Η ψευδαίσθηση της επανεκκίνησης και τα διαχρονικά ανέκδοτα της εκάστοτε κυβέρνησης

Αυτό το Σαββατοκύριακο, στο μυαλό μου γύρισαν και πάλι οι κατ'εξακολούθησην χρεοκοπούντες. Οι χώρες που ανα πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια αναγκάζονται να ομολογήσουν ότι το ταμείο τους είναι άδειο και να προχωρήσουν σε επώδυνα μέτρα, σε βάρος του λαού τους. Η χρεοκοπία, σαν φαινόμενο, προδίδεται απο πολλά μικρά-μικρά σημάδια, σε μια εκτεταμένη, ανεπίσημη περίοδο, μέχρι την ημέρα της επίσημης ομολογίας-παραδοχής. Αυτό μπορεί να επισημανθεί τόσο με άμεσα όσο και με έμμεσα δεδομένα, όποια είναι διαθέσιμα ή πιο εμφανή. Σε μιά πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση, της Μπολιβαριανής Πρεσβείας της Βενεζουέλας, ξαναθυμήθηκα και την κατάρα των φυσικών πόρων όπου εκμεταλλεύεσαι το φυσικό σου πλούτο, όσο μπορείς, αλλά μόνο πρόσκαιρα και χωρίς να βάλεις τα θεμέλια για την περίοδο των ισχνών αγελάδων που θα ακολουθήσει. Η διακυβέρνηση Τσάβες, εκμεταλλευόμενη την τότε ψηλή αξία του πετρελαίου, έδινε στους πολίτες της παροχές που σήμερα δεν είναι πλέον δυνατές. Η δική μας διακυβέρνηση Χριστόφια έδινε παροχές στηριζόμενες στο πλασματικό πλεόνασμα της διακυβέρνησης Παπαδόπουλου και τα δάνεια της Ρωσίας. Η χρεοκοπία μας ήταν προδιαγεγραμμένη απο το 2007, με άφθονα άμεσα και έμμεσα δεδομένα, τόσο απο τα εθνικά στοιχεία όσο και απο τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, σε μια παντελή κακοδιαχείριση της αρχής του κινδύνου της συστημικότητας. Και όταν ακούτε ότι έφταιγαν οι τράπεζες, απλά να γελάτε με τη διαστρέβλωση των επίσημων στοιχείων που επιχειρείται.

Στα άμεσα επερχόμενα καταναγκαστικά δεδομένα είναι η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, όπου υπάρχει (πχ. Βενεζουέλα, Τουρκία, Σερβία, Ρουμανία), μια ομολογία της αποτυχίας συνύπαρξης στην τρέχουσα ισοτιμία, ή η εσωτερική υποτίμηση, σε καθεστώτα νομισματικών ενώσεων (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ίρλανδία), που συνοδεύεται απο τη μείωση των μισθών και των συντάξεων και την αύξηση της φορολογίας. Στα έμμεσα δεδομένα περιλαμβάνονται τα νοσοκομεία χωρίς κρεβάτια και φάρμακα  [ βασικά το να κόβεις απο την υγεια - και την παιδεία - του πολίτη για να εξυπηρετήσεις τις προγενέστερες - χυδαίες - αυξήσεις τρίτων, τα μπόνους ή τις δόσεις των φανερών (και κρυφών) δανείων ], μια δημόσια διοίκηση χωρίς τηλέφωνα και απαντήσεις στις κλήσεις ή/και επιστολές των πολιτών και οι συνεχείς αυξήσεις σε μισθούς και μπόνους των "ημετέρων" ημικρατικών, με χρήματα προερχόμενα απο συνεχώς αυξανόμενα δανεικά, μια τεχνική ξεπλύματος ίδιας με των συστημάτων πυραμίδας. Έναν αιώνα πριν, η Ελλάδα είχε ήδη αποβληθεί απο την Λατινική Νομισματική Ένωση ( πιάστηκε να κλέβει στοζύγι του χρυσού ) και είχε ήδη επανενταχθεί, λίγο πριν η Λατινική Νομισματική Ένωση κυρηχθεί οριστικά εκλιπούσα απο τις ισχυρότερες χώρες ( που έκλεβαν μέσω της συνεχούς των χαρτονομισμάτων τους..). Η σημερινή εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσομοιάζει με την εικόνα της ΛΝΕ έναν αιώνα πριν - ανεπίσημα εκλιπούσα, περιμένει την επισημοποίηση του θανάτου της.

