Η Πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη

Αφορμή για η σημερινή ανάρτηση στάθηκε ένα ταξίδι που έκανα στη δυτική Ευρώπη. Ταξιδεύοντας σε Ιταλία και Ισπανία έκανα ένα συσχετισμό της ιστορικής συνέχειας που έχουν μέχρι σήμερα αυτοί οι δύο λαοί. Εδραιώθηκαν στο φυσικό τους χώρο, ανέπτυξαν τον πολιτισμό τους, εξελίχθηκαν και έφτασαν σε σημεία ποιότητας πέρα απο αυτά που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε. Έχουν την τύχη να υπάρχουν μέχρι σήμερα κοντά στις μητροπόλεις τους και κοντά στις ρίζες τους, κάτι αναγκαίο και επουσιώδες για τη μελλοντική τους επιβίωση.

Σαν έθνος, είχαμε την κατάρα να χάσουμε την ιστορική μας μητρόπολη, την Κωνσταντινούπολη. Σαν φυσική συνέπεια είχαμε την αποξένωση μας απο τις ρίζες μας και την κατάρα να ξαναχτίζουμε απο την αρχή μια νέα βάση σε μια νέα πατρίδα κάτι που φαίνεται στη συνέχεια της ιστορίας μας. Σε ανύποπτο χρόνο, η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ είχε αναφέρει ότι η Κωνσταντινούπολη είναι Βασιλεύουσα λόγω της θέσης της, και βασιλιάς της Πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής είναι αυτός που την κατέχει. Το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό σημείο στη δική μας σημερινή θέση σε άμεσο συσχετισμό με την υπεροχή της Τουρκίας.

Έχοντας χάσει, το 1204, το 75% της ιστορίας μας με την άλωση της Κωνσταντινούπολης (μόνο το 25% του πλούτου περέμεινε τότε στην Πόλη, σαν προίκα στο νέο Λατίνο αυτοκράτορα) και το υπόλοιπο 25% με την ολοκληρωτική της άλωση απο τους Οθωμανούς το 1453, απωλέσαμε σταδιακά όλο μας το ιστορικό βασίλειο, τη Μικρά Ασία, την Ιωνία, τη μισή Κύπρο. Φτάσαμε στην τραγική θέση να μας αμφισβητείται το έσχατο υπόλοιπο, η σημερινή ελεύθερη Κύπρος και ότι απέμεινε να θεωρείται Μακεδονία και Αιγαίο. Στις ειδήσεις του ΡΙΚ μεταδόθηκε πριν λίγο η είδηση της δημοπρασίας σπάνιων αρχαιών Ελληνικών νομισμάτων στις ΗΠΑ, συνεπεία όλης αυτής της διαχρονικής μας κατάρας.

Ο Ελληνισμός ανέκαθεν είχε τάσεις διχόνοιας και διαίρεσης. Αυτό που κάποτε αποτελούσε τον πυρήνα της Βυζαντινής στρατηγικής (διαίρει και βασίλευε) πέρασε με κάποιο τρόπο σε ξένα χέρια και χρησιμοποιείται απο τότε εναντίον μας. Ίσως κάποτε βρεθεί το πώς και το γιατί. Ισως, πάλι με κάποιο θαύμα, πάψουμε να έχουμε αυτή τη διχόνοια και αυτό το διχασμό. Μέχρι τότε, αυτό που μας αξίζει είναι το διαχρονικό μας χάλι και η διαχρονική παρακμή. Διότι, άν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι οφείλουμε διαχρονικά και συνεχώς να διεκδικούμε τα δικά μας, κάποιος άλλος θα βρεθεί να τα διεκδικήσει σαν δικά του..

Όλοι εμείς, οι αλήτες..

Πέθανε ο Βάτσλαβ Χάβελ. Διετέλεσε τελευταίος πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και πρώτος πρόεδρος της Τσεχίας. Υπήρξε αλήτης για το ολοκληρωτικό καθεστώς του καιρού του, συνελήφθη και φυλακίστηκε αλλά με την επιμονή του κατάφερε να αλλάξει το καθεστώς και τη χώρα του. Ένα παράδειγμα προς μίμηση για όσους αλήτες αποτελούν το κατεστημένο της ανοχής.

