Η προσβασιμότητα χάθηκε στη μετάφραση..

Πρόσφατα ήμουν στο Προεδρικό εξαιτίας της 3ης ημερίδας για την προσβασιμότητα. "-Φαϊ θα έχει;" με ρώτησαν κάποιοι φίλοι που "ενδιαφέρθηκαν" για το γεγονός. "-Δεν θα έχει..", τους απάντησα και η επόμενη τους πρόταση ήταν φυσικά "-Πήγαινε μόνος σου".. Για άλλη μία φορά, υπο την αιγίδα της Πρώτης Κυρίας Έλσης Χριστόφια αυτή τη φορά, μαζευτήκαμε όλοι εμείς οι γνωστοί-άγνωστοι να μιλήσουμε για την προσβασιμότητα. Οι συνήθεις γνωστοί-άγνωστοι ήταν ο Δημήτρης Λαμπριανίδης απο την Οργάνωση Παραπληγικών Κύπρου, η Γιάννα Ιωαννίδου απο την Κίνηση Προστασίας Δικαιωμάτων Πεζών, η υπουργός Εσωτερικών Ελένη Μαύρου, ο υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων Ευθύμιος Φλουρέντζος, ο δήμαρχος Λευκωσίας Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης, ο υπογράφων που θεωρεί ότι η επανάληψη των ημερίδων είναι μητέρα της μάθησης. Μου αρέσει να ακούω για έργα φτιαγμένα για μια καλύτερη κοινωνία. Μόνο μου παράπονο ότι τελικά όλα μένουν στο σχεδιασμό και τις μακέτες. Ή ολοκληρώνονται με τρόπο που τα καθιστά δυσλειτουργικά ή, ακόμα χειρότερα, παντελώς άχρηστα..

Μόλις ολοκληρώθηκε το εθιμοτυπικό μέρος, οι πλείστοι επίσημοι αποχώρησαν. Ο,τι πιο φυσιολογικό. Στο κάτω-κάτω δεν υπήρχε λόγος να τα ξανακούσουν. "Άν ήξερε ο κόσμος ότι ψηφίζει κάποιους που εμφανίζονται μόνο για τα τελετουργικά θα είχε πλάκα.." σιγοψυθήρισε κάποιος απο το ακροατήριο. Κάθε τρείς με έξι μήνες βρισκόμαστε και επαναλαμβάνουμε τα ίδια, πίνοντας καφέ και τρώγοντας βουτήματα απο το κρατικό χρήμα. Όπως κι αυτή τη φορά. Όπως θα γίνει σε μερικούς άλλους μήνες.. Ο κόσμος μας, πάλι, ψηφίζει αυτούς που θεωρεί συμπαθητικούς, όμορφους, λαοφιλείς. Άν είχε σαν κριτήριο του την ικανότητα η μεγάλη μάζα αυτών όλων των "αρμοδίων" θα ήταν στο ταμείο ανεργίας.. Επειδή όμως η ικανότητα δεν είναι κριτήριο, στο ταμείο ανεργίας αυτού του τόπου βρίσκονται οι ικανοί, αυτοί που θα μπορούσαν να κάνουν πραγματικότητα τα αειφόρα έργα, τα ουσιαστικά και τα χρήσιμα.

Το Δημήτρη τον γνώρισα τυχαία στο Facebook. Ανταλλάξαμε απόψεις, ιδέες, προτάσεις. Εννοείται ότι έμειναν στα χαρτιά. Με τη Γιάννα συνεργαζόμαστε στα πλαίσια της ΚΙ.ΔΙ.ΠΕ. Στα υπουργεία, ό,τι επισημαίνουμε και προτείνουμε, πανηγυρικά δεν γίνονται αποδεκτά. Έχουν καλύτερες ιδέες απο τις δικές μας. Περιέργως όμως δεν τις εφαρμόζουν. Ένα Σάββατο, σε συνεργασία με το Κίνημα Οικολόγων-Περιβαλλοντιστών κάναμε κάτι το πρωτοποριακό. Μαζευτήκαμε οι γνωστοί-άγνωστοι να κυκλοφορήσουμε στη Λευκωσία με αναπηρικά καροτσάκια, να δούμε την προσβασιμότητα απο τη μεριά των μή αρτιμελών.. Πολύ γέλιο! Έτρεχαν οι σερβιτόροι να μαζέψουν τις διαφημιστικές τους πινακίδες για να δημιουργήσουν χώρο. Και λίγο πιο κάτω συναντούσες καινούρια εμπόδια, σημάδια της αδιάφορης και αναίσθητης μας κοινωνίας. Με έβαλαν να βοηθώ ένα δήμαρχο να "κυλά" πιο εύκολα. "-Βοήθα τον λίγο.." ήταν η παρότρυνση του φίλου μου του Σάββα. "-Για ποιό λόγο να τον βοηθήσω;" του απάντησα "-Ας τον να βασανιστεί λίγο μπάς και καταλάβει τί προκαλεί ο ίδιος στους ανάπηρους με την ανικανότητα και την αδιαφορία του", του απάντησα..

Για να είμαι ειλικρινής, ο μόνος λόγος που συνεχίζω να πηγαίνω σε αυτές τις εκδηλώσεις είναι για να ρωτήσω το συνηθισμένο μου "γιατί".. Γιατί πάμε, γιατί τα λέμε, γιατί ξοδεύουμε το χρόνο μας όταν τα λέμε στων κουφών τη πόρτα.. Αυτή τη φορά όμως το "γιατί" μου ήταν μεγαλύτερο. Είχα υπόψην μου τη λεωφόρο Αρχαγγέλου όπου στη διάβαση πεζών δεν μπορεί να περάσει όχι αναπηρικό καροτσάκι αλλά ούτε ένας αρτιμελής άνθρωπος. Έργο απο τα πολύ πολύ πρόσφατα, κατασκευασμένο με τα χρήματα των κοινοτικών ταμείων!

Αυτη τη φορά όμως είχα και ένα πιο καινούριο στοιχείο, χαρακτηριστικό της απύθμενης βλακείας που χαρακτηρίζει αυτό τον τόπο και αυτό το λαό. Η οδός Φίλιππου Παπακυπριανού που συνδέει τα Λατσιά με το νέο ΓΣΠ.  Αυτό το έργο πάλευα να το ακυρώσω απο το σχεδιασμό του. Ήταν εμφανώς άχρηστο, κακοσχεδιασμένο, εξαιρετικά αταίριαστο με το χώρο που θα γινόταν.. Τελικά, έγινε όπως ακριβώς υπολόγισα! Ενώ στο παλιό της τμήμα έχει ποδηλατόδρομο στο τμήμα που μόλις κατασκευάστηκε δεν υπάρχει ποδηλατόδρομος. Δεν χωρούσε, μου είπε ένας αρμόδιος. Το πεζοδρόμιο αυτού του δρόμου πάλι δεν χωρούσε.. Αναγκαστικά κατασκευάστηκε πεζοδρόμιο με μόλις τρεις πλάκες, απλά για να πούν ότι υπάρχει πεζοδρόμιο. Στα στενά του σημεία όμως οι τρείς πλάκες γίνονται μία! Καμία απολύτως σημασία στην έννοια της προσβασιμότητας. Και ήρθε και η μέρα που ο Δήμος Λατσιών πήγε να βάλει στάση λεωφορείου.. Και φυσικά σε ένα πεζοδρόμιο με τρείς πλάκες η στάση τοποθετήθηκε πάνω στην κίτρινη γραμμή των τυφλών. Η προσβασιμότητα, για άλλη μιά φορά, πήρε το λεωφορείο για άλλες πολιτείες.

Στο έργο αυτό, όπως και σε όλα τα άλλα που σχεδιάζονται και υλοποιούνται κάθε τόσο, εμπλέκονται σχεδιαστές, αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί, δήμαρχοι, δημοτικοί σύμβουλοι, υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι. Κανένας τους δεν αντελήφθηκε τη βλακεία ώστε να την αποτρέψει; Προφανώς ΚΑΝΕΝΑΣ! Η απύθμενη βλακεία έγινε ένα ακόμη ολοκληρωμένο και συνάμα ημιτελές έργο, αντάξιο αυτού του μέτριου κόσμου που ψηφίζει, αντάξιο αυτών που τυχάρπαστα εκλέγονται. Άχρηστο, άσκοπο, βλακώδες. Οι τελευταίες πληροφορίες είπαν η προσβασιμότητα έχει αποκοιμηθεί μέσα στο λεωφορείο που επιβιβάστηκε.. Μέχρι που να ξυπνήσει και να κατέβει όμως, η βλακεία και η ανικανότητα θα δουλεύουν εις βάρος της..