Η Κύπρος, σε αντίθεση με τη Βενεζουέλα και την Ελλάδα που σαν πιο παλιά κράτη είχαν την "τιμή" να ξαναχρεοκοπήσουν, εντάχθηκε, σχετικά πρόσφατα, στη λίστα των κατ'εξακολούθηση χρεοκοπημένων χωρών απο το 2001, ανεπίσημα ! Απο τότε, πολύ απλά το χρήμα τείνει να εξαφανίζεται με ταχείς ρυθμούς και χωρίς αναστροφή του φαινομένου απο την εκάστοτε διοίκηση. Αρχής γενόμενης απο το ΧΑΚ, η Κύπρος έχασε σταδιακά τα χρήματα της τότε κεφαλαιοποίησης και των μερισμάτων που έπονταν στα επόμενα χρόνια. 10 δις λίρες / 17 δις ευρώ, απώλειες μόνο απο τον αφανισμό της κεφαλαιοποίησης και τα μερίσματα που θα προέκυπταν. Κάντε το συσχετισμό με την επίσημη χρεοκοπία μας και τα ποσά που απαιτούνταν πριν δύο χρόνια για να μην ανακοινωθεί το μοιραίο για να συνδέσετε ο,τι το ανεπίσημο και ο,τι το επίσημο στο μαγείρεμα των οικονομικών μας αλχημειών. Η περίπτωση της HellasJet, και της Eurocypria έπειτα, αποτελούν δύο περιπτώσεις των αφανών υποχρεώσεων που εμφανίζονται ξαφνικά και αποκαλύπτουν την εκτεταμένη ασυδοσία. Οι διασώσεις των Κυπριακών Αερογραμμών, της Αρχής Κρατικών Εκθέσεων που κράτησε αρκετά αλλά έληξε όταν τα δανεικά άρχισαν να στερεύουν είναι πιστή αντιγραφή κάθε ανίκανης και διεφθαρμένης διακυβέρνησης. Με τον ίδιο ακριβως τρόπο έσκασε η Ολυμπιακή Αεροπορία (με κόστος διάσωσης 1 εκατομύριο ευρώ ημερησίως) και το χυδαίο κομματικό ρουσφέτι στο οποίο βασίστηκε. Πιο καλοκρυμμένα μυστικά που ακόμα δεν είδαν εκτενώς το φως της δημοσιότητας και φυσικά έπονται είναι η ΑΗΚ, η ΑΤΗΚ, το ΡΙΚ και τα κρατικά πανεπιστήμια.

Με την ίδια λογική στην οποία στήθηκαν όλες οι πιο πάνω πυραμίδες, ο καθένας μας (όπως κι εγώ με τη σειρά μου) είναι ένας επιτυχημένος και πολυεκατομυριούχος επιχειρηματίας. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ένα πρόεδρο και μια βουλή που να μας υπογράφουν φανερά και κρυφά τις ενισχύσεις που απαιτούνται για να εγγράφουμε επιχειρήσεις και άμα και όσο οι επιχειρήσεις αυτές παρουσιάζουν ζημιές, να μας τις καλύπτουν. Σε μια πιο εκτεταμένη αναζήτηση, λίγο παλιότερα αναζήτησα τα εκατομύρια του Μιλόσεβιτς και τον τρόπο με τον οποίο ξεπλύθηκαν και διαχύθηκαν στην ντόπια αγορά. "Αν ξέραμε ότι οι βαλίτσες και τα δολάρια δεν ήταν μετρημένα θα είχαμε πάρει κι εμείς το κατιτίς μας" μου είχε εκμυστηρευτεί παλιότερα μέλος της διακίνησης. Τα λεφτά του Γιουγκοσλαβικού λαού ξεπλένονταν προς όφελος μιας άλλης ολογαρχίας, λίγο πιο μακρυά, ευνοώντας πρόσκαιρα μια άλλη ελιτ. Την ίδια περίοδο, το μοντέλο του Τσαουσέσκου, στη Ρουμανία, παρουσίαζε την απόλυτη ευδαιμονία και πρόοδο, αποκρύπτοντας το πασιφανές, ότι ο λαός πέθαινε απο πείνα. Είναι αξιοσημείωτες οι φωτογραφίες των Ρουμάνικων πουλερικών εκείνης της περιόδου. Δεν μπορούσαν ούτε τα πουλερικά να βρούν τροφή, να φάνε για να προλάβουν να μεγαλώσουν και να θρέψουν το Ρουμάνικό λαό. Με την κατάρρευση του καθεστώτος, καθένας που αντιλαμβανόταν τα γεγονότα, εγκατέλειπε τη χώρα για την αναζήτηση καλύτερης τύχης, μια διαχρονική συνταγή δοκιμασμένη τόσο απο τους Σοβιετικούς και τους Αλβανούς της δεκαετίας του '90 και απο τους Έλληνες και Κύπριους πιο πρόσφατα.

Η Ελλάδα βρίσκεται στη λίστα αυτή των χρεοκοπιών απο το 1821. Επίσης ανεπίσημα ! Επίσημα, άν θυμάμαι καλά, ξεκίνησε το 1827. Υπάρχει ένα αλάνθαστο μοντέλο διάγνωσης που ακόμη και οι δικοί μας πανεπιστημιακοί προσπαθούν να αποκρύψουν, όσο (ακόμη..) τρώνε ανενόχλητοι. Μόνο που τα συσσωρευμένα ελλείμματα και ο συνεχής δανεισμός για να καλύπτεις τις ζημιές και τις καταχρήσεις σε φέρνει στη μέρα εκείνη που ανακοινώνεις, επίσημα πιά, την αποτυχία σου, ως ηγέτη και ως λαού. Αυτό δεν είναι τίποτα διαφορετικό απο το "σύστημα της Πυραμίδας", που πολύ εύστοχα ανέλυσε ο Hyman Minsky. O μακαρίτης Minsky, πέθανε έχοντας προλάβει να γράψει το επικό σύγγραμμα " Can "It" happen again ? ". Ο εξαιρετικός αυτός επιστήμονας πέθανε αφήνοντας μας ένα πολύτιμο τεκμήριο που στην περίοδο εκείνη, της απουσίας του διαδικτύου, δεν μπορούσε να τεκμηριώσει επαρκώς σαν διαχρονικό φαινόμενο. Στην ουσία, "It" happens, καθημερινά, επίσημα και ανεπίσημα. Και όποιος το αντιλαμβάνεται έγκαιρα, μπορεί να ξεφύγει του κανόνα.