Τιμωρήθηκε με (συμβολική) αποβολή μιας μέρας ο μαθητής που μούντζωσε τους επίσημους στην παρέλαση της 28ης του Οκτώβρη, στη Λάρισα. Ο αριστούχος αλήτης, μούντζωσε την εξουσιαστική αλητεία που καταστρέφει το μέλλον του ίδιου αλλά και όλης της γενιάς του με το ασύδοτο φαγοπότι των τελευταίων 30 περίπου χρόνων.

Εκλογές και πάλι στην Κύπρο. Ημέρα εκλογής των δημοτικών αρχόντων στη σκιά της αποχής. Η αλαζονική εξουσία αρνείται να συνειδητοποίησει ότι ο κόσμος την αποστρέφεται για τις αλήτικες συμπεριφορές της να γαντζώνεται με κόλπα στην εξουσία και να προσπαθεί να αποκλείσει τους μικρότερους απο τη συμμετοχή στα κοινά. Αλλά και ο αλήτης κόσμος, που το παίζει υπεράνω, γιατί είναι τόσο αλήτης που απέχει, αφήνοντας τους να επανεκλέγονται και να αυτοϊκανοποιούνται που η αλητεία τους παράγει μονιμότητα στην εξουσία τους;

Το παντεσπάνι έλειψε..

Θα περίμενα, μέσα σε μια σοβαρή χώρα, να διαδηλώσουν οι άνεργοι πιέζοντας την κυβέρνηση να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Θα περίμενα ακόμη να διαδηλώσουν όλοι αυτοί που αναγκάστηκαν να κλείσουν τα γραφεία και τα καταστήματα τους, γιατί δεν είχαν πλέον τα ελάχιστα χρήματα για να τα συντηρούν, πιέζοντας την κυβέρνηση να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.. Το να απεργεί ο δημόσιος τομέας, αυτοί δηλαδή που βρέξει-χιονίσει έχουν δουλειά, εισόδημα και αυξήσεις, δυσκολεύομαι να το καταλάβω. Σήμερα απήργησαν τα κεκτημένα για τα κεκτημένα τους αδιαφορώντας για το ότι 30.000 και πλέον άτομα βρίσκονται στην ανεργία!

Η σημερινή απεργία μου θύμισε τις αλησμόνητες εποχές του "Τσοβόλα, δως τα όλα" στην Ελλάδα. Κάποιες "χρυσές εποχές" που το κράτος μοίραζε χρήμα και διορισμούς χωρίς έλεγχο. Ύστερα ήρθαν τα δύσκολα. Η Ελλάδα ξέμεινε απο χρήμα, ξέμεινε απο επιχειρηματικότητα, ξέμεινε απο εθνική παραγωγή και σήμερα καλείται να πληρώσει το λογαριασμό με απολύσεις και εφεδρεία των άλλοτε βολεμένων δημοσίων. Το δίδαγμα είναι απλό. Άν δεν είσαι πρόθυμος να αναλάβεις το κόστος που σου αναλογεί στη σωστή στιγμή, ο αυριανός λογαριασμός είναι πολύ πιο οδυνηρός. Δεν μας φταίνε ούτε τα βασιλόπουλα, ούτε οι γαλαζοαίματοι. Μας φταίει μόνο το ξερό μας το κεφάλι. Σήμερα, απήργησαν αυτοί που δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, Ίσως γιατί δεν βρέθηκε ακόμα κανένας να τους αποκαλύψει ότι το παντεσπάνι τέλειωσε, ίσως για μιά για πάντα..

Πώς μπήκαμε στο γκρεμμό και γιατί παραμένουμε μέσα..

Πώς μπήκαμε στο γκρεμμό και γιατί παραμένουμε μέσα..