ΥΓ. Σημειολογικά, κι επειδή ακόμη με ρωτούν για την πρόθεση ψήφου μου την προσεχή Κυριακή, ελπίζω να σας έδωσα να καταλάβετε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Κάποιοι θα συνεχίσουν να τρώνε απο το δικό σας ιδρώτα, οι υφιστάμενοι ή οι επόμενοι. Για την πλειοψηφία, η καθημερινότητα θα είναι λίγο πάνω, λίγο κάτω. Για τους αυριανούς έχοντες, θα υπάρχει μια γερή αντιμισθία και μια γερή σύνταξη που εσείς δεν θα δείτε ουδέποτε στη δική σας τζέπη.. 

Σε ευχαριστούμε που φεύγεις..

Ο πιο πάνω τίτλος είναι δανεισμένος απο το facebook. Σχετίζεται, προφανώς, με τις Προεδρικές εκλογές του 2013 και την αποχώρηση του μέχρι σήμερα προέδρου, Δημήτρη Χριστόφια. Το άρθρο αυτό ανέβηκε αφού οι κάλπες έκλεισαν και επομένως δεν έχει να κάνει με καθοδήγηση ή παρότρυνση. Έχει να κάνει κυρίως με τις προσδοκίες μου απο την αυριανή μας εξουσία. Τις προσδοκίες ενός ιδιαίτερα απαιτητικού ψηφοφόρου. Πριν λίγο διάβασα δήλωση του Λυσσαρίδη. «Θέλω να ελπίζω ότι η σημερινή μέρα θα δώσει μια νέα διέξοδο, ότι θα υπάρξει ανατροπή, ότι θα διεκδικήσουμε μια νέα διεκδικητική εθνική στρατηγική με επανατοποθέτηση του Κυπριακού στη σωστή του αντικατοχική βάση». Προφανώς, αυτός ο άνθρωπος απευθύνεται σε ελάχιστους, ιδιαίτερα απαιτητικούς, όπως ανέκαθεν. Οι δύο απο τους τρείς επικρατέστερους επίδοξους ηγέτες υπήρξαν οπαδοί του σχεδίου Ανάν. Και ο λαός, σήμερα, στην πλειοψηφία του, θα τους ΞΑΝΑδώσει τη ψήφο του! Ανέκαθεν, στη μακραίωνη ιστορία μας, οι εσωτερικοί εχθροί ήταν πιο επικίνδυνοι απο τους εξωτερικούς.. Κι ο Λυσσαρίδης παρέμεινε στην ιστορία ώς η νύφη που όλοι ήθελαν να αρραβωνιαστούν αλλά κανένας τους δεν ήθελε να παντρευτεί. Οι γάμοι που επεδίωκαν οι επίδοξοι μνηστήρες με την εξουσία ήταν ανέκαθεν ευκαιριακοί..

Αγαπητέ απερχόμενε πρόεδρε,

πρίν πέντε χρόνια σε ψήφισα. Υποσχόσουν μια δίκαιη κοινωνία τη στιγμή που ο αντίπαλος σου υποσχόταν μείωση της στρατιωτικής θητείας. Θεώρησα απείρως σοβαρότερο το δικό σου μήνυμα. Ωστόσο διαψεύστηκα, για άλλη μια φορά. Ήμουν βέβαια συνηθισμένος στην εξαπάτηση απο τους προηγούμενους. Η δίκαιη σου κοινωνία αφορούσε τα δικά σου παιδιά που έφαγαν καλά αυτή την πενταετία, όπως και τα παιδιά όσων εξελέγησαν πριν απο σένα. Παρέλαβες κράτος και παρέδωσες χάος, υποκύπτοντας στην ιδιοτέλεια που όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις και κυβερνώντες υπέκυπταν. Συνέχισες να δίνεις παροχές στους έχοντες μέχρι που το παντεσπάνι τέλειωσε, αφήνοντας την ίδια ώρα τους αδύναμους να επαιτούν. Ειρωνεία, ακόμη και η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε επειδή η ελίτ έτρωγε πολύ καλά την ίδια ώρα που η μάζα αργοπέθαινε. Είχαν κι εκείνοι δίκαιη κοινωνία, για όσους όμως είχαν το χέρι στο βάζο με το μέλι.

Αγαπητέ νέε Πρόεδρε,

να ξέρεις ότι πιθανότητα δεν σε ψήφισα (εξαίρεση μόνο άν λέγεσαι Μακαρία..). Ψηφίζω πάντα, αλλά τα δικά μου κριτήρια θέτουν τον πήχυ πολύ ψηλά. Εσύ, πιθανότατα εξελέγης απο τα μαντρισμένα σου κομματόσκυλλα. Δεν ανήκω σε αυτούς ούτε σήμερα, όπως δεν άνηκα ούτε πριν πέντε χρόνια. Το συμφέρον μου είναι διαχρονικά το συμφέρον αυτού του τόπου, το οποίο οφείλεις να υπερασπίζεσαι στα επόμενα πέντε χρόνια. Να το θυμάσαι κάθε μέρα, αυτά τα πέντε χρόνια. Να το θυμάσαι, επειδή αυτός που φεύγει σήμερα το ξέχασε τη μέρα που εξελέγη.

Αγαπητέ νέε Πρόεδρε,

φρόντισε για τη δική σου υστεροφημία, χτίζοντας μια πιο δίκαιη κοινωνία στα επόμενα πέντε χρόνια. Όχι μόνο για τα δικά σου παιδιά αλλά για το σύνολο των παιδιών αυτής της κοινωνίας. Χτίσε πεζοδρόμια για να περπατούν, πράσινο για να αναπνέουν, επεδίωξε να δημιουργήσεις υπεύθυνους πολίτες, παιδεία βασισμένη στη σκέψη και όχι την παπαγαλία. Κάνε το λαό να σε ξαναψηφίσει επειδή απέδειξες ότι αξίζεις. 

Εναλλακτικά, θα μπορείς κι εσύ με τη σειρά σου να φύγεις με το κεφάλι ψηλά ώστε να μην βλέπεις τα συντρίμια που συνέχισες στη δική σου προεδρία..

Αγαπητέ νέε Πρόεδρε,

μην με αναγκάσεις να σε ευχαριστήσω όταν θα φεύγεις, επειδή θα φεύγεις.

Φρόντισε να σε ευχαριστήσω, επειδή ήρθες..

Η επιλογή της επιτυχίας και της αποτυχίας

Εντελώς τυχαία, ψάχνοντας τα παλιά μου αρχεία, έπεσα πάνω σε μια απόδειξη του 1995. Πρωτοετής φοιτητής, στην Αθήνα, εκμεταλλευόμενος το ότι οι σχολές κλείνουν δύο βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα, αποφάσισα να πάω μέχρι το Λονδίνο. Το κόστος μιάς βδομάδας (αεροπορικό εισιτήριο και ξενοδοχείο με πρωινό) ήταν 123.000 δραχμές (246 λίρες, τότε, πάνω-κάτω..)! Βλέποντας την απόδειξη, ήρθε στη μνήμη μου το εκπληκτικό ξενοδοχείο που έμεινα. Δωδέκατος όροφος, να βλέπεις πιάτο το Λονδίνο.. Θυμήθηκα τα εκπληκτικά λονδρέζικα σοκάκια, τις γνωριμίες που έκανα με τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες μου, τους περιπάτους μου πάνω-κάτω στο Λονδίνο. Ευκαιρίας δοθείσης, μπήκα στον υπολογιστή και ξαναβρήκα το ξενοδοχείο. Ανακαινισμένο, ολόφρεσκο, λόγω των Ολυμπιακών στο Λονδίνο. Θυμήθηκα την πτήση του πήγαινε, δεν ήταν κάτι σπουδαίο αλλά στο κάτω-κάτω κοιμόμουν σε όλη τη διαδρομή.. Θυμήθηκα την ξινή ελέγκτρια στο αεροδρόμιο να με ρωτά πώς πλήρωσα το εισιτήριο και το δικό μου θράσος να της απαντώ ξερά ότι χρέωσα την κάρτα μου.. Θυμάμαι την πολυτέλεια του Λονδίνου, χρυσές μέρες τότε, το Hyde Park, την Oxford street, την Tottenham Court Road με τα ηλεκτρονικά.. Μια βδομάδα στο Λονδίνο με 246 λίρες! Θα κάνουμε καιρό να ξαναταξιδέψουμε, μου είπε στο τηλέφωνο πριν λίγο η φίλη μου η Ειρήνη.. Πολύ πιθανόν, αλλά οι αναμνήσεις αυτές είναι ανεκτίμητες. Τουλάχιστον προλάβαμε κάποιες καλές εποχές..

