Απατημένοι σύζυγοι..

Πριν απο ένα περίπου χρόνο ζήσαμε μια πολύ σοκαριστική μέρα με την έκρηξη στο Μαρί, παραβλέποντας συνειδητά το ότι ήταν η εύλογη εξέλιξη μιας παρακμιακής κοινωνίας που έχει ξεπέσει στα επίπεδα της πλήρους αλητείας. Έχοντας σαν άλλοθι το σύνδρομο του χρυσόψαρου, συνηθίσαμε να διαγράφουμε απο τη μνήμη μας όλες τις αποδείξεις αλητείας και ανομίας που ζούσαμε τα τελευταία χρόνια ( Χρηματιστήριο, S-300, Ήλιος ) αρνούμενοι να παραδεχτούμε τη φυσική συνέχιση και διόγκωση της κατηφόρας μας. Απο αυτό το συνταρακτικό γεγονός όμως, προέκυψαν και προκύπτουν καθημερινά ολοένα και περισσότεροι που το παίζουν απατημένοι σύζυγοι.. Ένας πρόεδρος που δήλωσε με κάθε σοβαρότητα ότι δεν γνώριζε που βρίσκεται το Μαρί και πόσο κοντά βρίσκονταν τα πυρομαχικά, μια κουστωδία καλοπληρωμένων κρατικών αξιωματούχων που υποστήριξαν ότι δεν ενημέρωνονταν επαρκώς απο τους υφιστάμενους τους κι ένας ολόκληρος λαός που δεν γνώριζε τη λέξη "ρουσφέτι" σε μιά χώρα που αποτελούσε το εθνικό σπόρ.. Ο ίδιος ο λαός που ψήφιζε και ξαναψήφιζε το ρουσφέτι!

Απατημένος σύζυγος ήταν για δεκαετίες ένας ολόκληρος λαός που πίστευε τυφλά σε καιροσκόπους που κατόρθωναν να τρώνε με χρυσά κουτάλια αδειάζοντας ευλαβικά τα κρατικά ταμεία.Απατημένος σύζυγος δήλωσε πρόσφατα και ο Δημοκρατικός Συναγερμός όταν βουλευτής του τόλμησε να αναφέρει ότι οι προεκλογικές συμφωνίες για παροχές στις ομάδες πίεσης του προκαλούν αηδία. Ενόψει προεκλογικών μαγειρεμάτων προτίμησε να αδειάσει τον βουλευτή του που τόλμησε να μιλήσει με αφοπλιστική ειλικρίνια αφήνοντας με να εννοήσω ότι ετοιμάζεται για μία απο τα ίδια δική του διακυβέρνηση και συνάμα μου έδωσε την πληροφόρηση ότι πρέπει να αναζητήσω αλλού σοβαρούς ηγέτες. Η ηγεσία της ΠΑΣΥΔΥ είναι ένας πιο πρόσφατος απατημένος σύζυγος. Δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η σημερινη κατάσταση είναι αποτέλεσμα της νομιμοποιήμενης λεηλασίας των κρατικών ταμείων εκ μέρους της συντεχνίας. Είναι για την ΠΑΣΥΔΥ σφαγιαστικά τα μέτρα που ζητά η ΤΡΟΪΚΑ απο τη συντεχνία εξακολουθώντας να παραγνωρίζει μέσα στη νιρβάνα που τη διακατέχη ότι ο κοινωνικός ιστός που διαχρονικά συντηρούσε τις δικές της κλειδωμένες αυξήσεις και τα δικά της κεκτημένα δεν υπάρχει πλέον καθώς έχει ήδη σφαγιαστεί απο τις στρεβλώσεις των σκανδαλωδών παροχών που οι εκάστοτε κυβερνώντες έδιναν στην ΠΑΣΥΔΥ για να εξαγοράζουν τις ψήφους της. Απατημένοι σύζυγοι διαδηλώνουν αυτές τις μέρες σε κυβερνητικά κτήρια, τράπεζες και τη βουλή των αντιπροσώπων παραβλέποντας ότι αυτοί συντηρούσαν το ισχύον σύστημα τόσα χρόνια με τη δική τους ψήφο, τρώγωντας τα ψίχουλα που τους πετούσαν οι επαγγελματίες καιροσκόποι!

Αρνούμενος να συμμετέχω στην ομάδα των απατημένων συζύγων ρώτησα πρόσφατα τον νομπελίστα Χριστόφορο Πισσαρίδη, όντας εξαιρετικά περίεργος, πώς είναι δυνατόν σε μια οικονομία που βυθίζεται να μήν κάνει κανένας ειθύνων νους κάτι να το αποτρέψει. Θέλοντας προφανώς να είναι ευγενικός ή διπλωμάτης απάντησε ότι το να παραγνωρίζεις τη σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας και να επικεντρώνεσαι μόνο στα ανταλλάγματα που θα απολαύσεις μετεκλογικά είναι σημάδι ανώριμης κοινωνίας. Ίσως το να την αποκαλέσει ανάξια το θεώρησε βαρύ.. Εντούτοις, για να μην το παίζει και ο ίδιος απατημένος σύζυγος έχει συνειδητά επιλέξει απο καιρό να απέχει απο την μικρή και τόσο προβληματική μας κοινωνία.. Σε καιρούς που η παιδεία είναι το έσχατο εμπορικό αγαθό, η δική του βραχύβεια παρουσία στα Κυπριακά τεκαινόμενα υπήρξε η μόνη όαση στην θλιβερή μας κατηφόρα.

Κάποια μυαλά έχουν την ικανότητα και τη δυνατότητα να σκέφτονται πιο καθαρά, πιο ορθολογιστικά, πιο ειλικρινά. Είναι τα μυαλά που αναπτύχθηκαν στηριζόμενα στις δικές τους δυνάμεις, τις δικές τους δυνατότητες και στην αναγνώριση αυτής τους της ιδιαιτερότητας απο το σύνολο της υφηλίου. Όταν αναπτύξεις την ικανότητα να σκέφτεσαι, μαθαίνεις να βλέπεις, να συγκρίνεις και να αναρωτιέσαι γιατί κάποιοι είναι τόσο μπροστά και γιατί έχουν επαναλαμβανόμενες επιτυχίες. Βρίσκεις απαντήσεις στα απλά, τα απλοϊκά αλλά και στα σύνθετα. Διακρίνεσαι επειδή τολμάς να διεκδικήσεις όσα δικαιούσαι απο όσα συστήματα είναι διατεθειμένα να αμοίψουν την αξία και τους άξιους. Η μάζα πάλι, αρκείται στα ευκολότερα, και κυρίως στο να υποδύεται τους απατημένους συζύγους.. Ένα κριτήριο που έχω ως στοιχειώδες για τον αυριανό μας κυβερνώντα είναι η διαφάνεια και η εντιμότητα αλλά δυστυχώς μόνο ένας (μία, για την ακρίβεια..) είχε την εντιμότητα να δημοσιεύσει μέχρι σήμερα ξεκάθαρα και ευδιάκριτα το δικό της πόθεν έσχες..