του Νίκου Ραφίδια, Πολιτικού Επιστήμονα

Το σημερινό φαινόμενο που ονομάζουμε παγκόσμια οικονομική κρίση είναι στην πραγματικότητα η φυσική συνέχεια της ασυδοσίας που επικράτησε στην παγκόσμια σκηνή απο τις αρχές αυτού του αιώνα. Σε αυτό το διάστημα, οι κυβερνήσεις παγκοσμίως επέτρεψαν σε μια μικρή μερίδα ατόμων να ελέγξουν και να χρησιμοποιήσουν για προσωπικό όφελος όλο τον παγκόσμιο πλούτο. Η σημερινή κατάσταση δεν είναι μια απλή και εφήμερη κρίση όπως των προηγούμενων δεκαετιών αλλά μια κρίση που έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με την κρίση του 1929 που οδήγησε στη μεγάλη ύφεση. Παράλληλα όμως μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί και σαν κρίση κοινωνική και ηθική καθώς κανένας στην πραγματικότητα δεν καταβάλλει την όποια ουσιαστική προσπάθεια για να τη διορθώσει.

Απο τις αρχές του 21ου αιώνα παρατηρήθηκε το φαινόμενο της μαζικής και αδικαιολόγητης ανόδου των χρηματιστηρίων. Στην Κύπρο αυτό ονομάστηκε φούσκα του ΧΑΚ. Για ένα μικρό διάστημα, εταιρίες αμφιβόλου αξίας και με μηδενικές προοπτικές εισήχθησαν στην αγορά του ΧΑΚ και εμπορεύονταν σε τιμές που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα τις αγόραζε σε άλλες εποχές. Οι συνεχείς αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου σε συνδυασμό με τις υποδιαιρέσεις (split) που είχαν γίνει μόδα μετέφεραν σιγά σιγά στη χρηματαγορά το πλεόνασμα, το υστέρημα και ακόμα χειρότερα χρήματα απο δανεισμό που την ώρα της κατάρρευσης οδήγησαν μαζικά στον πάτο άτομα και επιχειρήσεις.

Η κρατική ευθύνη είναι τεράστια καθώς συγκεκριμένοι κρατικοί λειτουργοί διευκόλυναν ή παρέλειπαν να ελέγξουν επαρκώς αυτές τις εταιρείες, ως όφειλαν. Ακόμα χειρότερα, υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που πολιτικά πρόσωπα είχαν εμπλακεί στη διευκόλυνση αυτών των εταιρειών. Αποτέλεσμα, τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια το ΧΑΚ χορεύει στους ρυθμούς της απαξίωσης και φυσιολογικά αναμένεται να παραμείνει στην ίδια πορεία μέχρις ότου δωθεί η διαχείριση του σε πραγματικούς επαγγελματίες.

Στις διεθνείς αγορές παρουσιάστηκε το φαινόμενο των golden boys. Άτομα με διπλώματα και μεταπτυχιακά, εκμεταλλευόμενα τις θέσεις που κατείχαν στις μεγάλες εταιρίες αποφάσιζαν για τις απολαβές τους όχι με γνώμονα την ευρωστία του οργανισμού τους αλλά με κύριο στόχο να αρπάξουν ότι προλάβουν. Η συνέπεια αυτής τους της δράσης (κάτι που όλες οι κυβερνήσεις άφησαν ατιμώρητο) ήταν να φουσκώσουν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς και παράλληλα στεγνώσουν τα ταμεία των οργανισμών κάτι που τις έκανε ευάλωτες στο αρχικό τσουνάμι. Στην ουσία, τα διευθυντικά στελέχη λεηλατούσαν τα εταιρικά ταμεία χωρίς έλεγχο και χωρίς να κάνουν προβλέψεις για τις δύσκολες μέρες που ακολουθούσαν.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε όμως και στο δημόσιο τομέα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι απολάμβαναν διαχρονικά αυξήσεις και ωφελήματα δυσανάλογα σε σχέση με τον ιδιώτικό τομέα και χωρίς να συνειδητοποιούν ότι στην πραγματικότητα ρήμαζαν τα δημόσια οικονομικά και λάμβαναν υπέρογκες αμοιβές απο το υστέρημα των των χαμηλόμισθων ιδιωτών. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις με τη σειρά τους εισέφεραν φόρους υπερβολικά χαμηλούς (στην Κύπρο, συγκεκριμένα, το αστείο ποσοστό του 10% που μας ανακύρηξε ώς ένα απο τα καλύτερα “πλυντήρια” στην παγκόσμια οικονομική σκηνή) ενώ ταυτόχρονα η λογική της συρρίκνωσης του κόστους μηδένιζε σταδιακά το μισθολόγιο, τη μόνη αγοραστική δύναμη του ιδιωτικό τομέα. Αποτέλεσμα των τριών αυτών πρακτικών ήταν την ώρα του ταρακουνήματος να είμαστε ανωχύρωτοι και ανέτοιμοι, παραδωμένοι στον μακάριο ύπνο μας.