Στο μυαλό μου ήρθε και η αεροπορική εταιρία της επιστροφής (διαφορετική απο την προηγούμενη). Μες την πολυτέλεια! Ναυλωμένη πτήση, με ζεστό φαγητό! Τόσο τέλεια και τόσο πολυτελής όσο καμιά πτήση που έκανα με τις δικές μας αερογραμμές. Τί ειρωνία.. Οι Εγγλέζοι, οι αχώνεφτοι, οι ψυχροί, οι υπερόπτες ήταν απο τότε επαγγελματίες. Όσο δεν θα καταφέρουμε ποτέ εμείς να γίνουμε.. Επέλεξαν τη σοβαρότητα του ελεύθερου ανταγωνισμού και εξανάγκασαν τις επιχειρήσεις τους να είναι ανταγωνιστικές για να μπορέσουν να επιβιώσουν σε μια ελεύθερη αγορά! Η Ελλάδα εκείνου του καιρού, δημιούργησε περίπου 6 νέες αεροπορικές εταιρίες στα επόμενα χρόνια αλλά μέχρι σήμερα επιβίωσε μόλις μία.. Ειρωνεία και ύβρις.. Πώς να επιβιώσεις όταν το κράτος έχει τη δική του αεροπορική εταιρία που την τρέφει απο το υστέρημα του λαού του; Ένα εκατομύριο ημερησίως κόστιζε στον Ελληνικό λαό η Ολυμπιακή! Ας σας λέει κάτι, η ιστορία επαναλαμβάνεται και σε μας. Μέχρι που το ταμείο να στερέψει ολότελα..

Η ιστορία αυτή είναι σήμερα διδακτική και επίκαιρη όσο ποτέ. Η Αγγλία επιβιώνει και ακμάζει ακόμα και σήμερα, στην περίοδο της κρίσης. Η μητέρα Ελλάδα και η κόρη Κύπρος εκλιπαρούν ελεημοσύνη και την ίδια ώρα οι δημόσιοι, ημιδημόσιοι και λοιποί φαγάνες τρώνε με διπλές μασέλες όσα εξακολουθούν να βρίσκουν. "Νίκο, γιατί ενώ βλέπετε τί πάθαμε κάνετε τα ίδια;"  με ρώτησε η Έφη, μιά διαδικτυακή μου φίλη πέρσι.. "Επειδή αυτοί που τρώνε θα τρώνε μέχρι που να μην  μείνει τίποτα", της απάντησα.. Αυτοί που καλοτρώνε, ζούνε σε ένα καθεστώς που δικαιούνται μόνο αυξήσεις, σε ένα καθεστώς που, όσο μέτριοι κι αν είναι, δεν είναι ανταγωνιστικοί, ούτε έχουν κυρώσεις, σε ένα καθεστώς που για να διορθωθεί πρέπει μαθηματικά να καταρρεύσει όπως και στην Ελλάδα.. Επειδή, πολύ απλά, είναι σαθρό.. Δεν τους νοιάζει η Ειρήνη, ο Νίκος ή η Έφη.. Δεν τους νοιάζει γιατί τα κεκτημένα τους είναι (ακόμα) ζωντανά.. Η Ειρήνη, ο Νίκος και η Έφη οφείλουν να δώσουν τη δική τους μάχη για την επιβίωση και την επιτυχία. Ίσως να είναι καιρός να βρούν νέες παρέες, στους επιτυχημένους..

 

Απατημένοι σύζυγοι..

Πριν απο ένα περίπου χρόνο ζήσαμε μια πολύ σοκαριστική μέρα με την έκρηξη στο Μαρί, παραβλέποντας συνειδητά το ότι ήταν η εύλογη εξέλιξη μιας παρακμιακής κοινωνίας που έχει ξεπέσει στα επίπεδα της πλήρους αλητείας. Έχοντας σαν άλλοθι το σύνδρομο του χρυσόψαρου, συνηθίσαμε να διαγράφουμε απο τη μνήμη μας όλες τις αποδείξεις αλητείας και ανομίας που ζούσαμε τα τελευταία χρόνια ( Χρηματιστήριο, S-300, Ήλιος ) αρνούμενοι να παραδεχτούμε τη φυσική συνέχιση και διόγκωση της κατηφόρας μας. Απο αυτό το συνταρακτικό γεγονός όμως, προέκυψαν και προκύπτουν καθημερινά ολοένα και περισσότεροι που το παίζουν απατημένοι σύζυγοι.. Ένας πρόεδρος που δήλωσε με κάθε σοβαρότητα ότι δεν γνώριζε που βρίσκεται το Μαρί και πόσο κοντά βρίσκονταν τα πυρομαχικά, μια κουστωδία καλοπληρωμένων κρατικών αξιωματούχων που υποστήριξαν ότι δεν ενημέρωνονταν επαρκώς απο τους υφιστάμενους τους κι ένας ολόκληρος λαός που δεν γνώριζε τη λέξη "ρουσφέτι" σε μιά χώρα που αποτελούσε το εθνικό σπόρ.. Ο ίδιος ο λαός που ψήφιζε και ξαναψήφιζε το ρουσφέτι!

Απατημένος σύζυγος ήταν για δεκαετίες ένας ολόκληρος λαός που πίστευε τυφλά σε καιροσκόπους που κατόρθωναν να τρώνε με χρυσά κουτάλια αδειάζοντας ευλαβικά τα κρατικά ταμεία.Απατημένος σύζυγος δήλωσε πρόσφατα και ο Δημοκρατικός Συναγερμός όταν βουλευτής του τόλμησε να αναφέρει ότι οι προεκλογικές συμφωνίες για παροχές στις ομάδες πίεσης του προκαλούν αηδία. Ενόψει προεκλογικών μαγειρεμάτων προτίμησε να αδειάσει τον βουλευτή του που τόλμησε να μιλήσει με αφοπλιστική ειλικρίνια αφήνοντας με να εννοήσω ότι ετοιμάζεται για μία απο τα ίδια δική του διακυβέρνηση και συνάμα μου έδωσε την πληροφόρηση ότι πρέπει να αναζητήσω αλλού σοβαρούς ηγέτες. Η ηγεσία της ΠΑΣΥΔΥ είναι ένας πιο πρόσφατος απατημένος σύζυγος. Δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η σημερινη κατάσταση είναι αποτέλεσμα της νομιμοποιήμενης λεηλασίας των κρατικών ταμείων εκ μέρους της συντεχνίας. Είναι για την ΠΑΣΥΔΥ σφαγιαστικά τα μέτρα που ζητά η ΤΡΟΪΚΑ απο τη συντεχνία εξακολουθώντας να παραγνωρίζει μέσα στη νιρβάνα που τη διακατέχη ότι ο κοινωνικός ιστός που διαχρονικά συντηρούσε τις δικές της κλειδωμένες αυξήσεις και τα δικά της κεκτημένα δεν υπάρχει πλέον καθώς έχει ήδη σφαγιαστεί απο τις στρεβλώσεις των σκανδαλωδών παροχών που οι εκάστοτε κυβερνώντες έδιναν στην ΠΑΣΥΔΥ για να εξαγοράζουν τις ψήφους της. Απατημένοι σύζυγοι διαδηλώνουν αυτές τις μέρες σε κυβερνητικά κτήρια, τράπεζες και τη βουλή των αντιπροσώπων παραβλέποντας ότι αυτοί συντηρούσαν το ισχύον σύστημα τόσα χρόνια με τη δική τους ψήφο, τρώγωντας τα ψίχουλα που τους πετούσαν οι επαγγελματίες καιροσκόποι!