Αυτές τις μέρες στα δικαστήρια καταγράφηκε παράλληλα και η υπερίσχυση του γράμματος του νόμου έναντι του πνεύματός του. Το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων εισέπραττε τις υποχρεωτικές εισφορές μας (ποσά για αναγκαστική κάλυψη των αναγκών μας σε τριάντα με πενήντα χρόνια απο σήμερα ) και τις μετέτρεπε σε (χθεσινούς!) μισθούς - αυξήσεις και μπόνους - για τα κομματόσκυλα των πιο πρόσφατων βαρόνων-ληστών μας. Έξυπνη και παράλληλα βλακώδης πρακτική που για όσους την αντιλαμβάνονταν, στην πραγματική της έκταση, οδηγούσε, βήμα-βήμα, στη μέρα της επίσημης αποκάλυψης. Η δική μας μέρα αποκάλυψης σημειώθηκε το Μάρτιο του 2013, πολύ απλά γιατί η λεηλασία ( ή πιο επίσημα, η συστημικότητα ) έφτασε σε ένα όριο που κανένας ντόπιος ή ξένος δεν ήθελε να συντηρήσει με τα δικά του χρήματα. Η (πιο πρόσφατη) περίοδος αποκάλυψης για της Ελλάδα είναι το διάστημα του έτους 2015. Την περασμένη βδομάδα έφτασε να ξεπουλήσει τον τραπεζικό της κλάδο σε ξένα κεφάλαια, με θλιβερα μεγάλη έκπτωση, πιστεύοντας ότι έτσι θα σωθεί. Μάταια, βέβαια, όπως θα δείξει το σύντομο μέλλον..

Αυτές τις μέρες, με την αύξηση του εκλογικού μέτρου, ξανα-ανακαλύπτουμε ταυτόχρονα το έλλειμμα και το σταδιακό θάνατο της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο (μετά την τελευταία ενίσχυση της ολιγαρχίας) μοιάζει με κακογραμμένο ανέκδοτο. Μιας "δημοκρατίας" που στόχο έχει να ενισχύει, να ταϊζει και να συντηρεί το υφιστάμενο κομματικό κατεστημένο, σε όλες του τις θέσεις και μορφές και για όσο βρίσκουν χρήματα να ιδιοποιούνται. Μιάς "δημοκρατίας" που είναι περίτεχνα σχεδιασμένη να συντηρεί τη διαφθορά και την καλοπέραση της πολιτικής ομάδας που καταλαμβάνει την εξουσία σε βάρος της πλειοψηφίας.Οι μέρες αυτές βέβια θα οδηγήσουν (αναγκαστικά..) είτε στην αφύπνηση μας απο το λήθαργο ή στην οριστική μας διάλυση. Η ιστορία διδάσκει ότι σε κάθε τέτοια περίοδο οι καταστάσεις αυτές θα οδηγήσουν σε ριζικές αλλαγές και σε μια πιο αληθινή δημοκρατία ή στην φυσιολογική υποταγή μας στους βαρβάρους. Σε μια Δημοκρατία που λειτουργεί μόνο στο όνομα, αλλά όχι στην ουσία της, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Μέχρι τότε ο (σημερινός μας) πρόεδρος θα μας διασκεδάζει με τα ανέκδοτα του περι επανεκκίνησης και μέχρι τότε, ο λαός μας θα υποκρίνεται ότι οι "δικοί του" είναι οι καλύτεροι για να αναλάβουν.

Η, επίσης, πρόσφατη ψήφιση της Βουλής των Αντπροσώπων για ενασχόλιση των δημοσίων υπαλλήλων με τα κοινά και η κατοχή κομματικών και πολιτικών αξιωμάτων απο μέρους τους καταδεικνύει την πλήρη ανάπτυξη του ολιγαρχικού κατεστημένου και το επερχόμενο σκάσιμό του. Μπορούν να επιβιώσουν μόνο όσο καταφέρνουν να διατηρήσουν το στημένο σκηνικό που υλοποίησαν, στηριζόμενοι, πάλι πρόσκαιρα, στα κορόιδα που τους συντηρούν . Και, όπως η ιστορία διδάσκει, κάθε ολιγαρχικό κατεστημένο, όπως ακριβώς σκάει στην Ελλάδα ανα μία με δύο δεκαετίες, ακριβώς έτσι θα σκάει και στην Κύπρο, όσο η διαφθορά προελαύνει. Μέχρι που να διορθωθεί κάτι, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος θα ανήκουν στην κατηγορία των κατ'εξακολούθηση χρεοκοπούντων, αισθανόμενοι περήφανοι για την εντιμότητα και την αποδοτικότητα που δεν έχουν. Οι Μιλόσεβιτς και οι Τσαουσέσκου του τόπου μας θα αρνούνται μέχρι την ώρα της οριστικής πτώσης τους ότι είναι παντελώς χρεοκοπημένοι. Τόσο οικονομικά, αλλά προτίστως ηθικά..