Σήμερα πληρώνουμε τις συνέπειες της δικής μας διαχρονικής ομαδικής αποτυχίας. Οι κυβερνήσεις απέτυχαν να ελέγξουν το φαινόμενο ώς κατα κανόνα όφειλαν. Οι πολίτες συνέχισαν να ψηφίζουν τυφλά τα διεφθαρμένα κομματικά στελέχη που έκαναν τα στραβά μάτια χωρίς να συνειδητοποιούν ότι στην πραγματικότητα πριόνιζαν τη συνολική ευμάρεια μας. Και όπως στις αρχαίες τραγωδίες η ύβρις έφερνε την τιμωρία έτσι και σήμερα καλούμαστε να πληρώσουμε το λογαριασμό των δικών μας λαθών και παραλήψεων.

Για να ανακάμψει η όποια αγορά χρειάζεται υγιείς επιχειρήσεις. Για να ανακάμψει η κάθε κοινωνία απαιτούνται υπεύθυνοι πολίτες και υπεύθυνοι πολιτικοί. Τόσο στον τόπο μας όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη, αυτό που διδαχτήκαμε τα τελευταία δώδεκα χρόνια είναι ότι υγιείς επιχειρήσεις και υγιείς κοινωνίες δεν δημιουργούνται όταν το θεσμικό πλαίσιο είναι στρεβλό παράγονται όμως επικίνδυνες ανισότητες. Μάθαμε ακόμα ότι στον τόπο μας αντί για υπεύθυνους πολίτες και υπέυθυνους πολιτικούς έχουμε ένα διεφθαρμένο πελατειακό οικοδόμημα όπου όλοι είναι εξαίρετοι αλλά περιέργως τίποτα δεν κινείται σε ομαλούς ρυθμούς παρα μόνο άν διατηρείς πελατειακές σχέσεις. Επομένως, όσο καιρό θα αρνούμαστε να κοιτάξουμε την πραγματικότητα και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, ο γκρεμμός θα είναι ο μοναδικός μας φυσικός χώρος.

Η πολιτική στα χρόνια της ολοκληρωτικής αλητείας

Σπούδασα πολιτικός επιστήμονας πιστεύοντας (τότε..) ότι ήταν η δουλεία του μέλλοντος. Πίστευα ότι σε ένα σύστημα που θέλει να σε κάνει πυρηνικό επιστήμονα απο την πρώτη τάξη του δημοτικού, η πολιτική παιδεία είναι η βάση για να χτίσεις αρχές και υγιή άποψη. Η επίσημη πολιτεία είχε δυστυχώς άλλη γνώμη επομένως η μεταφορά της πολιτικής μου γνώσης μεταφέρεται μόνο περιστασιακά σε κάποια τυχαία κουβέντα που θα προκύψει.

Εντάχθηκα στο Κίνημα Οικολόγων το 2007 θέλοντας να βοηθήσω στην αναβάθμιση της πολιτικής ζωής που κατέρρεε. Αναμείχθηκα με τα δικαιώματα του καταναλωτή, την ποιότητα ζωής στην καθημερινότητα και την προάσπιση της αειφορίας και της κινητικότητας όλων των ανθρώπων, αρτιμελών και εμποδιζομένων. Η επίσημη πολιτεία μέχρι σήμερα δεν συμφωνεί οπότε μήν αναρωτιέστε γιατί δεν υπάρχουν πεζοδρόμια και ποδηλατόδρομοι. Οι κάθε λογής αρμόδιοι είχαν και έχουν σαν κύρια τους έγνοια το ποιός θα φάει τα παραπάνω απο τα άδεια μας ταμεία.