Αρνούμενος να συμμετέχω στην ομάδα των απατημένων συζύγων ρώτησα πρόσφατα τον νομπελίστα Χριστόφορο Πισσαρίδη, όντας εξαιρετικά περίεργος, πώς είναι δυνατόν σε μια οικονομία που βυθίζεται να μήν κάνει κανένας ειθύνων νους κάτι να το αποτρέψει. Θέλοντας προφανώς να είναι ευγενικός ή διπλωμάτης απάντησε ότι το να παραγνωρίζεις τη σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας και να επικεντρώνεσαι μόνο στα ανταλλάγματα που θα απολαύσεις μετεκλογικά είναι σημάδι ανώριμης κοινωνίας. Ίσως το να την αποκαλέσει ανάξια το θεώρησε βαρύ.. Εντούτοις, για να μην το παίζει και ο ίδιος απατημένος σύζυγος έχει συνειδητά επιλέξει απο καιρό να απέχει απο την μικρή και τόσο προβληματική μας κοινωνία.. Σε καιρούς που η παιδεία είναι το έσχατο εμπορικό αγαθό, η δική του βραχύβεια παρουσία στα Κυπριακά τεκαινόμενα υπήρξε η μόνη όαση στην θλιβερή μας κατηφόρα.

Κάποια μυαλά έχουν την ικανότητα και τη δυνατότητα να σκέφτονται πιο καθαρά, πιο ορθολογιστικά, πιο ειλικρινά. Είναι τα μυαλά που αναπτύχθηκαν στηριζόμενα στις δικές τους δυνάμεις, τις δικές τους δυνατότητες και στην αναγνώριση αυτής τους της ιδιαιτερότητας απο το σύνολο της υφηλίου. Όταν αναπτύξεις την ικανότητα να σκέφτεσαι, μαθαίνεις να βλέπεις, να συγκρίνεις και να αναρωτιέσαι γιατί κάποιοι είναι τόσο μπροστά και γιατί έχουν επαναλαμβανόμενες επιτυχίες. Βρίσκεις απαντήσεις στα απλά, τα απλοϊκά αλλά και στα σύνθετα. Διακρίνεσαι επειδή τολμάς να διεκδικήσεις όσα δικαιούσαι απο όσα συστήματα είναι διατεθειμένα να αμοίψουν την αξία και τους άξιους. Η μάζα πάλι, αρκείται στα ευκολότερα, και κυρίως στο να υποδύεται τους απατημένους συζύγους.. Ένα κριτήριο που έχω ως στοιχειώδες για τον αυριανό μας κυβερνώντα είναι η διαφάνεια και η εντιμότητα αλλά δυστυχώς μόνο ένας (μία, για την ακρίβεια..) είχε την εντιμότητα να δημοσιεύσει μέχρι σήμερα ξεκάθαρα και ευδιάκριτα το δικό της πόθεν έσχες..

Καταληκτικά, σε μιά πρόσφατη διάλεξη πληροφορήθηκα κάτι το πολύ πιο συγκλονιστικό. Η κάθε κοινωνία δεν ψηφίζει τους άξιους, τους έντιμους, τους έξυπνους, τους ανίκανους ή τους καιροσκόπους τυχαία και κατα λάθος. Επιλέγει διαχρονικά και κατ'εξακολούθηση αυτούς που αισθάνεται ώς αντιπροσωπευτικότερους του συνόλου της. Σε ελεύθερη μετάφραση, το σύνδρομο του απατημένου συζύγου είναι απλά το άλλοθι της.. Με δεδομένο το ότι το τέλος του κόσμου αναβλήθηκε για άλλη μια φορά (επισημαίνω ότι οι Μάγια ποτέ ΔΕΝ είπαν ότι τέλειωνε..) νομίζω πως στα χρόνια που ακολουθούν είναι η πιο τέλεια ώρα να σοβαρευτούμε και να πάψουμε (βλακωδώς..) να το παίζουμε απατημένοι σύζυγοι.. Καλή νέα εποχή!

Μιά πολύ ξεχωριστή ύπαρξη..

Κάθε φορά που ακούω τη λέξη ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ το μυαλό μου πηγαίνει κατευθείαν στην Αντρούλλα Ξύστρα. Ήταν το άτομο που έτρεχε  να μαζέψει αιμοδότες σε όλες μας τις αιμοδοσίες, το άτομο που με έκανε να μετατρέπω την κάθε αιμοδοσία σε μέρα γιορτής και διασκέδασης. Άν και η αιμοδοσία μου προκαλούσε πάντα νευρικότητα, κάθε φορά που βοηθούσα την Αντρούλλα να οργανώσει την επόμενη, έβρισκα την ευκαιρία να τη μετατρέψω σε ευκαιρία για διασκέδαση. Διασκέδαση γιατί με αυτή την ελάχιστη συνεισφορά καταφέρναμε να βρεθούμε για άλλη μια φορά και να παράξουμε ένα τεράστιο καλό για την κοινωνία μας.

Η είδηση του θανάτου δεν είναι ποτέ ευχάριστη. Ωστόσο, όταν γνωρίζεις ότι ο θάνατος σε λυτρώνει απο τα μαρτύρια αυτής της ζωής είναι μια κάποια παρηγοριά. Πρόσφατα, χάσαμε την Αντρούλλα Ξύστρα. Έχασε την άνιση μάχη με τον καρκίνο αλλά κέρδισε τη δική της θέση στην αιωνιότητα επιβεβαιώνοντας το ότι ο Θεός παίρνει κοντά Του τους καλούς εξαιρετικά σύντομα.Λένε ότι τους συγγενείς μας δυστυχώς δεν τους διαλέγουμε αλλά ευτυχώς μπορούμε να διαλέξουμε τους φίλους μας. Η Αντρούλλα ήταν μια πολύ καλή φίλη για όσους την ήξεραν. Φρόντιζε να τρέχει για τους άλλους, να αγωνίζεται και να διεκδικεί. Πάλευε με το ίδιο ακριβώς πάθος και για τα ζώα επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Μαχάτμα Γκάντι ότι η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται απο τον τρόπο που συμπεριφέρεται πρώτιστα στα ζώα.

Για την Αντρούλλα δεν ήταν φυσιολογικό να δίνονται τόσο χαμηλές συντάξεις στους ανθρώπους του μόχθου. Για την Αντρούλλα δεν ήταν λογικό να υπάρχουν πρόσφυγες που δεν μπορούσαν να έχουν παράθυρα στο σπίτι τους γιατί οι "αρμόδιοι" πάντα κοίταζαν μόνο το δικό τους συμφέρον. Για την Αντρούλλα δεν ήταν αποδεκτό να ζείς δίπλα απο τα σκουπίδια, ούτε να κακοποιείς τα ζώα. Ήταν αδύνατο να υπάρχει πρόβλημα και να μην προσπαθούσε να βρεί μια λύση.Η εκκλησία ήταν κατάμεστη γιατί η Αντρούλλα προφανώς είχε πολλούς και καλούς φίλους, άτομα με τα οποία συνεργαζόταν, άτομα που βοηθούσε, άτομα που την ένοιωθαν φίλη, αδερφή, μάνα τους.Έμαθα ακόμα ότι εκείνη τη μέρα στο ραδιόφωνο μετέδωσαν τραγούδι εις μνήμη της.  