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.

Το φαινόμενο της δημιουργικής λογιστικής και της εξαφάνισης του χρήματος

Τον τελευταίο χρόνο, όλες σχεδόν οι συζητήσεις που έκανα περιστρέφονταν γύρω απο την εξαφάνιση του χρήματος, τόσο στη χώρα μας όσο και σε πολλές άλλες χώρες. Πώς γίνεται, ένα τόσο πλούσιο μέρος, όπως ήταν η Κύπρος, να βρέθηκε απο τη μιά μέρα στην άλλη σε κατάσταση χρεοκοπίας. Πώς κανένας αρμόδιος δεν γνώριζε, δεν καταλάβαινε, δεν προειδοποιούσε ! Φέτος, όλοι αποφάσισαν να αναζητήσουν ευθύνες. Και ώς συνήθως, όλοι ρίχνουν τις ευθύνες στους υπόλοιπους. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τελικά μόνο η Κύπρος. Είναι πολλές άλλες χώρες και είναι ένα μόνιμο και επαναλαμβανόμενο πρόβλημα (διάβασε : Reinhart and Rogoff: "This time is different"). Η Ελλάδα είναι χώρα σε κατ εξακουλούθηση χρεοκοπία. Το ίδιο και η Αργεντινή, η μισή Λατινική Αμερική, πλέον, όλη σχεδόν η Ευρώπη. Πού βρίσκεται το βαθύτερο πρόβλημα ; Στην πολιτική επιστήμη, μαθαίνεις να διερευνάς τα σύνθετα ερωτήματα, να τα απλοποιείς και να φτάνεις σιγά-σιγά στη ρίζα του προβλήματος. Όταν έχεις αυτή την ικανότητα και την απαραίτητη θέληση, φτάνεις σε συμπεράσματα που ενδέχεται όμως να εκπλήξουν ακόμα κι εσένα.

Δεδομένο πρώτο. Σε αυτό τον τόπο τα σκάνδαλα και η διαπλοκή ήταν έθιμο. Τα ακίνητα χωρίς τίτλο, οι ντηβέλοπερς που έχτιζαν και διπλο-τριπλοπουλούσαν το ίδιο διαμέρισμα πάνε πολύ πίσω, στην περίοδο μετά το 1974. Κανένας δεν ήξερε τί γινόταν, κανένας δεν ήθελε να διορθώσει. Ίσως γιατί βόλευε αυτούς που χρηματοδοτούνταν για να κάνουν τα στραβά μάτια.. Και η ιστορία με τους πολλαπλούς ιδιοκτήτες συνεχίζεται απο τότε μέχρι και σήμερα.. Το καθένα σκάνδαλο μας οδηγούσε σταθερά σε ένα επόμενο, πολύ μεγαλύτερο. Η φούσκα του Χρηματιστηρίου ήταν άλλος ένας μεγάλος σταθμός. Χάθηκαν 5 δισεκατομύρια λίρες μεταξύ του 1998 και του 2005. Άμα κάναμε την εξίσωση, αυτά τα χρήματα με το τότε επιτόκιο σήμερα θα ήταν περίπου 10 δισεκατομύρια λίρες. Δηλαδή 17 δισεκατομύρια ευρώ ! Κάνουμε μετά την εξίσωση του πόσα μας λείπαν πέρσι και απο πού θα μπορούσαμε να τα βρούμε..  Άν τα χρήματα που μπήκαν στο ΧΑΚ απο το 1998 μέχρι και το 2011 τοποθετούνταν σε σοβαρές και υγιείς θέσεις, με μια συντηρητική εκτίμηση θα απέδιδαν 100 εκατομύρια λίρες ή 170 εκατομύρια ευρώ ετησίως. Το ότι αυτά τα χρήματα χάνονταν στο πιθάρι των Δαναϊδων θα έπρεπε να ήταν άλλο ένα ισχυρό σημάδι ότι υπάρχει ανομία και η ανομία είναι νομιμοποιημένη και θεσμοθετημένη ! Οι βαρόνοι-ληστές του 19ου αιώνα φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι έστειλαν τους κληρονόμους τους στην Κύπρο [ βλέπε Christia Freeland : "Plutocrats" ] !