Καταληκτικά, σε μιά πρόσφατη διάλεξη πληροφορήθηκα κάτι το πολύ πιο συγκλονιστικό. Η κάθε κοινωνία δεν ψηφίζει τους άξιους, τους έντιμους, τους έξυπνους, τους ανίκανους ή τους καιροσκόπους τυχαία και κατα λάθος. Επιλέγει διαχρονικά και κατ'εξακολούθηση αυτούς που αισθάνεται ώς αντιπροσωπευτικότερους του συνόλου της. Σε ελεύθερη μετάφραση, το σύνδρομο του απατημένου συζύγου είναι απλά το άλλοθι της.. Με δεδομένο το ότι το τέλος του κόσμου αναβλήθηκε για άλλη μια φορά (επισημαίνω ότι οι Μάγια ποτέ ΔΕΝ είπαν ότι τέλειωνε..) νομίζω πως στα χρόνια που ακολουθούν είναι η πιο τέλεια ώρα να σοβαρευτούμε και να πάψουμε (βλακωδώς..) να το παίζουμε απατημένοι σύζυγοι.. Καλή νέα εποχή!

Μιά πολύ ξεχωριστή ύπαρξη..

Κάθε φορά που ακούω τη λέξη ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ το μυαλό μου πηγαίνει κατευθείαν στην Αντρούλλα Ξύστρα. Ήταν το άτομο που έτρεχε  να μαζέψει αιμοδότες σε όλες μας τις αιμοδοσίες, το άτομο που με έκανε να μετατρέπω την κάθε αιμοδοσία σε μέρα γιορτής και διασκέδασης. Άν και η αιμοδοσία μου προκαλούσε πάντα νευρικότητα, κάθε φορά που βοηθούσα την Αντρούλλα να οργανώσει την επόμενη, έβρισκα την ευκαιρία να τη μετατρέψω σε ευκαιρία για διασκέδαση. Διασκέδαση γιατί με αυτή την ελάχιστη συνεισφορά καταφέρναμε να βρεθούμε για άλλη μια φορά και να παράξουμε ένα τεράστιο καλό για την κοινωνία μας.

Η είδηση του θανάτου δεν είναι ποτέ ευχάριστη. Ωστόσο, όταν γνωρίζεις ότι ο θάνατος σε λυτρώνει απο τα μαρτύρια αυτής της ζωής είναι μια κάποια παρηγοριά. Πρόσφατα, χάσαμε την Αντρούλλα Ξύστρα. Έχασε την άνιση μάχη με τον καρκίνο αλλά κέρδισε τη δική της θέση στην αιωνιότητα επιβεβαιώνοντας το ότι ο Θεός παίρνει κοντά Του τους καλούς εξαιρετικά σύντομα.Λένε ότι τους συγγενείς μας δυστυχώς δεν τους διαλέγουμε αλλά ευτυχώς μπορούμε να διαλέξουμε τους φίλους μας. Η Αντρούλλα ήταν μια πολύ καλή φίλη για όσους την ήξεραν. Φρόντιζε να τρέχει για τους άλλους, να αγωνίζεται και να διεκδικεί. Πάλευε με το ίδιο ακριβώς πάθος και για τα ζώα επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Μαχάτμα Γκάντι ότι η ποιότητα του ανθρώπου φαίνεται απο τον τρόπο που συμπεριφέρεται πρώτιστα στα ζώα.

Για την Αντρούλλα δεν ήταν φυσιολογικό να δίνονται τόσο χαμηλές συντάξεις στους ανθρώπους του μόχθου. Για την Αντρούλλα δεν ήταν λογικό να υπάρχουν πρόσφυγες που δεν μπορούσαν να έχουν παράθυρα στο σπίτι τους γιατί οι "αρμόδιοι" πάντα κοίταζαν μόνο το δικό τους συμφέρον. Για την Αντρούλλα δεν ήταν αποδεκτό να ζείς δίπλα απο τα σκουπίδια, ούτε να κακοποιείς τα ζώα. Ήταν αδύνατο να υπάρχει πρόβλημα και να μην προσπαθούσε να βρεί μια λύση.Η εκκλησία ήταν κατάμεστη γιατί η Αντρούλλα προφανώς είχε πολλούς και καλούς φίλους, άτομα με τα οποία συνεργαζόταν, άτομα που βοηθούσε, άτομα που την ένοιωθαν φίλη, αδερφή, μάνα τους.Έμαθα ακόμα ότι εκείνη τη μέρα στο ραδιόφωνο μετέδωσαν τραγούδι εις μνήμη της.  

Τί ήταν αυτό που έκανε την Αντρούλλα τόσο ξεχωριστή; Η Αντρούλλα Ξύστρα ήταν μια πολύ ξεχωριστή ύπαρξη για ένα πολύ απλό λόγο. Σε ένα κόσμο νεκρό απο θέληση για διεκδίκηση και για δημιουργία ποιότητας, αυτή ήταν η εξαίρεση. Η Αντρούλλα ήταν το συνώνυμο της δράσης και της πάλης. Ήταν αυτό που μας λείπει και που ίσως δεν θα βρούμε ποτέ. Και ο πάνσοφος Θεός φρόντισε να την πάρει κοντά του νωρίς, κρίνοντας ίσως ότι μια κοινωνία τόσο ωφελιμιστική και τόσο εγωκεντρική δεν αξίζει να έχει μια τέτοια ξεχωριστή ύπαρξη μέσα της.

Άν αισθάνεσαι την ανάγκη να γίνεις κάποτε κι εσύ μια ξεχωριστή ύπαρξη σε αυτή την ανάξια λόγου κοινωνία μπορείς να ξεκινήσεις δίνοντας λίγο απο το αίμα σου, στην προσεχή αιμοδοσία..

Έχουν όραμα, δεν έχουμε υπόθεση..

Επιστρέφοντας απο ένα ταξίδι στη Γερμανία πήρα την εκδίκησή μου απο την εδώ "κοινωνία".. Πώς πέρασες, με ρώτησαν.. Χάλια, απάντησα. Οι Γερμανοί είναι "κκιλίντζιροι".. Άκου να κυκλοφορούν με ποδήλατα! Δεν βρέθηκε κανένας Γερμανός στην Κύπρο μέχρι σήμερα, να δεί μιά "καθώς πρέπει" κοινωνία; Να τους κυκλοφορήσουμε με τα BMW μας, τα AUDI μας, τα MERCEDES μας, να νοιώσουν αθθρώποι;
 

Η τραγελαφική μου παρατήρηση είχε να κάνει με την είδηση των τελευταίων ημερών ότι χύνεται πολύ αίμα στην άσφαλτο. Το ότι χύνεται αίμα στη άσφαλτο δεν είναι βέβαια κάτι το νέο. Το κυριότερο ζήτημα για μένα είναι το ότι κανένας δεν ασχολήθηκε ποτέ με το πραγματικό πρόβλημα, τους κακοσχεδιασμένους δρόμους-πίστες και τους χαρραμοφάηδες "αρμόδιους" που παρασιτούν μέσα στη δημόσια υπηρεσία σαν αντιπρόσωποι του Μολώχ. Βρέθηκα στα 36 μου χρόνια να συνειδητοποιώ ότι αυτή η κοινωνία έχει περίεργα βίτσια. Ανέχεται άχρηστους και αμπάλατους "αρμόδιους" που σχεδιάζουν κατ εξακολούθηση δρόμους-πίστες ακόμα και μέσα στον αστικό ιστό, ωθώντας τους αυτοκινητιστές να αυξάνουν την ταχύτητα τους και την ίδια ώρα χύνει κροκοδείλια δάκρυα στα κεντρικά δελτία ειδήσεων για το νέο αίμα που χύθηκε στην άσφαλτο! Κατασκευάζει δρόμους χωρίς στοιχειώδες πεζοδρόμιο και μετά θρηνεί διερωτώμενη γιατί παρασύρθηκε άλλος ένας άνθρωπος στην άσφαλτο! Σας έχει τύχει να δείτε πεζούς, τις μεταμεσονύχτιες ώρες, στο δρόμο απο το Mall μέχρι τα φώτα του Καλησπέρα; Είναι άνθρωποι που έχουν τελειώσει τη δουλειά τους και πάνε στο σπίτι τους χρησιμοποιώντας κατ'ανάγκη ένα αστικό σημείο όπου ο πεζόδρομος παραμένει ημιτελής για περίπου τρείς δεκαετίες! Κατασκευάστηκε για να ξεχαστεί ημιτελής! Σημάδι μιας ανάξιας κοινωνίας!