Τί ήταν αυτό που έκανε την Αντρούλλα τόσο ξεχωριστή; Η Αντρούλλα Ξύστρα ήταν μια πολύ ξεχωριστή ύπαρξη για ένα πολύ απλό λόγο. Σε ένα κόσμο νεκρό απο θέληση για διεκδίκηση και για δημιουργία ποιότητας, αυτή ήταν η εξαίρεση. Η Αντρούλλα ήταν το συνώνυμο της δράσης και της πάλης. Ήταν αυτό που μας λείπει και που ίσως δεν θα βρούμε ποτέ. Και ο πάνσοφος Θεός φρόντισε να την πάρει κοντά του νωρίς, κρίνοντας ίσως ότι μια κοινωνία τόσο ωφελιμιστική και τόσο εγωκεντρική δεν αξίζει να έχει μια τέτοια ξεχωριστή ύπαρξη μέσα της.

Άν αισθάνεσαι την ανάγκη να γίνεις κάποτε κι εσύ μια ξεχωριστή ύπαρξη σε αυτή την ανάξια λόγου κοινωνία μπορείς να ξεκινήσεις δίνοντας λίγο απο το αίμα σου, στην προσεχή αιμοδοσία..

Έχουν όραμα, δεν έχουμε υπόθεση..

Επιστρέφοντας απο ένα ταξίδι στη Γερμανία πήρα την εκδίκησή μου απο την εδώ "κοινωνία".. Πώς πέρασες, με ρώτησαν.. Χάλια, απάντησα. Οι Γερμανοί είναι "κκιλίντζιροι".. Άκου να κυκλοφορούν με ποδήλατα! Δεν βρέθηκε κανένας Γερμανός στην Κύπρο μέχρι σήμερα, να δεί μιά "καθώς πρέπει" κοινωνία; Να τους κυκλοφορήσουμε με τα BMW μας, τα AUDI μας, τα MERCEDES μας, να νοιώσουν αθθρώποι;
 

Η τραγελαφική μου παρατήρηση είχε να κάνει με την είδηση των τελευταίων ημερών ότι χύνεται πολύ αίμα στην άσφαλτο. Το ότι χύνεται αίμα στη άσφαλτο δεν είναι βέβαια κάτι το νέο. Το κυριότερο ζήτημα για μένα είναι το ότι κανένας δεν ασχολήθηκε ποτέ με το πραγματικό πρόβλημα, τους κακοσχεδιασμένους δρόμους-πίστες και τους χαρραμοφάηδες "αρμόδιους" που παρασιτούν μέσα στη δημόσια υπηρεσία σαν αντιπρόσωποι του Μολώχ. Βρέθηκα στα 36 μου χρόνια να συνειδητοποιώ ότι αυτή η κοινωνία έχει περίεργα βίτσια. Ανέχεται άχρηστους και αμπάλατους "αρμόδιους" που σχεδιάζουν κατ εξακολούθηση δρόμους-πίστες ακόμα και μέσα στον αστικό ιστό, ωθώντας τους αυτοκινητιστές να αυξάνουν την ταχύτητα τους και την ίδια ώρα χύνει κροκοδείλια δάκρυα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων για το νέο αίμα που χύθηκε στην άσφαλτο! Κατασκευάζει δρόμους χωρίς στοιχειώδες πεζοδρόμιο και μετά θρηνεί διερωτώμενη γιατί παρασύρθηκε άλλος ένας άνθρωπος στην άσφαλτο! Σας έχει τύχει να δείτε πεζούς, τις μεταμεσονύχτιες ώρες, στο δρόμο απο το Mall μέχρι τα φώτα του Καλησπέρα; Είναι άνθρωποι που έχουν τελειώσει τη δουλειά τους και πάνε στο σπίτι τους χρησιμοποιώντας κατ'ανάγκη ένα αστικό σημείο όπου ο πεζόδρομος παραμένει ημιτελής για περίπου τρείς δεκαετίες! Κατασκευάστηκε για να ξεχαστεί ημιτελής! Σημάδι μιας ανάξιας κοινωνίας!

Τί είναι αυτό που διαχωρίζει τις κοινωνίες σε προηγμένες και μή; Με μιά και μόνο λέξη μπορείς να το αποκαλέσεις "όραμα".. Κάποιοι άνθρωποι, στις προηγμένες κοινωνίες, σχεδιάζουν τις περιοχές τους  με γνώμονα τον άνθρωπο. Κατασκευάζουν άνετα πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών και ποδηλατόδρομους και την ίδια ώρα στενεύουν τους αυτοκινητόδρομους για να εμποδίσουν τους αυτοκινητιστές να  αναπτύξουν μεγάλες ταχύτητες. Αντίθετα, στις πρωτόγονες κοινωνίες, όπως είναι δυστυχώς και η δική μας, σχεδιάζονται άνετοι δρόμοι για να αυξάνουν την ταχύτητα του αυτοκινήτου με όσες εύλογες συνέπειες έχει αυτό στον πεζό, τον ποδηλάτη και την υπόλοιπη κοινωνία. Κάποια χρόνια πρίν, μια καθηγήτρια που είχα στο Πανεπιστήμιο είχε πεί ότι οι χειρότεροι δρόμοι βρίσκονται στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Προφανώς, δεν είχε έρθει ποτέ της στην Κύπρο να δεί το δικό μας χάλι. Και την ίδια ώρα να υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για να κάνουν πιο ανθρώπινη τη δική τους κοινωνία, όπως οι Ούγγροι. Μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτόχρονα με μας, λιμοκτονούν σαν λαός αλλά τα λεφτά της ΕΕ τα υπολογίζουν και τα σέβονται βάζοντας τα γυαλιά σε "κοινωνίες" όπως η δική μας!

 

Ένας καυγάς που κρατάει χρόνια και που θυμίζει Βυζαντινές μηχανορραφίες είναι η περίπτωση της λεωφόρου Γρίβα Διγενή στην Έγκωμη με τους αγώνες ταχύτητας και την ηχορύπανση που προκαλείται στους περίοικους.. Απο τη μιά οι κάτοικοι και το δημαρχείο φωνάζουν για να παρθούν μέτρα, απο την άλλη η Πολιτεία που σφυρίζει αδιάφορα.. Τί πραγματικά συμβαίνει όμως στη Γρίβα Διγενή; Έχουμε ένα δρόμο μέσα στον αστικό ιστό που πρέπει την ίδια ώρα να λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος τεσσάρων δήμων. Η θέση των κατοίκων είναι να τύχει ανακατασκευής με τη δημιουργία διαβάσεων πεζών και κυρτομάτων ώστε αναγκαστικά να μειώνεται η ταχύτητα. Η Πολιτεία απο την άλλη ξέρει ότι άν κάνει κάτι τέτοιο θα μειώθει η ταχύτητα αλλά ανάλογα θα αυξηθεί η τροχαία κίνηση και οι διαμαρτυρίες των αυτοκινητιστών. Επομένως κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να διατηρήσει την κατάσταση ως έχει.Το όφελος του ενός συγκρούεται με το συμφέρον του άλλου!

Στη νεοκατασκευασθείσα λεωφόρο Αρχαγγέλου έχει κατασκευαστεί ποδηλατοΛΟΥΡΙΔΑ της πλάκας. Κανένας λογικός ποδηλάτης δεν θα τολμήσει να τη χρησιμοποιήσει λόγω της εξαιρετικής της στενότητας ενώ αντίθετα οι αυτοκινητιστές την "τιμούν" ήδη δεόντως σαν άλλο ένα χώρο στάθμευσης.. Γιατί κατασκευάστηκε μια τόσο στενή ποδηλατολωρίδα; Και απο ποιόν ανίδεο;

 

Ακόμα χειρότερη η εικόνα στην επίσης νεοκατασκευασθείσα Φίλιππου Παπακυπριανού στα Λατσιά. Ενώ έρχεται ποδηλατόδρομος σε όλη τη λεωφόρο Βικέλα (Στρόβολος) που συνδέεται με τα Λατσιά, στην είσοδο των Λατσιών ο ποδηλατόδρομος εξαφανίζεται! Και ακόμα χειρότερα, το φάρδος του πεζοδρομίου σε κάποιο σημείο είναι μια μόλις πλάκα (κατα παράβαση όλων των αρχών κινητικότητας!)! Έργα της...πλάκας, απο ανθρώπους της πλάκας! Δεν βρέθηκε ούτε ένας "αρμόδιος" να επισημάνει το έγκλημα και να αντιταχθεί, ούτε απο την Πολιτεία ούτε απο το Δημοτικό Συμβούλιο Λατσιών, ούτε στο σχεδιασμό ούτε στην υλοποίηση του έργου!