Το διαχρονικά άδειο ταμείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν άλλο ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Τα χρήματα που αποστερούνταν απο τον καθένα μας με την προοπτική να έχουμε κάτι στα γεράματά μας, τα χρήματα που θα έπρεπε να τοποθετούνται σοφά και συνετά για τις δύσκολες μας ώρες, διανέμονταν με περίτεχνο τρόπο στους "ημέτερους". Όλοι αυτοί που διορίζονται πρέπει να κάνουν τα θελήματα αυτών που τους διόρισαν. Και το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν μια εύκολη λεία. Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τί σημαίνει να βάζει μέσα ο μεροκαματιάρης για να τα σηκώνει ο προνομιούχος. Στην επιστημονική ορολογία, το σύστημα με το οποία λειτουργούσε (και λειτουργεί ακόμα..) το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων στη χώρα μας αποκαλείται "πυραμίδα".. Διεθνώς, αποκαλείται και Πόνζι (το όνομα του πρώτου, ή μάλλον του δεύτερου διδάξαντα..). Καταθέτουν τα κορόϊδα και τα σηκώνουν οι προνομιούχοι. Με μια εξαίρεση. Το δικό μας Πόνζι (η δική μας ΠΥΡΑΜΙΔΑ) ήταν πιο επικίνδυνη επειδή οι δικοί μας προνομιούχοι έστησαν και μεθοδολογία υπερανάληψής ! Έβαζαν το υστέρημα τους τα κορόϊδα (πχ. 1 εκατομύριο) και σήκωναν 5 εκατομύρια οι προνομιούχοι, μεσω υπεραναλήψεων (βλέπε, επισήμως τον διεθνή δανεισμό).. Ο λογαριασμός θα πληρωνόταν απο τις επόμενες γενιές.. Και με τη λογική αυτή ήρθε σε εμάς πέρσι.. Σε μια και μόνη στιγμή φάνηκε ότι δεν υπήρχε πουθενά αποθεματικό μαξιλάρι.. Όλοι τους, σήκωσαν όσα μπορούσαν να σηκώσουν και μετά σφύριξαν αδιάφορα..

Έδω εντοπίζουμε και αποκαλύπτουμε το μυστικό της επιτυχίας τους.. Όλοι αυτοί που κατα συρροή και κατ επανάληψη εκλέγονταν, έπρεπε να χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους (βλέπε την έννοια : followers στο Barbara Kellerman, BAD LEADERSHIP). Η εύκολη λύση ήταν οι διαχρονικά αυξανόμενες παροχές (αναγκαστικά, απο το υστέρημα των ηλιθίων..). Η ανομία των πέντε, έθρεψε πενήντα και έπειτα πεντακόσιους. Σε μια κοινωνία που η ατιμωρησία έγινε κανόνας, ο νομοταγής μετονομάστηκε σε ηλίθιο και κανένας δεν ήθελε να μείνει έξω απο το φαγοπότι.Όλοι εμείς που σιωπούσαμε, συγκαλύπταμε το έγκλημα. Εγώ, προσωπικά, θεωρώ ότι δικαιούμαι να διαχωρίσω τη θέση μου. Επι δώδεκα περίπου χρόνια, όταν είχα στοιχεία, έψαχνα τους αρμόδιους για να τα καταθέσω.Αυτό που ανακάλυψα όμως ήταν ένα κράτος γεμάτο αναρμόδιους. H πολιτεία δεν έκανε τη δουλειά της. Οι δημόσιοι λειτουργοί λειτουργούσαν προς όφελος της ανομίας.Όλοι τους εύρισκαν τον τρόπο να δηλώσουν αναρμόδιοι, αφήνοντας τους απατεώνες να συνεχίζουν το έργο τους. Μέχρι της λεηλασίας του τελευταίου (δανεικού..) ευρώ !

Πρόσφατα, η αφοπλιστική ομολογία του νομπελίστα μας για νέο κούρεμα, προκάλεσε αναταραχή. Απόδειξή του ότι κανένας μέχρι και σήμερα δεν καταλαβαίνει τί πραγματικά συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει. Ο κάθε νέος φόρος, τα αυξημένα επιτόκια δανεισμού που πληρώναμε και πληρώνουμε, το κάθε σενάριο επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, το κάθε νέο δάνειο μας που δεν αποσκοπεί στην παραγωγή είναι απο μόνα τους επίσημες ή ανεπίσημες μέθοδοι κουρέματος. Απο τη στιγμή που αυτός ο τόπος δεν παράγει αρκετά και δεν εισπράττει αρκετά απο τους έχοντες η επιβίωση του στηρίζεται στα διαρκή δανεικά. Ο δανειστής θα πάρει κάποια μέρα, είτε απο εμάς σήμερα ή απο τα παιδιά και τα εγγόνια μας αύριο, χρήματα, ακίνητα και ό,τι άλλο βρεί διαθέσιμο. Είτε το αποκαλέσουμε φόρο, είτε χαράτσι είτε ληστεία, τα χρήματα που έφαγαν αυτοί που τα έφαγαν με τη δική μας ανοχή, εμείς θα πρέπει να τα επιστρέψουμε πίσω με κάποιο τρόπο..  Επομένως, η επανεκκίνηση της σημερινής κυβέρνησης, άν συνεχίσει με το ρυθμό που ξεκίνησε, το μόνο που θα επανεκκινήσει στη λήξη της θα είναι μια νέα, μεγαλύτερη οικονομική τρύπα. Επειδή επανεκκίνηση κάνεις μόνο όταν αναδιανείμεις σοφά το πλεόνασμα των εχόντων στους κατ εξακολούθηση αποκλεισμένους. Η επανεκκίνηση δεν πετυχαίνει χαϊδεύοντας για άλλη μια φορά τους προνομιούχους..