Τί είναι αυτό που διαχωρίζει τις κοινωνίες σε προηγμένες και μή; Με μιά και μόνο λέξη μπορείς να το αποκαλέσεις "όραμα".. Κάποιοι άνθρωποι, στις προηγμένες κοινωνίες, σχεδιάζουν τις περιοχές τους  με γνώμονα τον άνθρωπο. Κατασκευάζουν άνετα πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών και ποδηλατόδρομους και την ίδια ώρα στενεύουν τους αυτοκινητόδρομους για να εμποδίσουν τους αυτοκινητιστές να  αναπτύξουν μεγάλες ταχύτητες. Αντίθετα, στις πρωτόγονες κοινωνίες, όπως είναι δυστυχώς και η δική μας, σχεδιάζονται άνετοι δρόμοι για να αυξάνουν την ταχύτητα του αυτοκινήτου με όσες εύλογες συνέπειες έχει αυτό στον πεζό, τον ποδηλάτη και την υπόλοιπη κοινωνία. Κάποια χρόνια πρίν, μια καθηγήτρια που είχα στο Πανεπιστήμιο είχε πεί ότι οι χειρότεροι δρόμοι βρίσκονται στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Προφανώς, δεν είχε έρθει ποτέ της στην Κύπρο να δεί το δικό μας χάλι. Και την ίδια ώρα να υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για να κάνουν πιο ανθρώπινη τη δική τους κοινωνία, όπως οι Ούγγροι. Μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτόχρονα με μας, λιμοκτονούν σαν λαός αλλά τα λεφτά της ΕΕ τα υπολογίζουν και τα σέβονται βάζοντας τα γυαλιά σε "κοινωνίες" όπως η δική μας!

 

Ένας καυγάς που κρατάει χρόνια και που θυμίζει Βυζαντινές μηχανορραφίες είναι η περίπτωση της λεωφόρου Γρίβα Διγενή στην Έγκωμη με τους αγώνες ταχύτητας και την ηχορύπανση που προκαλείται στους περίοικους.. Απο τη μιά οι κάτοικοι και το δημαρχείο φωνάζουν για να παρθούν μέτρα, απο την άλλη η Πολιτεία που σφυρίζει αδιάφορα.. Τί πραγματικά συμβαίνει όμως στη Γρίβα Διγενή; Έχουμε ένα δρόμο μέσα στον αστικό ιστό που πρέπει την ίδια ώρα να λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος τεσσάρων δήμων. Η θέση των κατοίκων είναι να τύχει ανακατασκευής με τη δημιουργία διαβάσεων πεζών και κυρτομάτων ώστε αναγκαστικά να μειώνεται η ταχύτητα. Η Πολιτεία απο την άλλη ξέρει ότι άν κάνει κάτι τέτοιο θα μειώθει η ταχύτητα αλλά ανάλογα θα αυξηθεί η τροχαία κίνηση και οι διαμαρτυρίες των αυτοκινητιστών. Επομένως κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να διατηρήσει την κατάσταση ως έχει.Το όφελος του ενός συγκρούεται με το συμφέρον του άλλου!

Στη νεοκατασκευασθείσα λεωφόρο Αρχαγγέλου έχει κατασκευαστεί ποδηλατοΛΟΥΡΙΔΑ της πλάκας. Κανένας λογικός ποδηλάτης δεν θα τολμήσει να τη χρησιμοποιήσει λόγω της εξαιρετικής της στενότητας ενώ αντίθετα οι αυτοκινητιστές την "τιμούν" ήδη δεόντως σαν άλλο ένα χώρο στάθμευσης.. Γιατί κατασκευάστηκε μια τόσο στενή ποδηλατολωρίδα; Και απο ποιόν ανίδεο;

 

Ακόμα χειρότερη η εικόνα στην επίσης νεοκατασκευασθείσα Φίλιππου Παπακυπριανού στα Λατσιά. Ενώ έρχεται ποδηλατόδρομος σε όλη τη λεωφόρο Βικέλα (Στρόβολος) που συνδέεται με τα Λατσιά, στην είσοδο των Λατσιών ο ποδηλατόδρομος εξαφανίζεται! Και ακόμα χειρότερα, το φάρδος του πεζοδρομίου σε κάποιο σημείο είναι μια μόλις πλάκα (κατα παράβαση όλων των αρχών κινητικότητας!)! Έργα της...πλάκας, απο ανθρώπους της πλάκας! Δεν βρέθηκε ούτε ένας "αρμόδιος" να επισημάνει το έγκλημα και να αντιταχθεί, ούτε απο την Πολιτεία ούτε απο το Δημοτικό Συμβούλιο Λατσιών, ούτε στο σχεδιασμό ούτε στην υλοποίηση του έργου!

Ο αυτοκινητόδρομος όμως εξαιρετικά άνετος! Η πιο μεγάλη ειρωνία: Στο ύψος του Lidl υπάρχει ποδηλατόδρομος μιας τουλάχιστον δεκαετίας που περίμενε να ενωθεί με τη Βικέλα! Τραγικό και παράλληλα αξιοθρήνητο.. Πιό τραγική και πιό αξιοθρήνητη η περίπτωση του Πεδιαίου. Η ξύλινη κατασκευή που δόθηκε στους ποδηλατιστές είναι σχεδιασμένη παράλληλα με τη ροή του ποδηλάτου με αποτέλεσμα να στείλει ήδη στο νοσοκομείο ένα ποδηλάτη τα λάστιχα του οποίου σφήνωσαν στα διαχωριστικά! 

Βρίσκομαι πλέον σε μιά ηλικιά που έμαθα να ξεχωρίζω τα λόγια απο τα έργα. Ενώ ακούω τα λόγια, που είναι πάντα μεγάλα αλλά σχεδόν πάντα ψεύτικα, εγώ πείθομαι μόνο όταν δώ υλοποιημένα έργα. Σαν μέλος της Ομάδας Προώθησης της Χρήσης του Ποδηλάτου χόρτασα απο σχεδιασμούς στα χαρτιά. Η υλοποίηση όμως ήταν ένα όνειρο απατηλό. Επειδή κανένας απο τους άμεσα εμπλεκόμενους δεν είχε το όραμα να κάνει έργο. Μοναδική εξαίρεση ο Δήμος Αγλαντζιάς. Σχεδίασε ποδηλατικό δίκτυο στα όρια του Δήμου και το υλοποίησε την ίδια όρα που οι υπόλοιποι ακόμη σχεδιάζουν και υπόσχονται! Ψάξτε ποιός άλλος Δήμος πέτυχε κάτι τέτοιο. Ο Ανδρέας Πέτρου σαν Δήμαρχος ήταν κατα τη γνώμη μου ένας άνθρωπος με όραμα και θεωρώ τα 15 λεπτά στα οποία συνεργαστήκαμε τα πιο αποδοτικά λεπτά της ζωής μου. Ελπίζω στα  επόμενα 36 μου χρόνια να βρώ άλλον ένα.. Και άν είναι αδύνατο να τον βρώ εδώ, άς φροντίσει η μοίρα, η τύχη ή ο Θεός να με στείλει κάπου που το όραμα αιωρείται ακόμα..