Υπήρξα υποψήφιος βουλευτής προσπαθώντας να περάσω στο ευρύ κοινό ζητήματα ισονομίας και χρηστής διοίκησης. Το ευρύ κοινό είχε διαφορετική άποψη και κατέληξα να λάβω μόλις 33 ψήφους. Είχα την τιμή να "αναγραφώ" σε μια κιτρινιστική "εφημερίδα" ώς υποψήφιος που δεν τον ψήφισε ούτε η μάνα του. Η αλήθεια είναι ότι κανένα μέλος της οικογένειας μου δεν με ψήφισε γιατί επέλεξα να κατέβω υποψήφιος σε μια άλλη επαρχία που πίστευα ότι με είχε περισσότερη ανάγκη. Το ευρύ κοινό δεν άλλαξε τίποτα γιατί πολύ απλά ήταν ικανοποιημένο με αυτούς που είχε.

Σήμερα που ο κιτρινισμός κτυπά κόκκινο λόγω των δημοτικών εκλογών, η παραπληροφόρηση και η διαστρέβλωση βασιλεύουν και βάζουν παρωπίδες στα κομματικά αρνιά για να συγκρατήσουν τις δυνάμεις τους. Δεν θα είμαι υποψήφιος στις προσεχείς δημοτικές εκλογές για να μην χάσω ξανά το χρόνο μου. Σε μια κοινωνία που αρνείται να δεί την κατάρρευση της δεν αισθάνομαι ότι έχω θέση. Όταν ο κόσμος αρνείται να δεχτεί τα μηνύματα των καιρών και να διορθώσει τα λάθη του η μόνη του θέση είναι ο βούρκος και ο πάτος. Απόδειξη για τη δική μας  κοινωνία ήταν το ΧΑΚ, ο ΗΛΙΟΣ και πιο πρόσφατα το ΜΑΡΙ.

Στις 18 του Δεκέμβρη δεν θα είμαι εδώ. Μπορείτε να συνεχίσετε να κοιμάστε όπως ακριβώς στρώσατε. Εγώ θα αφιερώσω εκείνη τη μέρα στον εαυτό μου. Με την ευχή να μήν είμαι εδώ όταν θα μας έρθει το επόμενο χαστούκι..

Η αύξηση της ανεργίας στην εποχή του χαμηλού κόστους

Μια μόνιμη επιδίωξη των επιχειρήσεων είναι να κρατούν χαμηλά το κόστος τους. Η στρατηγική αυτή είναι εν μέρει σωστή γιατί έχει στόχο να προστατέψει την επιχείρηση απο τα παράλογα έξοδα.

 

Την τελευταία δεκαετία, οι επιχειρήσεις κινήθηκαν μαζικά προς τη λογική του χαμηλού κόστους συνεπώς και στη συγκράτηση των μισθών και τη μείωση του προσωπικού τους, αλλά δεν σκέφτηκαν το αυτονόητο. Το μαζικό χαμηλό κόστος οδηγεί σε μαζικές απολύσεις και οι μαζικές απολύσεις μειώνουν την αγοραστική δύναμη. Επιπλέον, η δημιουργία μάζας χαμηλόμισθων παγώνει την αγορά επειδή ο κάθε χαμηλόμισθος είναι σε θέση να αγοράσει μόνο τα βασικά αγαθά..

 

Επομένως, σήμερα που οι απολύσεις αυξάνονται και οι αριθμοί αυτών των επιχειρήσεων πέφτουν, απο που περιμένουν πελατεία αυτές οι επιχειρήσεις; Απο τους απολυμένους ή απο τους χαμηλόμισθους;

ΜΑΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΚΟΡΟΪΔΑ, ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΚΟΙΜΑΤΑΙ, ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΡΟΪΔΑ ΜΕ...ΒΟΥΛΑ

ΜΙΚΡΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΣΕ ΥΠΕΡΑΓΟΡΕΣ..


ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΑΠΑΤΗΣ ΚΑΙ ΚΛΕΨΙΑΣ

Ακόμα και πάνω στα ράφια δεν τοποθετούνται πλέον τιμές!
Επομένως δεν θα μάθεις πόσο κοστίζει το προϊόν παρα μόνο άν το πάς στο ταμείο..
Η αναγραφή των τιμών πάνω στα προϊόντα σταμάτησε απο καιρού, το υπουργείο αρνείται να την επιβάλει δια νόμου, επομένως μην περιμένετε θαύματα..
Απορία.. Αυτοί που πληρώνονται μέσα στο υπουργείο εμπορίου, τελικά πληρώνονται απο εμάς ή απο τις υπεραγορές;
Άν πληρώνονται απο τις υπεραγορές, καλώς.. Εξυπηρετούν το... αφεντικό τους..
Άν πληρώνονται απο εμάς, τότε..ΚΑΚΩΣ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ..


ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ.. ΔΙΠΛΟΚΤΥΠΗΤΗΣ!

Γεμίζω συνήθως καλάθι με 10 πράγματα πάνω-κάτω, έτσι ώστε να ξέρω πόσα θα πληρώσω.
Η ταμίας μου βγάζει ένα λογαριασμό με κάτι τις παραπάνω. Το αντιλαμβάνομαι και της το λέω. Αποκλείεται, απαντά..
Πληρώνω και ξαναμετρώ. ΈΧΕΙ ΔΙΠΛΟΚΤΥΠΗΣΕΙ!
Σκέψου τί γίνεται κάθε φορά που γεμίζω καρότσι!!!
Ερώτημα.. Ποίος άραγε εισπράττει τη διαφορά;;; Η ταμίας ή η υπεραγορά;;;


ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ!!!

Ηλικιώμενες ψώνισαν απο υπεραγορά. Επέστρεψαν στο σπίτι τους και ανακάλυψαν ότι χρεώθηκαν επιπρόσθετα προϊόντα που δεν αγόρασαν.
Το ευχάριστο είναι ότι πήγαν πίσω στην υπεραγορά, ζήτησαν τον υπεύθυνο και τους έδωσε πίσω τα χρήματά τους..
Το...μυστηριώδες.. Τους είπε ότι τα συγκεκριμένα προϊόντα που κτυπήθηκαν ΔΕΝ διατίθενται απο την υπεραγορά!!!
Την υπόθεση ανέλαβαν τα X-Files...

Οργανώσεις ανώνυμων πολιτών, εξυπηρετούν δικά τους προσωπικά συμφέροντα..

Έχω προσέξει στον ημερήσιο τύπο, ανακοινώσεις οργανώσεων που εξυμνούν την ανάπτυξη και την πρόοδο, αλλά ταυτόχρονα βάλλουν κατά των Οικολόγων και θεωρώ ιδιαίτερα ανησυχητική αυτή τους την παρουσία για τους πιο κάτω λόγους.

Στις μέρες μας, είναι πολύ εύκολο για τον οποιονδήποτε να έχει ιστοσελίδα. Είναι επίσης πολύ εύκολο να λές (ανώνυμα, τις περισσότερες φορές..) ότι η ιστοσελίδα εκφράζει μεγάλη μάζα του πληθυσμού.. Με ανησυχεί όμως όταν αυτή η ιστοσελίδα ή η άποψη, ΔΕΝ φέρει υπογραφή! Γιατί, τελικά, αυτή η άποψη, μάλλον έχει να κάνει με προσωπικά συμφέροντα.. Η αναπαραγωγή αυτών των κατευθυνόμενων θέσεων απο τα μέσα μαζικής επικοινωνίας είναι επικίνδυνη καθώς προσπαθεί να χαράξει άποψη που τελικά είναι αποτέλεσμα ανώνυμων συμφεροντολόγων..

Ποιός είναι περήφανος για τη διαπλάτυνση της λεωφ. Νίκης; Πετύχαμε την πρόδο με τη διαπλάτυνση αλλά σκοτώσαμε την ίδια ώρα τους ντόποιους επιχειρηματίες γιατί πολύ απλά έχασαν τους πελάτες τους.. Διαπλατύναμε τη Γρίβα Διγενη και τη Διγενή Ακρίτα, αλλά τα μόνα καταστήματα που επιβιώνουν είναι εκεί όπου οι πελάτες τους μπορούν (παράνομα!) να σταθμεύσουν για να ψωνίσουν. Η ίδια εικόνα επικρατεί δυστυχώς σε όλη την Κύπρο. Η Τιμάγια στην Λάρνακα και η Μακεδονίας στη Λεμεσό είναι απο χρόνια κλινικά νεκρές για χάρη της ανάπτυξης αυτής και το κόστος έπεσε στους μικροεπιχειρηματίες που επένδυσαν το μέλλον τους σε ένα σικέ παιχνίδι που προαποφασίστηκε εις βάρος τους..

