάθειαν.. ). Εκτός όμως που τούτες τες ευδιάκριτες περιπτώσεις, έχουμεν τζαι τους φύλακες-αγγέλους μας.. Στην προκειμένη περίπτωση αναφέρομαι στη Ντέλια. Πάντα της είχα μια συμπάθεια αλλά όσο περνά ο τζαιρός η συμπάθεια μου αυξάνεται. Σήμερα έμαθα ότι θα βάλει το σιέριν της στην υγεία τζαι την παιδεία. Πάλε καλά, ίσως τελικά καταφέρουμε να έχουμε παιδείαν τζαι υγείαν κάποτε. Μέχρι σήμερα, έχουμε απλά δύο επιπλέον ξερές λέξεις στα λεξικά.. 

Πριν μερικούς μήνες είχα παρευρεθεί σε μια ομιλία του Γιώργου Προκοπάκη, στη Δημοσιογραφική Εστία. Συνηθίζω πάντοτε να επιβεβαιώνω την αξία ( ή την αναξιότητα.. ) έκαστου ομιλητή που παρακολουθώ. Αυτός ήταν Εμπειρογνώνομας με το "Ε" κεφαλαίο. Πολλά λλίους εμπειρογνώνονες έτυχε να παρακολουθήσω μέχρι σήμερα τζαι απειροελάχιστους όσα χρόνια είμαι στην Κύπρο. Πόσες αλήθειες είχαν ειπωθεί τζείνην τη νύχτα. Πόσα πράματα που όλοι οι πολιτικάντηδες μας έξεραν ή εβλέπαν αλλά δεν εθέλαν να ομολογήσουν στον ηλίθιο λαό μας. Πράματα τζαι θάματα που οι καθηγητές των Πανεπιστημίων εβλέπαν αλλά μόλις τους τελευταίους μήνες εφκήκαν να επιβεβαιώσουν τζαι να μας το παίξουν εμπειρογνώμονες. 160.000 μισθός δίνεται σε καθηγητές του Πανεπιστημίου Κύπρου ! Σαν να λέμε ότι εσηκώσαμεν τους που το Harvard τζαι έπρεπε να τους δώκουμε κατιτίς παραπάνω. Σε άτομα που σε ένα σημαντικό αριθμό δεν εν άξια ούτε για να πουλούν κούπες μες στην Πλατεία Ελευθερίας.. Δεκάδες χιλιάδες μισθού δίδεται σε στρατιές χαραμοφάηδων - έμμισθων του δημοσίου ( καθηγητές, δασκάλους, γιατρούς ). Ποιός διερωτήθηκε το γιατί επιάνναν τούτα τα ποσά ; Τί είναι αυτό που τους έκαμνεν δικαιούχους σε ένα μηνιάτικο που είναι πολλαπλάσιο αυτού που ο μέσος φορολογούμενος εισπράττει ; Όσοι έχετε την περιέργεια να το ψάξετε λλίον παραπάνω , δείτε τα λήμματα "ΠΥΡΑΜΙΔΑ" και "PONZI". Θα σας πουν πάρα πολλά..