Γιατί άν οι "κκιλίντζιροι" Γερμανοί έχουν όραμα για τον κόσμο τους, νοιώθω πολύ πιο κοντά τους απο ότι σε μια κοινωνία όπου το όραμα μεταφράζεται σε ιπποδύναμη για τα αυτοκίνητα της και αιματοκύλισμα της αχανούς της ασφάλτου..Και άν η Τρόικα που αναμένουμε θα στείλει αύριο στο σπίτι τους μερικούς καλοπληρωμένους χαρραμοφάηδες, έμενα αυτό δεν μου φαίνεται τόσο κακό..

Μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα..

Τον τελευταίο καιρό, παρακολουθώ στην τηλεόραση διαφημίσεις του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών επ ευκαιρία της ανάληψης της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης απο την Κύπρο. Με το γενικό σύνθημα "Είναι δικαίωμα μας, σαν Ευρωπαίοι Πολίτες" το ΓΤΠ προβάλλει τα θετικά που μας πρόσφερε η ΕΕ τα τελευταία οκτώ χρόνια. Σε ένα απο αυτά, ο Αντρέας περπατά στα πεζοδρόμια της Λευκωσίας και απολαμβάνει το περπάτημα όπως ακριβώς τον καιρό που ήταν φοιτητής στην Ευρώπη. Ο Χάρης, ένας ανάπηρος φίλος του με τον οποίο γνωρίστηκαν κατα τις σπουδές τους, κυκλοφορεί δίπλα του με το αναπηρικό του καροτσάκι, με την ίδια άνεση όπως έκαναν μαζί και στην Ευρώπη. Πάνε μαζί στην τράπεζα, στην καφετέρια, στο λεωφορείο, όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι πολίτες! Είναι όμως, αυτή η "πραγματικότητα" τους, αληθινή;

Χτες το πρωί, το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών, η υπουργός Εσωτερικών, δήμαρχοι της μείζωνος Λευκωσίας, βουλευτές και ευαισθητοποιημένοι πολίτες δοκίμασαν να διακινηθούν πάνω σε τροχοκαθίσματα με τη συνοδεία της Οργάνωσης Παραπληγικών Κύπρου σε μια εκδήλωση που γινόταν παράλληλα και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ. Η πραγματικότητα που διαπίστωσαν ήταν πολύ διαφορετική. Μια πόλη χωρίς επαρκή πεζοδρόμια, χωρίς ράμπες για τα εμποδιζόμενα άτομα που θα ήθελαν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα, με διαφημιστικές πινακίδες κατα μήκος του όποιου πεζοδρομίου έβρισκαν, με κατάληψη των πεζοδρομίων για ανακαίνιση των παρακείμενων κτιρίων..

Μια πόλη, που για δεκαετίες χτιζόταν για αρτιμελείς, αγνωώντας επιδεικτικά το ότι τα εμποδιζόμενα άτομα (τυφλοί, ανάπηροι, ηλικιωμένοι, εγκυμονούσες, γονείς με μικρά παιδιά) ξεπερνούν το 50% του συνολικού πληθυσμού. 

Αναλογιζόμενος ξανά το διαφημιστικό με τον Αντρέα και το Χάρη συνειδητοποίησα πόσο εύκολο είναι να αγνοείς επιδεικτικά την πραγματικότητα και το μέσο πολίτη, ως αρτιμελής και βολεμένος σε λιμουζίνες και γραφεία με κλιματισμό. Η κρατική μας μηχανή επι δεκαετίες σχεδιάζει δρόμους για αυτοκίνητα αλλά όχι πεζοδρόμια για τους πεζούς. Είναι πολιτισμός να έχεις δύο, τρείς και τέσσερεις λωρίδες αυτοκινητόδρομου αλλά προφανώς δεν είναι πολιτισμός, μια συστοιχία δέντρων σε ένα άνετο πεζοδρόμιο ή ένας ποδηλατόδρομος. Είναι πολιτισμός ένας φαρδύς δρόμος αλλά προφανώς δεν εξασφαλίζει ασφάλεια στον πεζό που ζητά τα αυτονόητα. Την ώρα όμως που πρέπει να υποδεχτείς τους Ευρωπαίους μας εταίρους, εσύ η κρατική μηχανή, τρέχεις (για το θεαθήναι..) να μπαλώσεις τα πεζοδρόμια και να φτιάξεις διαβάσεις πεζών τόσο πρόχειρα που σε κάνουν ουσιαστικά πιο άθλια απο όσο πραγματικά είσαι..

Με το χτεσινό μας περίπατο και την ακροβασία μεταξύ προπαγάνδας και πραγματικότητας υπήρξε ένα αρκετά θετικό αποτέλεσμα. Τα κανάλια και οι εφημερίδες ήταν εκεί, αδιάψευστοι μάρτυρες της πραγματικής κατάστασης! Επομένως, όλοι οι επώνυμοι συμμετέχοντες, που στην πλειοψηφία τους εξελέγησαν πέρσι στις βουλευτικές και δημοτικές εκλογές έχουν πλέον την υποχρέωση να μετατρέψουν την άθλια τηλεοπτική προπαγάνδα σε πραγματικότητα και να επιβάλουν (επιτέλους) τσουχτερά πρόστιμα στους εκάστοτε παρανομούντες. Στο κάτω κάτω η άνετη και ασφαλής διακήνηση όλων μας είναι δικαίωμα μας, σαν Ευρωπαίων πολιτών!

Κρίση ήθους κατα πρώτον και όχι ιδιαίτερα οικονομική..

Υπάρχει ένα ρητό που λέει ότι τα λάθη σου σταματάς να τα επαναλαμβάνεις όταν συνειδητοποιήσεις ότι είναι λάθη. Επιπρόσθετα, λέγεται πως όσο συνεχίζεις να θεωρείς τα λάθη σου ως ορθά, παραμένεις στο ίδιο σημείο με μόνη σταθερή κατεύθυνση τον γκρεμμό.  Το σημερινό μας χάλι επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πάμε χάλια αλλά την ίδια ώρα επιμένουμε να αρνούμαστε την πραγματικότητα.

Η κυπριακή κοινωνία είχε μέχρι το 1996 ένα ανεπίσημο χρηματιστήριο που βασιζόταν κυρίως σε τρείς τράπεζες. Αυτές οι τράπεζες λίγο-πολύ έβγαζαν μια σταθερά αυξανόμενη απόδοση που ευνοούσε τόσο τους μετόχους τους, μεγάλους και μικρούς, όσο και την τοπική κοινωνία. Τα μερίσματα που επιστρέφονταν στους μετόχους και οι δωρεές που γίνονταν στην τοπική κοινωνία δημιουργούσαν μια σταδιακή κατάσταση αειφορίας. Η ευμάρεια αυτή διαρκούσε όσο η κατάσταση παρέμενε ως είχε.. Έπειτα, το χρηματιστήριο ωρίμασε και έγινε επίσημο με αποτέλεσμα να προστεθούν στο δείκτη πλείστες άλλες εταιρίες που δυστυχώς, όπως φαίνεται εκ των υστέρων, δεν πέτυχαν ούτε ανάπτυξη ούτε αειφορία. Κατάφεραν όμως να εξαφανίσουν το χρήμα απο την αγορά.