Τώρα ήρθε η σειρά της Λεωφ. Αγλανζιάς και της Λεωφ. Λάρνακος. Η επιλογή μας είναι να τις διαπλατύνουμε σε τέσσερεις λωρίδες για να περνούν πιο πολλά αυτοκίνητα ή να αφήσουμε τις δύο λωρίδες για να υπάρχει δυνατότητα στάθμευσης και να μπορούν οι καταστηματάρχες να επιβιώσουν..

Σήμερα που καλούμαστε να πάρουμε την απόφαση, οφείλουμε να σκεφτούμε τί θέλουμε.. Ήπια ανάπτυξη των γειτονιών για να μπορεί ο τοπικός πληθυσμός να μείνει στην περιοχή του και να δημιουργήσει ανάπτυξη ή μήπως τετραπλούς και εξαπλούς δρόμους για να οδηγούν μάζες αυτοκινήτων στα τέσσερα-πέντε mall που καταστρέφουν την μικροεπιχειρηματικότητα καταχρώμενα τις φαρδιές λεωφόρους  για να πάρουν όλη την πίτα της αγοράς.

Η άποψη μου κατατίθεται επώνυμα ;-)
Νίκος Ραφίδιας
Συντονιστής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων
Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

η αρρωστημένη πολιτική και οι άρρωστοι πολίτες..

Δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας απο τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές όποτε η αριστερά και η δεξιά εξασφάλισαν πολύ πιο ενισχυμένα ποσοστά σε σχέση με αυτά που κατείχαν..

Πριν τις εκλογές άκουγα ότι κάτι πρέπει να αλλάξει για να διορθωθεί αυτό το χάλι που ζούμε καθημερινά. Είχα κι εγώ, σαν άλλος ένας ρομαντικός βλάκας,  τη ψευδαίσθηση ότι κάτι επιτέλους θα αλλάξει.
Στις 22 του Μάη, η ψευδαίσθηση επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά.

Στις 23 του μήνα η αρρωστημένη πολιτική της αρρωστημένης ανάπτυξης επιβραβεύθηκε με ενισχυμένα ποσοστά. Πρώτο της (μετεκλογικά) θύμα ήταν τα δέντρα της Πλατείας Ελευθερίας.
Ακολούθησε το Δασούδι της Λεμεσού και έπονται η Λίμνη του Μαγγλή όπου χαράσσονται οικόπεδα, το δάσος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και το Εθνικό Δασικό Πάρκο της Αθαλάσσας όπου προβλέπονται επεκτάσεις του αυτοκινητόδρομου.

Αυτή η αρρωστημένη πολιτική έχει πάντα συνένοχους. Λέγονται άρρωστοι πολίτες. Πολίτες με ευαίσθητη ή καθόλου μνήμη ή/και κάποιους ενεργούς πολίτες κάποιου πολυτελούς καναπέως..

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε. Είτε με τη ψήφο μας, είτε με την αποχή μας, εμείς οι άρρωστοι πολίτες, οι γονείς μας, οι φίλοι μας, οι γνωστοί και οι γείτονες μας δυναμώσαμε την αρρωστημένη πολιτική.
Και με το ( αρρωστημένο ; μου ) μυαλό έχω μια πολύ απλή και χαζή απορία. Ποιοί είμαστε όλοι εμείς που σήμερα αντιδρούμε και (ακόμη χειρότερα) τί κάναμε στις 22 του Μάη;

πιστεύω εις μίαν μάζαν, μητέραν παντοκράτειραν..

η είδηση της ημέρας: άν δεν συμφωνείς με την πλειοψηφία, διαγράφεσαι! τελικά, κανένας τόπος δεν μπορεί να δεχτεί την άλλη άποψη. η μάζα έχει πάντα δίκαιο και άν δεν είσαι στη μάζα, καταλήγεις στην πυρά ;-)