Ο αυτοκινητόδρομος όμως εξαιρετικά άνετος! Η πιο μεγάλη ειρωνία: Στο ύψος του Lidl υπάρχει ποδηλατόδρομος μιας τουλάχιστον δεκαετίας που περίμενε να ενωθεί με τη Βικέλα! Τραγικό και παράλληλα αξιοθρήνητο.. Πιό τραγική και πιό αξιοθρήνητη η περίπτωση του Πεδιαίου. Η ξύλινη κατασκευή που δόθηκε στους ποδηλατιστές είναι σχεδιασμένη παράλληλα με τη ροή του ποδηλάτου με αποτέλεσμα να στείλει ήδη στο νοσοκομείο ένα ποδηλάτη τα λάστιχα του οποίου σφήνωσαν στα διαχωριστικά! 

Βρίσκομαι πλέον σε μιά ηλικιά που έμαθα να ξεχωρίζω τα λόγια απο τα έργα. Ενώ ακούω τα λόγια, που είναι πάντα μεγάλα αλλά σχεδόν πάντα ψεύτικα, εγώ πείθομαι μόνο όταν δώ υλοποιημένα έργα. Σαν μέλος της Ομάδας Προώθησης της Χρήσης του Ποδηλάτου χόρτασα απο σχεδιασμούς στα χαρτιά. Η υλοποίηση όμως ήταν ένα όνειρο απατηλό. Επειδή κανένας απο τους άμεσα εμπλεκόμενους δεν είχε το όραμα να κάνει έργο. Μοναδική εξαίρεση ο Δήμος Αγλαντζιάς. Σχεδίασε ποδηλατικό δίκτυο στα όρια του Δήμου και το υλοποίησε την ίδια όρα που οι υπόλοιποι ακόμη σχεδιάζουν και υπόσχονται! Ψάξτε ποιός άλλος Δήμος πέτυχε κάτι τέτοιο. Ο Ανδρέας Πέτρου σαν Δήμαρχος ήταν κατα τη γνώμη μου ένας άνθρωπος με όραμα και θεωρώ τα 15 λεπτά στα οποία συνεργαστήκαμε τα πιο αποδοτικά λεπτά της ζωής μου. Ελπίζω στα  επόμενα 36 μου χρόνια να βρώ άλλον ένα.. Και άν είναι αδύνατο να τον βρώ εδώ, άς φροντίσει η μοίρα, η τύχη ή ο Θεός να με στείλει κάπου που το όραμα αιωρείται ακόμα..

Γιατί άν οι "κκιλίντζιροι" Γερμανοί έχουν όραμα για τον κόσμο τους, νοιώθω πολύ πιο κοντά τους απο ότι σε μια κοινωνία όπου το όραμα μεταφράζεται σε ιπποδύναμη για τα αυτοκίνητα της και αιματοκύλισμα της αχανούς της ασφάλτου..Και άν η Τρόικα που αναμένουμε θα στείλει αύριο στο σπίτι τους μερικούς καλοπληρωμένους χαρραμοφάηδες, έμενα αυτό δεν μου φαίνεται τόσο κακό..

Μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα..

Τον τελευταίο καιρό, παρακολουθώ στην τηλεόραση διαφημίσεις του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών επ ευκαιρία της ανάληψης της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης απο την Κύπρο. Με το γενικό σύνθημα "Είναι δικαίωμα μας, σαν Ευρωπαίοι Πολίτες" το ΓΤΠ προβάλλει τα θετικά που μας πρόσφερε η ΕΕ τα τελευταία οκτώ χρόνια. Σε ένα απο αυτά, ο Αντρέας περπατά στα πεζοδρόμια της Λευκωσίας και απολαμβάνει το περπάτημα όπως ακριβώς τον καιρό που ήταν φοιτητής στην Ευρώπη. Ο Χάρης, ένας ανάπηρος φίλος του με τον οποίο γνωρίστηκαν κατα τις σπουδές τους, κυκλοφορεί δίπλα του με το αναπηρικό του καροτσάκι, με την ίδια άνεση όπως έκαναν μαζί και στην Ευρώπη. Πάνε μαζί στην τράπεζα, στην καφετέρια, στο λεωφορείο, όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες! Είναι όμως, αυτή η "πραγματικότητα" τους, αληθινή;

Χτες το πρωί, το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών, η υπουργός Εσωτερικών, δήμαρχοι της μείζωνος Λευκωσίας, βουλευτές και ευαισθητοποιημένοι πολίτες δοκίμασαν να διακινηθούν πάνω σε τροχοκαθίσματα με τη συνοδεία της Οργάνωσης Παραπληγικών Κύπρου σε μια εκδήλωση που γινόταν παράλληλα και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Η πραγματικότητα που διαπίστωσαν ήταν πολύ διαφορετική. Μια πόλη χωρίς επαρκή πεζοδρόμια, χωρίς ράμπες για τα εμποδιζόμενα άτομα που θα ήθελαν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα, με διαφημιστικές πινακίδες κατα μήκος του όποιου πεζοδρομίου έβρισκαν, με κατάληψη των πεζοδρομίων για ανακαίνιση των παρακείμενων κτιρίων..

Μια πόλη, που για δεκαετίες χτιζόταν για αρτιμελείς, αγνωώντας επιδεικτικά το ότι τα εμποδιζόμενα άτομα (τυφλοί, ανάπηροι, ηλικιωμένοι, εγκυμονούσες, γονείς με μικρά παιδιά) ξεπερνούν το 50% του συνολικού πληθυσμού. 

Αναλογιζόμενος ξανά το διαφημιστικό με τον Αντρέα και το Χάρη συνειδητοποίησα πόσο εύκολο είναι να αγνοείς επιδεικτικά την πραγματικότητα και το μέσο πολίτη, ως αρτιμελής και βολεμένος σε λιμουζίνες και γραφεία με κλιματισμό. Η κρατική μας μηχανή επι δεκαετίες σχεδιάζει δρόμους για αυτοκίνητα αλλά όχι πεζοδρόμια για τους πεζούς. Είναι πολιτισμός να έχεις δύο, τρείς και τέσσερεις λωρίδες αυτοκινητόδρομου αλλά προφανώς δεν είναι πολιτισμός, μια συστοιχία δέντρων σε ένα άνετο πεζοδρόμιο ή ένας ποδηλατόδρομος. Είναι πολιτισμός ένας φαρδύς δρόμος αλλά προφανώς δεν εξασφαλίζει ασφάλεια στον πεζό που ζητά τα αυτονόητα. Την ώρα όμως που πρέπει να υποδεχτείς τους Ευρωπαίους μας εταίρους, εσύ η κρατική μηχανή, τρέχεις (για το θεαθήναι..) να μπαλώσεις τα πεζοδρόμια και να φτιάξεις διαβάσεις πεζών τόσο πρόχειρα που σε κάνουν ουσιαστικά πιο άθλια απο όσο πραγματικά είσαι..

Με το χτεσινό μας περίπατο και την ακροβασία μεταξύ προπαγάνδας και πραγματικότητας υπήρξε ένα αρκετά θετικό αποτέλεσμα. Τα κανάλια και οι εφημερίδες ήταν εκεί, αδιάψευστοι μάρτυρες της πραγματικής κατάστασης! Επομένως, όλοι οι επώνυμοι συμμετέχοντες, που στην πλειοψηφία τους εξελέγησαν πέρσι στις βουλευτικές και δημοτικές εκλογές έχουν πλέον την υποχρέωση να μετατρέψουν την άθλια τηλεοπτική προπαγάνδα σε πραγματικότητα και να επιβάλουν (επιτέλους) τσουχτερά πρόστιμα στους εκάστοτε παρανομούντες. Στο κάτω κάτω η άνετη και ασφαλής διακήνηση όλων μας είναι δικαίωμα μας, σαν Ευρωπαίων πολιτών!

Κρίση ήθους κατα πρώτον και όχι ιδιαίτερα οικονομική..

Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι τα λάθη σου σταματάς να τα επαναλαμβάνεις όταν συνειδητοποιήσεις ότι είναι λάθη. Επιπρόσθετα, λέγεται πως όσο συνεχίζεις να θεωρείς τα λάθη σου ως ορθά, παραμένεις στο ίδιο σημείο με μόνη σταθερή κατεύθυνση τον γκρεμμό.  Το σημερινό μας χάλι επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πάμε χάλια αλλά την ίδια ώρα επιμένουμε να αρνούμαστε την πραγματικότητα.

Η κυπριακή κοινωνία είχε μέχρι το 1996 ένα ανεπίσημο χρηματιστήριο που βασιζόταν κυρίως σε τρείς τράπεζες. Αυτές οι τράπεζες λίγο-πολύ έβγαζαν μια σταθερά αυξανόμενη απόδοση που ευνοούσε τόσο τους μετόχους τους, μεγάλους και μικρούς, όσο και την τοπική κοινωνία. Τα μερίσματα που επιστρέφονταν στους μετόχους και οι δωρεές που γίνονταν στην τοπική κοινωνία δημιουργούσαν μια σταδιακή κατάσταση αειφορίας. Η ευμάρεια αυτή διαρκούσε όσο η κατάσταση παρέμενε ως είχε.. Έπειτα, το χρηματιστήριο ωρίμασε και έγινε επίσημο με αποτέλεσμα να προστεθούν στο δείκτη πλείστες άλλες εταιρίες που δυστυχώς, όπως φαίνεται εκ των υστέρων, δεν πέτυχαν ούτε ανάπτυξη ούτε αειφορία. Κατάφεραν όμως να εξαφανίσουν το χρήμα απο την αγορά.

Ύστερα, ακολούθησαν ακόμα πιο φρενήρεις μέρες. Οι τρείς τράπεζες ήθελαν να έχουν παγκόσμια παρουσία με εφαλτήριο την Ελλάδα. Αισθανόμασταν περήφανοι για το ότι οι τράπεζες μας απέκτησαν παρουσία στην Ελλάδα αλλά κανένας μας δεν ρωτούσε το πώς ήταν δυνατό να εμφανίζουν τις δυσανάλογα υπέρογκες αποδόσεις που παρουσίαζαν. Κανένας μας δεν συνεισδητοποιούσε ότι οι υπέρογκες αποδόσεις ήταν απόρροια ενός διεφθαρμένου συστήματος που ευνοούσε την τοκογλυφία. Ακόμα χειρότερα, τα  μερίσματα μειώθηκαν και άρχισαν να μετατρέπονται σε επανεπενδυόμενα! Το χρήμα στέρευε αλλά όλοι σφύριζαν αδιάφορα.. Η ατιμωρησία ήταν ένα σύγχρονο έθιμο που ακολούθησε ένα προηγούμενο που λεγόταν συγκάλυψη.

Στις μέρες της πλήρους παγκοσμιοποίησης, ένας Γερμανός παραγωγός του όποιου προϊόντος δούλευε με δανειστικό κεφάλαιο 5-7%, ένας Κύπριος με 8-10% και ένας Ελλαδίτης με 15-20%. Άν υπολογίσουμε ότι οι τρείς τους παρήγαγαν δυνητικά το ίδιο προϊόν μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είχε την πιο υγιή επιχείρηση και ποιός ήταν έτοιμος για χρεοκοπία. Αυτά όμως ήταν ψιλά γράμματα για τις τράπεζες και ακαταλαβίστικα για τον απλό πολίτη που ζούσε για λίγο σε μια εικονική ευμάρεια..Ύστερα ήρθε ο λογαριασμός. Με ρυθμούς ντόμινο, η μια Ελληνική επιχείρηση έκλεινε μετά την άλλη. Το κόστος ήταν δυσβάσταχτο καθώς υπήρχαν οι υγιείς ανταγωνιστές σε πιο ευνομούμενες κοινωνίες όπου η τοκογλυφία ελέγχεται αυστηρά. Οι τράπεζες σείστηκαν συνθέμενλα αλλά είχαν έτοιμη τη λύση. Το λογαριασμό θα τον πλήρωνε ο ηλίθος λαός. Σε ένα διεφθαρμένο σύστημα όπου όλοι ήξεραν αλλά όλοι σιωπούσαν, ήταν το μόνο λογικό αποτέλεσμα. 

Είχαν όμως ξεχάσει μια πολύ μικρή λεπτομέρεια. Ο ηλίθιος λαός δεν είχε πλέον χρήματα. Του τα είχαν πάρει τα τελευταία 12 χρόνια με τη φούσκα του χρηματιστηρίου και αργότερα με τη φούσκα των ακινήτων. Ο ηλίθιος λαός δημιούργησε ένα στρεβλό πελατειακό σύστημα και το συντηρούσε γιατί πίστευε ότι βολευόταν. Την ώρα του λογαριασμού αποφάσισαν, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, να ρίξουν τα φταίξιμο στις συγκυρίες αλλα όχι στη δική τους συμμετοχή αφού όλοι μαζί είχαν χτίσει τη στρέβλωση. Αυτός ο λαός συνέχισε να ρίχνει τις ευθύνες αλλού γιατί οι δικοί του ηγέτες είχαν πάντα δίκαιο. Σε μια κοντινή μας χώρα, για να απεμπολήσουν τις ευθύνες τους και να νείψουν τα χέρια τους, ψήφιζαν πλέον ηγέτες που ήξεραν να δίνουν ξύλο. Ήταν μια σχετικά νέα μορφή δημοκρατίας. Η δημοκρατία του ξυλοφορτώματος έναντι στη δημοκρατία της τηλεοπτικής χειραγώγισης που επικράτησε την τελευταία εικοσαετία.

ΣΗΜ. Για την ιστορία, στην αρχαιότητα όποιος απείχε απο τα κοινά ονομαζόταν "ιδιώτης". Στις μέρες μας ο ιδιώτης έγινε σύγχρονο συνώνυμο του idiot. Άν την επόμενη φορά που θα στέκεστε μπροστά στον καθρέφτη δείτε απέναντι σας άλλον ένα ιδιώτη, τότε είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι κι εσείς τα τελευταία χρόνια λειτουργείτε λανθασμένα.. Εναλλακτικά, μόλις σας έρθει η επόμενη ειδοποίηση για τις αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών που ξεκίνησαν, τρέξτε να συνεισφέρετε. Η δημοκρατία και το ήθος, σαν όροι, έχουν μια σχετικότητα. Προσαρμόζονται στα δεδομένα μας, όπως μας βολεύει καλύτερα..

Μιά πολύ διδαχτική εμπειρία

Στις 22 του Μάη του 2012 συμπληρώθηκε ένας χρόνος απο τις βουλευτικές εκλογές που ανέδειξαν τους αντιπροσώπους της κυπριακής πολιτείας για το διάστημα 2011-2016. Η ημέρα αυτή ήταν ο επίλογος μιας πολύ διδαχτικής εμπειρίας που είχα σαν υποψήφιος βουλευτής. Σαν πολιτικός επιστήμονας, επέστρεψα μετά τις σπουδές μου σε ένα τόπο που η πολιτική είναι καριέρα για πολύ λίγους. Το σημαντικότερο κριτήριο δεν είναι οι σπουδές, είναι να έχεις χρήματα και γνωριμίες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το ότι τα κριτήρια είναι δύο. Στις ΗΠΑ, το χρήμα είναι το μόνο προαπαιτούμενο!

