Το φαινόμενο της δημιουργικής λογιστικής και της εξαφάνισης του χρήματος

Τον τελευταίο χρόνο, όλες σχεδόν οι συζητήσεις που έκανα περιστρέφονταν γύρω απο την εξαφάνιση του χρήματος, τόσο στη χώρα μας όσο και σε πολλές άλλες χώρες. Πώς γίνεται, ένα τόσο πλούσιο μέρος, όπως ήταν η Κύπρος, να βρέθηκε απο τη μιά μέρα στην άλλη σε κατάσταση χρεοκοπίας. Πώς κανένας αρμόδιος δεν γνώριζε, δεν καταλάβαινε, δεν προειδοποιούσε ! Φέτος, όλοι αποφάσισαν να αναζητήσουν ευθύνες. Και ώς συνήθως, όλοι ρίχνουν τις ευθύνες στους υπόλοιπους. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τελικά μόνο η Κύπρος. Είναι πολλές άλλες χώρες και είναι ένα μόνιμο και επαναλαμβανόμενο πρόβλημα (διάβασε : Reinhart and Rogoff: "This time is different"). Η Ελλάδα είναι χώρα σε κατ εξακουλούθηση χρεοκοπία. Το ίδιο και η Αργεντινή, η μισή Λατινική Αμερική, πλέον, όλη σχεδόν η Ευρώπη. Πού βρίσκεται το βαθύτερο πρόβλημα ; Στην πολιτική επιστήμη, μαθαίνεις να διερευνάς τα σύνθετα ερωτήματα, να τα απλοποιείς και να φτάνεις σιγά-σιγά στη ρίζα του προβλήματος. Όταν έχεις αυτή την ικανότητα και την απαραίτητη θέληση, φτάνεις σε συμπεράσματα που ενδέχεται όμως να εκπλήξουν ακόμα κι εσένα.

Δεδομένο πρώτο. Σε αυτό τον τόπο τα σκάνδαλα και η διαπλοκή ήταν έθιμο. Τα ακίνητα χωρίς τίτλο, οι ντηβέλοπερς που έχτιζαν και διπλο-τριπλοπουλούσαν το ίδιο διαμέρισμα πάνε πολύ πίσω, στην περίοδο μετά το 1974. Κανένας δεν ήξερε τί γινόταν, κανένας δεν ήθελε να διορθώσει. Ίσως γιατί βόλευε αυτούς που χρηματοδοτούνταν για να κάνουν τα στραβά μάτια.. Και η ιστορία με τους πολλαπλούς ιδιοκτήτες συνεχίζεται απο τότε μέχρι και σήμερα.. Το καθένα σκάνδαλο μας οδηγούσε σταθερά σε ένα επόμενο, πολύ μεγαλύτερο. Η φούσκα του Χρηματιστηρίου ήταν άλλος ένας μεγάλος σταθμός. Χάθηκαν 5 δισεκατομύρια λίρες μεταξύ του 1998 και του 2005. Άμα κάναμε την εξίσωση, αυτά τα χρήματα με το τότε επιτόκιο σήμερα θα ήταν περίπου 10 δισεκατομύρια λίρες. Δηλαδή 17 δισεκατομύρια ευρώ ! Κάνουμε μετά την εξίσωση του πόσα μας λείπαν πέρσι και απο πού θα μπορούσαμε να τα βρούμε..  Άν τα χρήματα που μπήκαν στο ΧΑΚ απο το 1998 μέχρι και το 2011 τοποθετούνταν σε σοβαρές και υγιείς θέσεις, με μια συντηρητική εκτίμηση θα απέδιδαν 100 εκατομύρια λίρες ή 170 εκατομύρια ευρώ ετησίως. Το ότι αυτά τα χρήματα χάνονταν στο πιθάρι των Δαναϊδων θα έπρεπε να ήταν άλλο ένα ισχυρό σημάδι ότι υπάρχει ανομία και η ανομία είναι νομιμοποιημένη και θεσμοθετημένη ! Οι βαρόνοι-ληστές του 19ου αιώνα φαίνεται εκ του αποτελέσματος ότι έστειλαν τους κληρονόμους τους στην Κύπρο [ βλέπε Christia Freeland : "Plutocrats" ] !