Ύστερα, ακολούθησαν ακόμα πιο φρενήρεις μέρες. Οι τρείς τράπεζες ήθελαν να έχουν παγκόσμια παρουσία με εφαλτήριο την Ελλάδα. Αισθανόμασταν περήφανοι για το ότι οι τράπεζες μας απέκτησαν παρουσία στην Ελλάδα αλλά κανένας μας δεν ρωτούσε το πώς ήταν δυνατό να εμφανίζουν τις δυσανάλογα υπέρογκες αποδόσεις που παρουσίαζαν. Κανένας μας δεν συνεισδητοποιούσε ότι οι υπέρογκες αποδόσεις ήταν απόρροια ενός διεφθαρμένου συστήματος που ευνοούσε την τοκογλυφία. Ακόμα χειρότερα, τα  μερίσματα μειώθηκαν και άρχισαν να μετατρέπονται σε επανεπενδυόμενα! Το χρήμα στέρευε αλλά όλοι σφύριζαν αδιάφορα.. Η ατιμωρησία ήταν ένα σύγχρονο έθιμο που ακολούθησε ένα προηγούμενο που λεγόταν συγκάλυψη.

Στις μέρες της πλήρους παγκοσμιοποίησης, ένας Γερμανός παραγωγός του όποιου προϊόντος δούλευε με δανειστικό κεφάλαιο 5-7%, ένας Κύπριος με 8-10% και ένας Ελλαδίτης με 15-20%. Άν υπολογίσουμε ότι οι τρείς τους παρήγαγαν δυνητικά το ίδιο προϊόν μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είχε την πιο υγιή επιχείρηση και ποιός ήταν έτοιμος για χρεοκοπία. Αυτά όμως ήταν ψιλά γράμματα για τις τράπεζες και ακαταλαβίστικα για τον απλό πολίτη που ζούσε για λίγο σε μια εικονική ευμάρεια..Ύστερα ήρθε ο λογαριασμός. Με ρυθμούς ντόμινο, η μια Ελληνική επιχείρηση έκλεινε μετά την άλλη. Το κόστος ήταν δυσβάσταχτο καθώς υπήρχαν οι υγιείς ανταγωνιστές σε πιο ευνομούμενες κοινωνίες όπου η τοκογλυφία ελέγχεται αυστηρά. Οι τράπεζες σείστηκαν συνθέμενλα αλλά είχαν έτοιμη τη λύση. Το λογαριασμό θα τον πλήρωνε ο ηλίθος λαός. Σε ένα διεφθαρμένο σύστημα όπου όλοι ήξεραν αλλά όλοι σιωπούσαν, ήταν το μόνο λογικό αποτέλεσμα. 

Είχαν όμως ξεχάσει μια πολύ μικρή λεπτομέρεια. Ο ηλίθιος λαός δεν είχε πλέον χρήματα. Του τα είχαν πάρει τα τελευταία 12 χρόνια με τη φούσκα του χρηματιστηρίου και αργότερα με τη φούσκα των ακινήτων. Ο ηλίθιος λαός δημιούργησε ένα στρεβλό πελατειακό σύστημα και το συντηρούσε γιατί πίστευε ότι βολευόταν. Την ώρα του λογαριασμού αποφάσισαν, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, να ρίξουν τα φταίξιμο στις συγκυρίες αλλα όχι στη δική τους συμμετοχή αφού όλοι μαζί είχαν χτίσει τη στρέβλωση. Αυτός ο λαός συνέχισε να ρίχνει τις ευθύνες αλλού γιατί οι δικοί του ηγέτες είχαν πάντα δίκαιο. Σε μια κοντινή μας χώρα, για να απεμπολήσουν τις ευθύνες τους και να νείψουν τα χέρια τους, ψήφιζαν πλέον ηγέτες που ήξεραν να δίνουν ξύλο. Ήταν μια σχετικά νέα μορφή δημοκρατίας. Η δημοκρατία του ξυλοφορτώματος έναντι στη δημοκρατία της τηλεοπτικής χειραγώγισης που επικράτησε την τελευταία εικοσαετία.

ΣΗΜ. Για την ιστορία, στην αρχαιότητα όποιος απείχε απο τα κοινά ονομαζόταν "ιδιώτης". Στις μέρες μας ο ιδιώτης έγινε σύγχρονο συνώνυμο του idiot. Άν την επόμενη φορά που θα στέκεστε μπροστά στον καθρέφτη δείτε απέναντι σας άλλον ένα ιδιώτη, τότε είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι κι εσείς τα τελευταία χρόνια λειτουργείτε λανθασμένα.. Εναλλακτικά, μόλις σας έρθει η επόμενη ειδοποίηση για τις αυξήσεις του μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών που ξεκίνησαν, τρέξτε να συνεισφέρετε. Η δημοκρατία και το ήθος, σαν όροι, έχουν μια σχετικότητα. Προσαρμόζονται στα δεδομένα μας, όπως μας βολεύει καλύτερα..

Μιά πολύ διδαχτική εμπειρία

Στις 22 του Μάη του 2012 συμπληρώθηκε ένας χρόνος απο τις βουλευτικές εκλογές που ανέδειξαν τους αντιπροσώπους της κυπριακής πολιτείας για το διάστημα 2011-2016. Η ημέρα αυτή ήταν ο επίλογος μιας πολύ διδαχτικής εμπειρίας που είχα σαν υποψήφιος βουλευτής. Σαν πολιτικός επιστήμονας, επέστρεψα μετά τις σπουδές μου σε ένα τόπο που η πολιτική είναι καριέρα για πολύ λίγους. Το σημαντικότερο κριτήριο δεν είναι οι σπουδές, είναι να έχεις χρήματα και γνωριμίες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το ότι τα κριτήρια είναι δύο. Στις ΗΠΑ, το χρήμα είναι το μόνο προαπαιτούμενο!

Εντάχθηκα συνειδητά στο Κίνημα Οικολόγων θεωρώντας ότι είναι το μόνο που βρίσκεται κοντά στον άνθρωπο και την ποιότητα. Στις πολλές συζητήσεις που συμμετείχα, τόνιζα ότι πρέπει να δεχτούμε τα σημάδια των καιρών. Θεωρούσα ότι κάτι πάει λάθος και είναι ώρα να το διορθώσουμε. Τα δεδομένα που λάμβανα ήταν ότι είχα δίκιο. Όλοι παραδέχονταν ότι κάτι δεν πάει καλά. Έχοντας περάσει απο τη θέση του Συντονιστή του Κινήματος Οικολόγων για το Εμπόριο και τη Βιομηχανία εντόπισα τις αδυναμίες στο λιανεπόριο, τη βιομηχανία, στην τουριστική μας προβολή και έγινα Ambassador in Tourism για να ενισχύσω την όλη δράση. Πάλεψα για τα δικαιώματα των καταναλωτών σε ένα σύστημα που ευνοεί την ασυδοσία και την ανομία.  Σαν συντονιστής του Κινήματος Οικολόγων για τις Συγκοινωνίες συμμετείχα σε άπειρες συνεδριάσεις για ασφαλείς πόλεις, επαρκή πεζοδρόμια και ποδηλατόδρομους προκειμένου να ενισχυθεί η ποιότητα της καθημερινότητας μας. Δίδαγμα της όλης αυτής δράσης ήταν: Μην χάνεις τον χρόνο σου αμισθί για κάτι που οι έμμισθοι συνομιλιτές σου δεν ασπάζονται!