Ευχάριστο δεδομένο στην απόλυτη παρακμή μας το ότι επιτέλους ξεκίνησαν οι συλλήψεις επωνύμων ! Ακόμα πιο ευχάριστο  το ότι (επιτέλους..) άνοιξαν κάποια στόματα. Μαθαίνουμε πλέον για συγκεκριμένα άτομα που κατέθεταν μαύρο χρήμα μέσα απο κουτιά παπουτσιών, "φιλανθρωπικές" συναυλίες που οφελούσαν δημάρχους και όχι τους δήμους τους, αστυνομικούς που έπαιρναν επιδόματα που δεν δικαιούνταν.. Η λίστα είναι τεράστια, επειδή η διαφθορά ήταν τεράστια. Το μόνο πρόβλημα που εντοπίζω στην επερχόμενη κάθαρση είναι ένα.. Όταν οι συλλήψεις όλων των ενόχων ολοκληρωθούν θα έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα. Δεν θα έχουμε ούτε ένα διαθέσιμο κρεβάτι στις φυλακές (αναμενόμενο..) αλλά, ακόμα χειρότερα, ούτε διαθέσιμο κρεβάτι στα νοσοκομεία..

Ανατομία ενός εγκλήματος : Προσβασιμότητα

Μία εξαιρετικά χρήσιμη έννοια, που ανακάλυψα τα τελευταία χρόνια, είναι το Whistleblowing. Η πρώτη φορά που γνώρισα την έννοια ήταν σε μια ανάρτηση του τότε επιτρόπου Περιβάλλοντος, Χαράλαμπου Θεοπέμπτου [ διάβασε το σχετικό δημοσίευμα του ]. Ο Επίτροπος ασχολήθηκε τότε με το φαινόμενο των σκανδάλων, τη συγκάλυψη τους απο το κάθε κέντρο συμφερόντων και την τελική αποκάλυψη τους απο ένα άτομο ή ομάδα, ενέργεια που βασίζεται στο έννομο συμφέρον της κάθε εύρυθμης κοινωνίας. Το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισε σχετική νομοθετική πράξη το 1998 [ διάβασε εδώ.. ]. Σκεφτείτε λοιπόν ότι άν είχαμε την αντίστοιχη νομοθετική πράξη απο τότε θα είχαμε επίσης τη δυνατότητα να ελέγχουμε και να αποκαλύπτουμε έγκαιρα τα όσα προβλήματα και σκάνδαλα επακολούθησαν, στηριζόμενοι στο έννομο μας συμφέρον, δικαίωμα τόσο προσωπικό όσο και εθνικό. Βάσει μιας πρόχειρης λίστας (στηρίζομαι εν μέρει στο εξαιρετικό βιβλίο της Ειρήνης Χαραλαμπίδου, "Όσα Συζητήσαμε") θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε περιληπτικά - τη λεηλασία του Χρηματιστηρίου, - την προβληματική πορεία της ΗΛΙΟΣ, - τις δύο προηγούμενες (ανεπίσημες..) χρεοκοπίες μας, - τη θυματοποίηση 13 αδικοχαμένων ψυχών στο Μαρί, - την καλοσχεδιασμένη λεηλασία του τραπεζικού μας τομέα, - την περσινή μας (επίσημη) χρεοκοπία..

Δυστυχώς όμως, η κάθε συγκάλυψη ή η κάθε αποκάλυψη των όποιων προβλημάτων ή/και σκανδάλων στηρίζεται πρώτιστα στην πολιτική ωριμότητα και τη θέληση του κάθε λαού. Είναι αυτονόητη η εφαρμογή κάθε θεσμού ή/και νόμου διαφάνειας σε χώρες με προηγμένη ωριμότητα και θέληση για πραγματική δημοκρατία και ισονομία, όπως και η απουσία ή / και το κουκούλωμα σε χώρες με αυξημένα επίπεδα διαφθοράς. Είναι πολύτιμο στοιχείο το ότι και με ευρωπαϊκή επιβεβαίωση πλέον εμείς ανήκουμε στους διεφθαρμένους και τους λάτρεις του κουκουλώματος.