Εντάχθηκα συνειδητά στο Κίνημα Οικολόγων θεωρώντας ότι είναι το μόνο που βρίσκεται κοντά στον άνθρωπο και την ποιότητα. Στις πολλές συζητήσεις που συμμετείχα, τόνιζα ότι πρέπει να δεχτούμε τα σημάδια των καιρών. Θεωρούσα ότι κάτι πάει λάθος και είναι ώρα να το διορθώσουμε. Τα δεδομένα που λάμβανα ήταν ότι είχα δίκιο. Όλοι παραδέχονταν ότι κάτι δεν πάει καλά. Έχοντας περάσει απο τη θέση του Συντονιστή του Κινήματος Οικολόγων για το Εμπόριο και τη Βιομηχανία εντόπισα τις αδυναμίες στο λιανεπόριο, τη βιομηχανία, στην τουριστική μας προβολή και έγινα Ambassador in Tourism για να ενισχύσω την όλη δράση. Πάλεψα για τα δικαιώματα των καταναλωτών σε ένα σύστημα που ευνοεί την ασυδοσία και την ανομία.  Σαν συντονιστής του Κινήματος Οικολόγων για τις Συγκοινωνίες συμμετείχα σε άπειρες συνεδριάσεις για ασφαλείς πόλεις, επαρκή πεζοδρόμια και ποδηλατόδρομους προκειμένου να ενισχυθεί η ποιότητα της καθημερινότητας μας. Δίδαγμα της όλης αυτής δράσης ήταν: Μην χάνεις τον χρόνο σου αμισθί για κάτι που οι έμμισθοι συνομιλιτές σου δεν ασπάζονται!

Όλο αυτό το διάστημα, οι πλείστοι συνομιλητές μου έλεγαν ότι είχα δίκιο! Και όλοι τους δήλωναν ότι είναι δίπλα μου, έτοιμοι να ενισχύσουν την προσπάθεια. Όσο οι μέρες πλησίαζαν, οι εθελοντές περιέργως όμως λιγόστευαν. Ο κόσμος έπαψε να μου λέει ότι έχω δίκιο ή δεν έβρισκε το χρόνο να μου το πεί. Οι καταναλωτές δεν είχαν πλέον παράπονα, το εμπόριο και η βιομηχανία δεν είχαν άλλα προβλήματα, ο τουρισμός δεν χρειαζόταν πρέσβεις, οι συγκοινωνίες ήταν ολοκληρωμένες και επαρκείς. Στις 22 του Μάη, όλοι αυτοί που μου έδιναν δίκιο δεν μου έδωσαν την ψήφο τους. Βρήκαν μάλλον πιο ικανούς, πιο δραστήριους και πιο αποδοτικούς για αντιπροσώπους τους στη Βουλή. Η εμπειρία μου αυτή ήταν απο τις πιο διδαχτικές. Μάλλον δεν είμαι ούτε ικανός, ούτε δραστήριος, ούτε αποδοτικός. Πιθανότατα είμαι και πιο κάτω απο τον μέσο όρο.. Οι πολίτες εκλέγουν και επιβραβεύουν με τη ψήφο τους μόνο όσους αξίζουν. Επομένως, έστω και μετά απο ένα χρόνο αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ για την ταλαιπωρία στην οποία έβαλα τους ψηφοφόρους με την υποψηφιότητά μου. Και αναλαμβάνω τη δέσμευση να μην τους ξανα-ταλαιπωρήσω παρα μόνο εάν έχω κι εγώ καταφέρει να γίνω πιο ικανός, πιο δραστήριος και πιο αποδοτικός, όπως ακριβώς οι 56 εκπρόσωποι που έχει εκλέξει. Σε γενικές γραμμές, εγώ δεν θα είχα εγκρίνει ποτέ χρήματα ούτε για τη Eurocypria, ούτε για τις Κυπριακές Αερογραμμές, ούτε για τη διάσωση της Λαϊκής Τράπεζας. Καταληκτικό δίδαγμα: Έχω ακόμα να μάθω..

Έγκλημα και τιμωρία

Οι αρχαίοι έλεγαν ότι η ύβρις φέρνει τιμωρία και ότι όταν προσπαθείς να αλυσοδέσεις τον Ελλήσποντο θα επακολουθήσει το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας. Στις μέρες μας, η ρήση δείχνει να επαληθεύεται. Σήμερα, η Βουλή άφησε απλήρωτους τους υπαλλήλους του ΡΙΚ. Κάποιοι άνθρωποι θα περάσουν μια βδομάδα απλήρωτοι. Σιγά το πράγμα, σχολίασε κάποιος στην κοινωνική δικτύωση, εδώ άλλοι είναι απολυμένοι και απένταροι επι μήνες. 

Είκοσι χρόνια πριν, όταν ακόμα ήμουν μαθητής του Γυμνασίου, έζησα τις πρώτες μέρες της παράνομης ραδιοφωνίας. Ήταν ο καιρός του Ράδιο Επιστροφή. Μου ήταν πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι ένας ιδιώτης είχε την έμπνευση και την πυγμή να δημιουργήσει ένα (παράνομο) ραδιοφωνικό σταθμό. Η αστυνομία πάλι, έχοντας συλλάβει όλους τους μεγάλους και μικρούς εγκληματίες της τότε εποχής άρχισε να τρέχει και το Ράδιο Επιστροφή. Ο κόσμος, πάλι, έκανε ουρές στις εγκαταστάσεις του για να κάνει αφιέρωση! Είχε πολύ σουξέ η Πουλλού!!! Ο άνεμος της αλλαγής έφερε σιγά σιγά τον ΤΟΡ FM και το Ράδιο Super. Στις μέρες του Λυκείου ήτανε πολύ cool να αφιερώνουμε τραγούδια στις εκπομπές του Robert Kamassa και της Ιφιγένειας.. [ΣΗΜ. Πρέπει να βρώ επειγόντως τις κασέτες της Σούπερ Ιφιγένειας..]

Οι μέρες της ελευθερίας δεν ήταν πολλές. Η ελεύθερη ραδιοφωνία κατέρρευσε με το κλείσιμο του  Ράδιο Super. Το Τρίτο Πρόγραμμα του ΡΙΚ, το "άτακτο" ήταν αποτέλεσμα μιας ερμαφρόδιτης γένεσης. Στηρίχθηκε σε κεφάλαια που ρήμαζαν τις δικές μας τζέπες (το έθιμο είναι πολύ παλιό!!!) και στη δοκιμασμένη συνταγή του clopy-paste. Άκουγες τους δύο σταθμούς και δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις ποιός ήταν ποιός! To Άτακτο ήταν το δίδυμο αδερφάκι του Super. Το πρώτο επιβίωνε όσο έβρισκε χορηγίες, το δεύτερο επιβιώνει ακόμα και σήμερα απο την μεγαλοψυχία της εκάστοτε νομοθετικής εξουσίας που του παραχωρεί το δικό μας υστέρημα. Ευτυχώς που η Ελεύθερη Ραδιοφωνία αντέχει ακόμα. Ωστόσο το σημερινό Ράδιο Super δεν είναι αυτό που ξέραμε και ο Σουπεράκος δεν δουλεύει πια εκεί αλλά στο ΡΙΚ!

Οι κουτοπόνηροι πολιτικάντηδες, στα πλαίσια του Τρίτου είχαν βρεί τον τρόπο να διορίσουν νέους μισθοφόρους για να εξασφαλίζουν την συνεχή επανεκλογή τους. Κάτι που έγινε σε άπειρες άλλες περιπτώσεις όπως ΑΤΗΚ, ΑΗΚ, Κυπριακές Αερογραμμές. Η συνταγή ήταν δοκιμασμένη και επιτυχημένη στην μητέρα Ελλάδα. Διορίζουμε για να επανεκλεγόμαστε και επανεκλεγόμαστε για να διορίζουμε.. Κοντά στο 1999 άνοιξαν στην Ελλάδα έξι νέες αεροπορικές εταιρίες. Μέχρι σήμερα επεβίωσε μόνο η AEGEAN που στο μεταξύ είχε προνοήσει να συγχωνευτεί με την CRONUS. Καμία δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί την Ολυμπιακή και τις κρατικές ενέσεις που απολάμβανε. Η Ολυμπιακή συνέχισε να απολαμβάνει κρατικών ενέσεων μέχρι που η τρύπα συμπαρέσυρε και την υπόλοιπη Ελλάδα. Κι απ'ότι φαίνεται, στην ίδια αυτή τρύπα βρισκόμαστε κι εμείς σήμερα με το Πρώτο, το Τρίτο, την ΑΗΚ, την ΑΤΗΚ και τις Κυπριακές Αερογραμμές. Μόνο που για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους θα πρέπει να βρούμε το δικό μας πάτο για να έρθει και στα μέρη μας η γνώστη ρήση "Μαζί τα φάγαμε"..