Τί είδεν επομένως η Ντέλια; Όλα αυτά που ο αμόρφωτος, αμπάλατος και προβατοποιημένος λαός μας αρνείτουν πεισματικά να δεί. Ότι για παράδειγμα κατ εξακολούθησην εψήφιζεν τους πιο άχρηστους τζαι τους πιο χαραμοφάηδες για ηγέτες του. Ότι κάθε φοράν που ο κάθε αμόρφωτος, αμπάλατος και προβατοποιημένος απο εμάς έτρωεν μια πίττα σουβλάκια ή ένα πιάτο μακαρόνια του φούρνου, προσφορά του τάδε τζαι του δείνα υποψήφιου, ήταν γιατί ο υποψήφιος θα έτρωεν σαν εκλελεγμένος τα δεκαπλάσια και βάλε. Ότι ο κάθε εκλελεγμένος  εδιόριζεν τζαι μια συνοπαρτζιά άχρηστους του κύκλου του για συμβούλους τζαι εμπειρογνόμωνες! [ Οι ικανότητες τζαι η εμπειρογνωμοσύνη τους πάντως ακόμα δεν έδειξεν την αξία της ]  Ότι όλοι αυτοί οι μισθοί τζαι τα μπόνους δεν ήταν πραγματικά λεφτά που εφκαίνναν που τον κόπον μας αλλά στην πραγματικότητα έρκουνταν μέσα απο αναχρηματοδοτούμενα δάνεια.. Η Ντέλια λοιπόν είδεν, έφριξεν τζαι είπεν μας ωμά "Απου έφαεν, έφαν".. Τωρά, που ( ξανα ) θέλετε δανεικά, δίαιταν τζαι περισυλλογήν. Φημολογείται επίσης ότι ο Πούτιν, τον τζαιρόν που ( εξανα ) πήαμεν να κλάψουμεν τζαι να ( ξανα ) θκιακονήσουμεν, εσφύριζεν το γνωστόν άσμα " Τα ριάλλια, ριάλλια τζαι πούντα"..

Όταν πας στο νοσοκομείο τζαι μαθαίνεις ότι μπορείς να κλείσεις ραντεβού μόνο μετα που έξι μήνες, υγείαν δεν έσιης. Έχουν υγιή τζέπη όσοι κοπροσσιλιάζουν τζαι πιαννουν τα τσιεκκούθκια τους με τες δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα. ΕΣΥ ΠΟΥ ΠΟΝΕΙΣ, ΟΧΙ.. Εσύ είσαι ένα ακόμα κορόιδο που επιέρωννεν για να κάμνουν οι άχχχρηστοι τα παλλουτζια τους χρυσά. Εσύ, επιέρωννες για να πιάννουν τζείνοι αυξήσεις μπόνους, τζαι θα ξαναπιερώσεις που την πούγκα σου για να πάεις στο ιδιώτικό νοσοκομείο.  Χαρράμιν τζαι στην δήθεν δωρεάν υγείαν, τζαι στη δήθεν δωρεάν παιδεία. Εσύ, την ώρα που θα έρτει η ώρα να πιάσεις σύνταξη, εν θα εύρεις! Ρώτα τους σημερινούς συνταξιούχους τζαι δε τζαι στην τηλεόραση τους τους συναδέρφους Ελλαδίτες.. Όπως δεν θα μάθουν τα μωρά σου γράμματα σε μια εκπαίδευση με επαγγελματίες μισθοφόρους που δεν είναι σε θέσην ούτε να διδάξουν ορθογραφία..

Τωρά, άν ακόμα δεν με πιστεύκετε, υπάρχει λύση. Βρίσκετε μια βαρετούτσική πέτρα, δίννετε την πας το λαιμό σας τζαι διάτε μέσα στην πιο βαθκειά θάλασσα που θα εύρετε.. Εγώ, πάλε, άν ήμουν στη θέση της Ντέλιας δεν θα εδάνειζα τούτον τον τόπο ούτε με 10 σεντ. Άν είχα τη δυνατότητα, θα εφρόντιζα να χτίσω το σύστημα με τέθκοιο τρόπο που θα επέτρεπε στους όσους έντιμους βιοπαλαιστές να επιβιώσουν τζαι για τις συνοπαρτζιές των χαραμοφάηδων θα εμοίραζα κούσπους τζαι αντίσκηνα για να πάσιν στο Μιτσερόν.. Να ξέρετε (εντελώς ειλικρινά..) ότι η Ντέλια ΕΧΑΡΙΣΤΗΝ ΣΑΣ..

Τάσο ( και Χρήστο ), συγγνώμη που άρκησα να γράψω το αφιέρωμα της Ντέλιας.. Τουλάχιστον, ολοκληρώθηκεν τζαι αφιερώνεται στα άτομα της ηλικίας σας. Είστε οι μόνοι που μπορεί κάτι να κάμετε.. Όσπου όμως να το αποφασίσετε ( τζαι να το καταφέρετε.. ), η αλητεία που επικρατεί, θα επικρατεί..