Όλο αυτό το διάστημα, οι πλείστοι συνομιλητές μου έλεγαν ότι είχα δίκιο! Και όλοι τους δήλωναν ότι είναι δίπλα μου, έτοιμοι να ενισχύσουν την προσπάθεια. Όσο οι μέρες πλησίαζαν, οι εθελοντές περιέργως όμως λιγόστευαν. Ο κόσμος έπαψε να μου λέει ότι έχω δίκιο ή δεν έβρισκε το χρόνο να μου το πεί. Οι καταναλωτές δεν είχαν πλέον παράπονα, το εμπόριο και η βιομηχανία δεν είχαν άλλα προβλήματα, ο τουρισμός δεν χρειαζόταν πρέσβεις, οι συγκοινωνίες ήταν ολοκληρωμένες και επαρκείς. Στις 22 του Μάη, όλοι αυτοί που μου έδιναν δίκιο δεν μου έδωσαν την ψήφο τους. Βρήκαν μάλλον πιο ικανούς, πιο δραστήριους και πιο αποδοτικούς για αντιπροσώπους τους στη Βουλή. Η εμπειρία μου αυτή ήταν απο τις πιο διδαχτικές. Μάλλον δεν είμαι ούτε ικανός, ούτε δραστήριος, ούτε αποδοτικός. Πιθανότατα είμαι και πιο κάτω απο τον μέσο όρο.. Οι πολίτες εκλέγουν και επιβραβεύουν με τη ψήφο τους μόνο όσους αξίζουν. Επομένως, έστω και μετά απο ένα χρόνο αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ για την ταλαιπωρία στην οποία έβαλα τους ψηφοφόρους με την υποψηφιότητά μου. Και αναλαμβάνω τη δέσμευση να μην τους ξανα-ταλαιπωρήσω παρα μόνο εάν έχω κι εγώ καταφέρει να γίνω πιο ικανός, πιο δραστήριος και πιο αποδοτικός, όπως ακριβώς οι 56 εκπρόσωποι που έχει εκλέξει. Σε γενικές γραμμές, εγώ δεν θα είχα εγκρίνει ποτέ χρήματα ούτε για τη Eurocypria, ούτε για τις Κυπριακές Αερογραμμές, ούτε για τη διάσωση της Λαϊκής Τράπεζας. Καταληκτικό δίδαγμα: Έχω ακόμα να μάθω..

Έγκλημα και τιμωρία

Οι αρχαίοι έλεγαν ότι η ύβρις φέρνει τιμωρία και ότι όταν προσπαθείς να αλυσοδέσεις τον Ελλήσποντο θα επακολουθήσει το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας. Στις μέρες μας, η ρήση δείχνει να επαληθεύεται. Σήμερα, η Βουλή άφησε απλήρωτους τους υπαλλήλους του ΡΙΚ. Κάποιοι άνθρωποι θα περάσουν μια βδομάδα απλήρωτοι. Σιγά το πράγμα, σχολίασε κάποιος στην κοινωνική δικτύωση, εδώ άλλοι είναι απολυμένοι και απένταροι επι μήνες. 

Είκοσι χρόνια πριν, όταν ακόμα ήμουν μαθητής του Γυμνασίου, έζησα τις πρώτες μέρες της παράνομης ραδιοφωνίας. Ήταν ο καιρός του Ράδιο Επιστροφή. Μου ήταν πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι ένας ιδιώτης είχε την έμπνευση και την πυγμή να δημιουργήσει ένα (παράνομο) ραδιοφωνικό σταθμό. Η αστυνομία πάλι, έχοντας συλλάβει όλους τους μεγάλους και μικρούς εγκληματίες της τότε εποχής άρχισε να τρέχει και το Ράδιο Επιστροφή. Ο κόσμος, πάλι, έκανε ουρές στις εγκαταστάσεις του για να κάνει αφιέρωση! Είχε πολύ σουξέ η Πουλλού!!! Ο άνεμος της αλλαγής έφερε σιγά σιγά τον ΤΟΡ FM και το Ράδιο Super. Στις μέρες του Λυκείου ήτανε πολύ cool να αφιερώνουμε τραγούδια στις εκπομπές του Robert Kamassa και της Ιφιγένειας.. [ΣΗΜ. Πρέπει να βρώ επειγόντως τις κασέτες της Σούπερ Ιφιγένειας..]

Οι μέρες της ελευθερίας δεν ήταν πολλές. Η ελεύθερη ραδιοφωνία κατέρρευσε με το κλείσιμο του  Ράδιο Super. Το Τρίτο Πρόγραμμα του ΡΙΚ, το "άτακτο" ήταν αποτέλεσμα μιας ερμαφρόδιτης γένεσης. Στηρίχθηκε σε κεφάλαια που ρήμαζαν τις δικές μας τζέπες (το έθιμο είναι πολύ παλιό!!!) και στη δοκιμασμένη συνταγή του clopy-paste. Άκουγες τους δύο σταθμούς και δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις ποιός ήταν ποιός! To Άτακτο ήταν το δίδυμο αδερφάκι του Super. Το πρώτο επιβίωνε όσο έβρισκε χορηγίες, το δεύτερο επιβιώνει ακόμα και σήμερα απο την μεγαλοψυχία της εκάστοτε νομοθετικής εξουσίας που του παραχωρεί το δικό μας υστέρημα. Ευτυχώς που η Ελεύθερη Ραδιοφωνία αντέχει ακόμα. Ωστόσο το σημερινό Ράδιο Super δεν είναι αυτό που ξέραμε και ο Σουπεράκος δεν δουλεύει πια εκεί αλλά στο ΡΙΚ!

Οι κουτοπόνηροι πολιτικάντηδες, στα πλαίσια του Τρίτου είχαν βρεί τον τρόπο να διορίσουν νέους μισθοφόρους για να εξασφαλίζουν την συνεχή επανεκλογή τους. Κάτι που έγινε σε άπειρες άλλες περιπτώσεις όπως ΑΤΗΚ, ΑΗΚ, Κυπριακές Αερογραμμές. Η συνταγή ήταν δοκιμασμένη και επιτυχημένη στην μητέρα Ελλάδα. Διορίζουμε για να επανεκλεγόμαστε και επανεκλεγόμαστε για να διορίζουμε.. Κοντά στο 1999 άνοιξαν στην Ελλάδα έξι νέες αεροπορικές εταιρίες. Μέχρι σήμερα επεβίωσε μόνο η AEGEAN που στο μεταξύ είχε προνοήσει να συγχωνευτεί με την CRONUS. Καμία δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί την Ολυμπιακή και τις κρατικές ενέσεις που απολάμβανε. Η Ολυμπιακή συνέχισε να απολαμβάνει κρατικών ενέσεων μέχρι που η τρύπα συμπαρέσυρε και την υπόλοιπη Ελλάδα. Κι απ'ότι φαίνεται, στην ίδια αυτή τρύπα βρισκόμαστε κι εμείς σήμερα με το Πρώτο, το Τρίτο, την ΑΗΚ, την ΑΤΗΚ και τις Κυπριακές Αερογραμμές. Μόνο που για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους θα πρέπει να βρούμε το δικό μας πάτο για να έρθει και στα μέρη μας η γνώστη ρήση "Μαζί τα φάγαμε"..