Ένα σκάνδαλο (μικρού μεγέθους για τα δικά μας πρότυπα..) το οποίο μέλετησα απο τη δημιουργία του ήταν ο κόμβος του ΓΣΠ. Κακοσχεδιασμένος και εκτός των προτύπων κινητικότητας. Κάθε φορά που περνώ και διαπιστώνω το τελικό αποτέλεσμα αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για μια χώρα να παράξει ποιότητα για το μέλλον της. Το αποτέλεσμα, άν το αξιολογήσεις στα κυπριακά μέτρα, δεν είναι κακό. Άν όμως το συγκρίνεις με ένα αντίστοιχο έργο στη Βουδαπέστη  είναι τραγικό εως και εγκληματικό. Η ανακατασκευή της Θεμιστοκλή Δέρβη είναι το δεύτερο σκάνδαλο. Κάναμε ένα εξαιρετικά φαρδύ δρόμο, χωρίς στοιχειώδες πεζοδρόμιο ! Και η κοινωνία μας το αποδέχτηκε σαν κάτι το φυσιολογικό και χωρίς διαμαρτυρία ! Ευχάριστη νότα, μετα απο τόσες δεκαετίες, η τοποθέτηση διάβασης πεζών μέσα στη λεωφόρο Μακαρίου. Κάποιος ανακάλυψε (στες εννιά του μακαρίτη, ώς συνήθως..) ότι έπρεπε να γίνει κάτι που να μειώνει την ταχύτητα και να αυξάνει την ασφάλεια των πεζών. Έστω και τώρα που ο κόσμος σταμάτησε να κυκλοφορεί εκεί. Άς ελπίσουμε να καταφέρουν να δημιουργήσουν και ένα στοιχειώδες πεζοδρόμιο αφού αυτή η κεντρική λεωφόρος δεν έχει μέχρι και σήμερα επαρκες πεζοδρόμιο !

Η μελέτη των σκανδάλων με οδήγησε σιγά-σιγά απο τα προαναφερθέντα "μικρά και ασήμαντα" στα μεγαλύτερα και απείρως πιο εγκληματικά. Παρακολούθησα την πορεία των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων που το 2011 θα μπορούσαν να αιμοδοτήσουν την υπο κατάρρευση μικρομεσαία τάξη (αλλά τελικά παρέμειναν μέσα στα ταμεία των τραπεζών) και μόλις πέρσι επιβεβαίωσα την εξαφάνιση των επιδοτήσεων του προγράμματος Erasmus που με ένα "ταχυδακτιλουργικό" τρόπο δεν φτάνουν στους δικαιούχους φοιτητές αλλά μένουν στη διάθεση των πανεπιστημιακών αρχών. Δύο εγκλήματα που όσο και άν είναι "νομιμοποιημένα" σε μια διεφθαρμένη χώρα, σε πιο προηγμένες κοινωνίες θα χαρακτηρίζονταν κακουργήματα. Είναι εδώ που ξεχωρίζει η πραγματική κάθαρση, όπως επιβλήθηκε στην Ισλανδία και την Ιρλανδία σε σχέση με την "κάθαρση" που εμείς απλά διατυμπανίζουμε, μέχρις ότου ξεχαστεί.. Επομένως είναι ξεκάθαρο ότι η προβληματική προσβασιμότητα σε ένα κακοσχεδιασμένο δρόμο θα σε οδηγήσει σε ατύχημα ή δυστύχημα, η προβληματική (ή σχεδιασμένη για να μην δουλέψει.. ) προσβασιμότητα στα κοινοτικά κονδύλια θα σε φέρει στη χρεοκοπία και η προβληματική προσβασιμότητα (ή και πάλι σχεδιασμένη για να μην δουλέψει.. ) στην ουσιαστική εκπαίδευση θα καταστήσει τους φοιτητές των υπόλοιπων χωρών πιο ικανούς και πιο αποδοτικούς εις βάρος σου στα προσεχή χρόνια.

H προσβασιμότητα όμως έχει και ακόμα πιο σύνθετες παραμέτρους όπως για παράδειγμα οι επερχόμενες Ευρωεκλογές. Έχει να κάνει με την δυνατότητα πρόσβασης σε ένα ευνομούμενο σύστημα ίσων ευκαιριών, διάφανούς και λειτουργικής νομοθεσίας, ποιοτικής διαβίωσης, στην έγκαιρη απονομή δικαιοσύνης και την άμεση τιμωρία των επαγγελματιών παρανομούντων, στη σοφή αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων για ανόρθωση της ευρωπαϊκής ποιότητας ζωής, ως συνόλου.

Αναλύοντας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια το κυπριακό πολιτικό σύστημα ανακάλυψα όλες σχεδόν τις έκνομες, παράτυπες και παράνομες μεθοδεύσεις που καθιστούν μια μικρή ομάδα προνομιούχων ικανή να λεηλατήσει, με εξαιρετική απλότητα, όλο το σύστημα. Βραχυκυκλώνοντας το, αβίαστα. Με αυτό τον εξαιρετικά έξυπνο τρόπο, κάποιοι επιτήδιοι, έκτισαν σιγά σιγά τους μηχανισμούς που νομιμοποιούσαν τις παράνομες τους ενέργειες, καθυστερούσαν τη δικαιοσύνη και επανεξέλεγαν τα δικά τους άτομα, ώστε να διαιωνίζεται η δική τους επιβίωση και εξουσία. Ο μοναδικός παράγοντας που δεν υπολόγισαν (ή παρέλειψαν) ήταν η ολοκληρωτική εξαφάνιση του χρήματος, με την απουσία του οποίου όλοι άρχισαν να αντιλαμβάνονται τί πραγματικά συνέβαινε. Πολύ αργά, όπως φαίνεται, καθώς ο συνδυασμός της οικονομικής ανάπτυξης στον ευνομούμενο βορρά σε συνδυασμό με τη λεηλασία στον διεφθαρμένο νότο έφερε το ευρωπαϊκό όνειρο στο σημείο του σημερινού εφιάλτη..