Ακίνητα ποδήλατα

Ακίνητα ποδήλατα

ΕΓΙΝΕ και αυτό, στη μακαρία γη μας. Βάλαμε ποδήλατα σε περίοπτα σημεία των δήμων, για να κινούνται οι πολίτες, πλην όμως δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι.
Οι ελάχιστοι που έχουν δημιουργηθεί τελευταία δεν αποτελούν σύστημα ποδηλατόδρομων ώστε ο ποδηλάτης να κινείται με ασφάλεια. Αλήθεια ποιοι λόγοι ώθησαν τους δήμους να βιαστούν να φέρουν τα ποδήλατα πριν οργανώσουν τους ποδηλατόδρομους;
Βέβαια κανένας πολίτης δεν χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα το δημόσιο ή δημοτικό ποδήλατο και σε λίγο καιρό τα δίτροχα αυτά, λόγω και των καιρικών συνθηκών θα είναι άχρηστα.
Αυτό φανερώνει πως οι δημοτικοί μας άρχοντες διέπραξαν σφάλμα, γιατί αντί να δημιουργήσουν ποδηλατόδρομους, έφεραν ποδήλατα που παραμένουν σε ακινησία.
Γιαννακός (Φιλελεύθερος, 6 Ιαν. 2012, σελ. 7)

 

 

 

Με αφορμή το πιο πάνω άρθρο έχω να παραθέσω τα παρακάτω:

 

• Σύστημα διάθεσης ποδηλάτων διαθέτουν όλες οι προηγμένες πόλεις της Ευρώπης εδώ και χρόνια. Το σύστημα είναι μέρος ενός ολοκληρωμένου σχεδίου κινητικότητας των ευρωπαϊκών πόλεων που έχει σαν αποτέλεσμα οι πολίτες να χρησιμοποιούν κυρίως τα προσωπικά τους ή τα δημόσια ποδήλατα, τα λεωφορεία, το τράμ και το τρένο στην καθημερινότητα τους, αντί του αυτοκινήτου, με ότι θετικό αυτό συνεπάγεται στην υγεία τους και την ποιότητα ζωής στην πόλη τους.

 

• Το 2009 δημιουργήθηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών η Ομάδα Προώθησης Χρήσης Ποδηλάτου μετά απο άοκνες προσπάθειες του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών, του Επιτρόπου Περιβάλλοντος και της Ποδηλατοκίνησης. Στην ομάδα αυτή, σαν εθελοντές, ο υποφαινόμενος και η Έφη Ξάνθου απο το Κίνημα Οικολόγων, ο Άντης Χατζηβασιλείου και ο Στέλιος Αγρότης απο την Ποδηλατοκίνηση και ο Χρήστος Γέρος απο τον Ποδηλατικό Όμιλο Λεμεσού παρείχαμε και εξακολουθούμε να παρέχουμε αμισθεί στην επίσημη και έμμισθη πολιτεία (Υπουργείο, Πολεοδομία και Δημόσια Έργα) την εμπειρία μας για να στηθεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο κινητικότητας μέσω της χρήσης ποδηλάτων.

 

• Το ίδιο διάστημα, ο (απερχόμενος) δήμαρχος Αγλαντζιάς Ανδρέας Πέτρου (προς τιμή του..) εκμεταλλευόμενος Ευρωπαϊκά Προγράμματα κινητικότητας των φοιτητών προχώρησε στην εξαγγελία δικτύου ποδηλατοδρόμων στο δήμο του και στο σχεδιασμό ποδηλατικής διασύνδεσης της Πανεπιστημιούπολης στην Αγλαντζιά με την Αρχιτεκτονική Σχολή στο τέρμα της οδού Λήδρας στη Λευκωσία και στην προσπάθεια εισαγωγής ποδηλάτων προς ενοικίαση στους φοιτητές του Πανεπιστημίου Κύπρου που διακινούνται σε αυτό το εύρος. Η κίνηση αυτή είχε σαν κύριο στόχο να ενθαρρύνει τους φοιτητές να αφήσουν το ιδιωτικό τους αυτοκίνητο που εξαιτίας της αυξανόμενης του χρήσης μέχρι και σήμερα προκαλεί συμφόρηση αλλά και πονοκέφαλο τόσο στο Δήμο Λευκωσίας όσο και στις Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Κύπρου. Αντίστοιχο πρόγραμμα διάθεσης ποδηλάτων ανακοίνωσε την ίδια περίοδο και ο (απερχόμενος) δήμαρχος Στροβόλου, Σάββας Ηλιοφώτου.

 

• Στις 26 Αυγούστου 2009 είχα προσωπική συνάντηση με τον κ. Πέτρου στο δημαρχείο Αγλαντζιάς και λόγω της εμπειρίας μου στην Ομάδα Προώθησης Χρήσης Ποδηλάτου ζήτησα απο τον κ. Πέτρου να προχωρήσει σε διερευνητικές επαφές με τους υπόλοιπους δήμους της μείζονος Λευκωσίας ώστε το εγχείρημα του δήμου του να έχει μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας. Έχω να πω ότι εντυπωσιάστηκα απο το ότι αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος (απο τους πάμπολλους πολιτικούς με τους οποίους συνεργάστηκα εθελοντικά κατα καιρούς) ήταν  απο τους πολύ λίγους που κρατούσαν σημειώσεις στις προτάσεις μου αλλά πολύ περισσότερο προχώρησε εξαιρετικά σύντομα στις επαφές αυτές και πέτυχε συμφωνία συνεργασίας με όλους σχεδόν τους δήμους της Λευκωσίας. Το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών με το βουλευτή του Γιώργο Περδική και το δημοτικό σύμβουλο Λευκωσίας Στέλιο Κολοκασίδη κατάφερε στη συνέχεια να πετύχει την εμπλοκή του Δήμου Λευκωσίας και την προσωπική υποστήριξη της τότε δημάρχου Ελένης Μαύρου στο εγχείρημα. Παρόμοια υποστήριξη στο σύστημα εξεδήλωσε, μετά απο αντίστοιχες επαφές, και ο δήμαρχος Στροβόλου παραιτούμενος (προς τιμή του) απο το σχεδιασμό του δήμου του.

 

• Στις 17 Σεπτεμβρίου 2011 στη λεωφ. Κυρηνείας στην Αγλαντζιά έγιναν τα εγκαίνεια του συστήματος διάθεσης ποδηλάτων στην παρουσία όλων των εμπλεκόμενων φορέων . Ήταν απο τις πολύ λίγες φορές που ένοιωσα ότι σε αυτό τον υστερόβουλο τόπο είχε γίνει μια αρχή σε κάτι ουσιαστικό. Ωστόσο ήξερα απο μέσα ότι το σύστημα αυτό δεν είναι ούτε πευχημένο ούτε βιώσιμο όσο οι προβλεπόμενες ποδηλατολωρίδες παραμένουν μόνο σε σχεδιασμό. Μέχρι σήμερα το σύστημα παραμένει ατελές λόγω της διαχρονικής ανικανότητας, υστεροβουλίας και έλλειψης θέλησης της επίσημης πολιτείας. Οι σχεδιαζόμενοι ποδηλατόδρομοι, όπου υλοποιούνται, είναι κακοσχεδιασμένοι και προβληματικοί εξαιτίας της απειρίας και των συνεχών ερασιτεχνισμών κάποιων απο τους "εξαίρετους" δημόσιους υπαλλήλους που διαχρονικά χρυσοπληρώνουμε. Θεωρώ ότι είναι καθήκον μου να υπερασπιστώ ένα έργο στο οποίο αφιέρωσα εθελοντικά άπειρες ώρες και προσωπικό κόστος ώστε να μην καταλήξει στα σκουπίδια όπως έχουμε συνηθίσει κατ επανάληψη σε αυτό τον τόπο. Στόχος μου είναι οι νέες δημοτικές αρχές των υπόλοιπων πόλεων να κτίσουν κάτι αντίστοιχο ή/και πολύ καλύτερο, κάτι που όλοι μας οφείλουμε στις γενιές που έρχονται.