Είθισται, ιδιαίτερα στις διεφθαρμένες και άβουλες κοινωνίες, τα κομματικά στελέχη να χτίζουν πιστούς προσωπικούς και κομματικούς στρατούς την ίδια ώρα που μεταδίδουν στην υπόλοιπη κοινωνία μηνύματα υπέρ της αποχής. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζουν την επανεκλογή των δικών τους στελεχών αφού η περιορισμένη λογική της αμόρφωτης συνήθως μάζας περιέργως εξισώνει αυτούς που εκλέγονται κατ'εξακολούθηση με αυτούς που εισέρχονται για πρώτη φορά στον κομματικό στίβο. Ωστόσο, λόγω του φαινομένου των κατ'εξακολούθηση εκλελεγμένων ( για τρείς, τέσσερις και πέντε θητείες ! ) καταφέρνουμε να δημιουργήσουμε ευκολότερα και το φαινόμενο της συγκάλυψης και να διασφαλίζεται το αποτέλεσμα της επερχόμενης χρεοκοπίας. Οι απέχοντες, περιέργως, αδυνατούν να συλλάβουν ότι το δικό τους ποσοστό είναι δυνατό να εκλέγει κάθε φορά κάποιο νέο σχήμα, ανανεώνοντας τη σύνθεση της Βουλής και αποτρέποντας τη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση των προνομιούχων, προς όφελος της γενικότερης ισονομίας και της διαφάνειας.

Αυτή την περίοδο, λόγω των προεκλογικών ζυμώσεων, είχα μια σειρά εξαιρετικών συνομιλιών με κατ'εξακολούθηση απέχοντες. Αυτοί οι άνθρωποι, αδυνατούσαν επι χρόνια να κατανοήσουν ότι η δική τους αποχή συνέτεινε στην ασυδοσία των ολιγαρχών (και πολλοί εξακολουθούν..). Είχαν παραδόσει τη δική τους κρίση στα χέρια μιας μικρής ομάδας που επέβαλλε τους δικούς της ανθρώπους, τους δικούς τις κανόνες, τις δικές της πολιτικές και τελικά τη δική μας χρεοκοπία. Στα πλαίσια των προεκλογικών ομιλιών άκουσα και επιδερμικές τοποθετήσεις για το κακό κεφάλαιο, τα κακά ξένα κέντρα επιρροής, τίποτα όμως για τα δικά μας κακά κοράκια που ρουφούσαν το όποιο πλεόνασμα για όσο υπήρχε και έπειτα το υστέρημα αυτού του λαού, οδηγώντας τον στην περσινή - επίσημη χρεοκοπία. Αυτο το φαινόμενο, που διεθνώς αποκαλείται Robber Barons δεν έχει γίνει ακόμα (επισήμως τουλάχιστον..) γνωστό σε εμάς, δύο αιώνες μετά την εμφάνιση του !  Ανεπίσημα πάλι, σαν λαός έχουμε και πολυπληθές κόμμα (ποικίλων αποχρώσεων) για τους Βαρώνους-Ληστές αυτού του τόπου..

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το τελικό αποτέλεσμα της κάθε εκλογικής αναμέτρησης επαφίεται αποκλειστικά σε όσους συμμετέχουν στην ψηφοφορία. Άν οι παραδοσιακά πιστοί των παραδοσιακών κομμάτων είναι η πλειοψηφία, το αποτέλεσμα των δύο προηγούμενων αναμετρήσεων δεν θα αλλάξει ουσιαστικά. Άν οι παραδοσιακά απέχοντες παρουσιαστούν στην κάλπη και ανανεώσουν το κομματικό σκηνικό, τότε αναμένεται ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό σκηνικό και πιθανότατα ένα πολύ διαφορετικό αύριο. Σε χθεσινή μου ερώτηση, στα πλαίσια της Ίδρυσης του Κόμματος για τα Ζώα στην Κύπρο, στην βουλευτή του Κόμματος για τα Ζώα, στην Ολλανδία, Marianne Thieme για το αξιοπερίεργο φαινόμενο του αντί να εισάγουμε την τεχνογνωσία της προηγμένης Ευρώπης να εξάγουμε τη δική μας διαφθορά στα κοινοτικά όργανα η κ. Thieme μου απάντησε :

" Σήμερα, η Ευρώπη είναι όμηρος των όποιων εύρωστων ομάδων πίεσης που πολύ απλά χρηματοδοτούν ή δωροδοκούν τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες, για να επιβάλουν την κάθε θέση τους. Η όποια αυριανή - πιο δημοκρατική Ευρώπη είναι αυτή όπου όλοι εμείς θα δουλέψουμε μαζί για να στερήσουμε απο αυτούς τους επιτήδειους την εξουσία και να στερήσουμε τη χρηματοδότηση τους και την επιβίωση τους, βοηθώντας έτσι στη δημιουργία μιας πραγματικά ανθρώπινης Ευρώπης. "

Για κάποιο λόγο, πιστεύω ότι η "συνταγή" της κ. Thieme πρέπει να εφαρμοστεί πρώτιστα στη δική μας περίπτωση..

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.