 

• Είναι πολύ εύκολο να διακωμοδούμε μια προσπάθεια που γίνεται για να μας προσφέρει την ποιότητα που λείπει στον τόπο μας. Και είναι πολύ εύκολο όταν όλοι οι εμπλεκόμενοι δημοτικοί άρχοντες έχουν βρεθεί στο περιθώριο. Ωστόσο, κάποιοι καλοπληρωμένοι πολιτικοί "υπεύθυνοι" ακόμα και σήμερα χρυσοπληρώνονται σε βάρος της τζέπης μας και της ποιότητας της καθημερινότητας μας κάτι το οποίο προσωπικά δεν μπορώ να δεχτώ. Τη Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012, το παρόν άρθρο θα τεθεί στη διάθεση του υπουργού Συγκοινωνιών, της Επιτρόπου Διοικήσεως, της Γενικού Ελεγκτή και της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας. Είναι οι φορείς που οφείλουν να ερεύνησουν ποιοί είναι αυτοί που μέχρι σήμερα βραχυκύκλωσαν αυτό το έργο και στέρησαν απο την κοινωνία μας ένα έργο ουσίας αλλά, κύρια και πρώτιστα, πότε θα πάνε στο σπίτι τους. Θα αναμένω μαζί σας την επίσημη απάντηση τους..

 

Νίκος Ραφίδιας

Τέως Συντονιστής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων

Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

 

 

ΥΓ. Η διασύνδεση της Λευκωσίας δεν απαιτεί τεράστιο κόστος αλλά τεράστια θέληση. Στον τόπο αυτό όμως έχουμε συνηθίσει να επιβραβεύουμε τη μετριότητα και ηθελημένα να παραβλέπουμε την ουσία, αναλαμβάνοντας τεράστιο κόστος συνεχώς αρνούμενοι να υιοθετήσουμε την αναγκαία αλλαγή. Ισως γι αυτό, δύο μέρες μετά την έκρηξη στο Μαρί, κατεβαίνοντας τη λεωφ. Λεμεσού με το ποδήλατο μου έβλεπα τα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα στα νεκρά φώτα τροχαίας αλλά δυστυχώς κανένα άλλο ποδήλατο στο δρόμο σε μια στοιχειώδη προσπάθεια μας σαν κοινωνία να βοηθήσουμε το διαλυμένο μας κυκλοφοριακό σύστημα να αναπνεύσει..

 

 

Η Πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη

Αφορμή για η σημερινή ανάρτηση στάθηκε ένα ταξίδι που έκανα στη δυτική Ευρώπη. Ταξιδεύοντας σε Ιταλία και Ισπανία έκανα ένα συσχετισμό της ιστορικής συνέχειας που έχουν μέχρι σήμερα αυτοί οι δύο λαοί. Εδραιώθηκαν στο φυσικό τους χώρο, ανέπτυξαν τον πολιτισμό τους, εξελίχθηκαν και έφτασαν σε σημεία ποιότητας πέρα απο αυτά που εμείς σήμερα απολαμβάνουμε. Έχουν την τύχη να υπάρχουν μέχρι σήμερα κοντά στις μητροπόλεις τους και κοντά στις ρίζες τους, κάτι αναγκαίο και επουσιώδες για τη μελλοντική τους επιβίωση.

Σαν έθνος, είχαμε την κατάρα να χάσουμε την ιστορική μας μητρόπολη, την Κωνσταντινούπολη. Σαν φυσική συνέπεια είχαμε την αποξένωση μας απο τις ρίζες μας και την κατάρα να ξαναχτίζουμε απο την αρχή μια νέα βάση σε μια νέα πατρίδα κάτι που φαίνεται στη συνέχεια της ιστορίας μας. Σε ανύποπτο χρόνο, η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ είχε αναφέρει ότι η Κωνσταντινούπολη είναι Βασιλεύουσα λόγω της θέσης της, και βασιλιάς της Πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής είναι αυτός που την κατέχει. Το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό σημείο στη δική μας σημερινή θέση σε άμεσο συσχετισμό με την υπεροχή της Τουρκίας.

Έχοντας χάσει, το 1204, το 75% της ιστορίας μας με την άλωση της Κωνσταντινούπολης (μόνο το 25% του πλούτου περέμεινε τότε στην Πόλη, σαν προίκα στο νέο Λατίνο αυτοκράτορα) και το υπόλοιπο 25% με την ολοκληρωτική της άλωση απο τους Οθωμανούς το 1453, απωλέσαμε σταδιακά όλο μας το ιστορικό βασίλειο, τη Μικρά Ασία, την Ιωνία, τη μισή Κύπρο. Φτάσαμε στην τραγική θέση να μας αμφισβητείται το έσχατο υπόλοιπο, η σημερινή ελεύθερη Κύπρος και ότι απέμεινε να θεωρείται Μακεδονία και Αιγαίο. Στις ειδήσεις του ΡΙΚ μεταδόθηκε πριν λίγο η είδηση της δημοπρασίας σπάνιων αρχαιών Ελληνικών νομισμάτων στις ΗΠΑ, συνεπεία όλης αυτής της διαχρονικής μας κατάρας.

Ο Ελληνισμός ανέκαθεν είχε τάσεις διχόνοιας και διαίρεσης. Αυτό που κάποτε αποτελούσε τον πυρήνα της Βυζαντινής στρατηγικής (διαίρει και βασίλευε) πέρασε με κάποιο τρόπο σε ξένα χέρια και χρησιμοποιείται απο τότε εναντίον μας. Ίσως κάποτε βρεθεί το πώς και το γιατί. Ισως, πάλι με κάποιο θαύμα, πάψουμε να έχουμε αυτή τη διχόνοια και αυτό το διχασμό. Μέχρι τότε, αυτό που μας αξίζει είναι το διαχρονικό μας χάλι και η διαχρονική παρακμή. Διότι, άν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι οφείλουμε διαχρονικά και συνεχώς να διεκδικούμε τα δικά μας, κάποιος άλλος θα βρεθεί να τα διεκδικήσει σαν δικά του..

Όλοι εμείς, οι αλήτες..

Πέθανε ο Βάτσλαβ Χάβελ. Διετέλεσε τελευταίος πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας και πρώτος πρόεδρος της Τσεχίας. Υπήρξε αλήτης για το ολοκληρωτικό καθεστώς του καιρού του, συνελήφθη και φυλακίστηκε αλλά με την επιμονή του κατάφερε να αλλάξει το καθεστώς και τη χώρα του. Ένα παράδειγμα προς μίμηση για όσους αλήτες αποτελούν το κατεστημένο της ανοχής.

Τιμωρήθηκε με (συμβολική) αποβολή μιας μέρας ο μαθητής που μούντζωσε τους επίσημους στην παρέλαση της 28ης του Οκτώβρη, στη Λάρισα. Ο αριστούχος αλήτης, μούντζωσε την εξουσιαστική αλητεία που καταστρέφει το μέλλον του ίδιου αλλά και όλης της γενιάς του με το ασύδοτο φαγοπότι των τελευταίων 30 περίπου χρόνων.

Εκλογές και πάλι στην Κύπρο. Ημέρα εκλογής των δημοτικών αρχόντων στη σκιά της αποχής. Η αλαζονική εξουσία αρνείται να συνειδητοποίησει ότι ο κόσμος την αποστρέφεται για τις αλήτικες συμπεριφορές της να γαντζώνεται με κόλπα στην εξουσία και να προσπαθεί να αποκλείσει τους μικρότερους απο τη συμμετοχή στα κοινά. Αλλά και ο αλήτης κόσμος, που το παίζει υπεράνω, γιατί είναι τόσο αλήτης που απέχει, αφήνοντας τους να επανεκλέγονται και να αυτοϊκανοποιούνται που η αλητεία τους παράγει μονιμότητα στην εξουσία τους;