Το διαχρονικά άδειο ταμείο των Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν άλλο ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Τα χρήματα που αποστερούνταν απο τον καθένα μας με την προοπτική να έχουμε κάτι στα γεράματά μας, τα χρήματα που θα έπρεπε να τοποθετούνται σοφά και συνετά για τις δύσκολες μας ώρες, διανέμονταν με περίτεχνο τρόπο στους "ημέτερους". Όλοι αυτοί που διορίζονται πρέπει να κάνουν τα θελήματα αυτών που τους διόρισαν. Και το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ήταν μια εύκολη λεία. Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τί σημαίνει να βάζει μέσα ο μεροκαματιάρης για να τα σηκώνει ο προνομιούχος. Στην επιστημονική ορολογία, το σύστημα με το οποία λειτουργούσε (και λειτουργεί ακόμα..) το σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων στη χώρα μας αποκαλείται "πυραμίδα".. Διεθνώς, αποκαλείται και Πόνζι (το όνομα του πρώτου, ή μάλλον του δεύτερου διδάξαντα..). Καταθέτουν τα κορόϊδα και τα σηκώνουν οι προνομιούχοι. Με μια εξαίρεση. Το δικό μας Πόνζι (η δική μας ΠΥΡΑΜΙΔΑ) ήταν πιο επικίνδυνη επειδή οι δικοί μας προνομιούχοι έστησαν και μεθοδολογία υπερανάληψής ! Έβαζαν το υστέρημα τους τα κορόϊδα (πχ. 1 εκατομύριο) και σήκωναν 5 εκατομύρια οι προνομιούχοι, μεσω υπεραναλήψεων (βλέπε, επισήμως τον διεθνή δανεισμό).. Ο λογαριασμός θα πληρωνόταν απο τις επόμενες γενιές.. Και με τη λογική αυτή ήρθε σε εμάς πέρσι.. Σε μια και μόνη στιγμή φάνηκε ότι δεν υπήρχε πουθενά αποθεματικό μαξιλάρι.. Όλοι τους, σήκωσαν όσα μπορούσαν να σηκώσουν και μετά σφύριξαν αδιάφορα..

Έδω εντοπίζουμε και αποκαλύπτουμε το μυστικό της επιτυχίας τους.. Όλοι αυτοί που κατα συρροή και κατ επανάληψη εκλέγονταν, έπρεπε να χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους (βλέπε την έννοια : followers στο Barbara Kellerman, BAD LEADERSHIP). Η εύκολη λύση ήταν οι διαχρονικά αυξανόμενες παροχές (αναγκαστικά, απο το υστέρημα των ηλιθίων..). Η ανομία των πέντε, έθρεψε πενήντα και έπειτα πεντακόσιους. Σε μια κοινωνία που η ατιμωρησία έγινε κανόνας, ο νομοταγής μετονομάστηκε σε ηλίθιο και κανένας δεν ήθελε να μείνει έξω απο το φαγοπότι.Όλοι εμείς που σιωπούσαμε, συγκαλύπταμε το έγκλημα. Εγώ, προσωπικά, θεωρώ ότι δικαιούμαι να διαχωρίσω τη θέση μου. Επι δώδεκα περίπου χρόνια, όταν είχα στοιχεία, έψαχνα τους αρμόδιους για να τα καταθέσω.Αυτό που ανακάλυψα όμως ήταν ένα κράτος γεμάτο αναρμόδιους. H πολιτεία δεν έκανε τη δουλειά της. Οι δημόσιοι λειτουργοί λειτουργούσαν προς όφελος της ανομίας.Όλοι τους εύρισκαν τον τρόπο να δηλώσουν αναρμόδιοι, αφήνοντας τους απατεώνες να συνεχίζουν το έργο τους. Μέχρι της λεηλασίας του τελευταίου (δανεικού..) ευρώ !

Πρόσφατα, η αφοπλιστική ομολογία του νομπελίστα μας για νέο κούρεμα, προκάλεσε αναταραχή. Απόδειξή του ότι κανένας μέχρι και σήμερα δεν καταλαβαίνει τί πραγματικά συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει. Ο κάθε νέος φόρος, τα αυξημένα επιτόκια δανεισμού που πληρώναμε και πληρώνουμε, το κάθε σενάριο επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, το κάθε νέο δάνειο μας που δεν αποσκοπεί στην παραγωγή είναι απο μόνα τους επίσημες ή ανεπίσημες μέθοδοι κουρέματος. Απο τη στιγμή που αυτός ο τόπος δεν παράγει αρκετά και δεν εισπράττει αρκετά απο τους έχοντες η επιβίωση του στηρίζεται στα διαρκή δανεικά. Ο δανειστής θα πάρει κάποια μέρα, είτε απο εμάς σήμερα ή απο τα παιδιά και τα εγγόνια μας αύριο, χρήματα, ακίνητα και ό,τι άλλο βρεί διαθέσιμο. Είτε το αποκαλέσουμε φόρο, είτε χαράτσι είτε ληστεία, τα χρήματα που έφαγαν αυτοί που τα έφαγαν με τη δική μας ανοχή, εμείς θα πρέπει να τα επιστρέψουμε πίσω με κάποιο τρόπο..  Επομένως, η επανεκκίνηση της σημερινής κυβέρνησης, άν συνεχίσει με το ρυθμό που ξεκίνησε, το μόνο που θα επανεκκινήσει στη λήξη της θα είναι μια νέα, μεγαλύτερη οικονομική τρύπα. Επειδή επανεκκίνηση κάνεις μόνο όταν αναδιανείμεις σοφά το πλεόνασμα των εχόντων στους κατ εξακολούθηση αποκλεισμένους. Η επανεκκίνηση δεν πετυχαίνει χαϊδεύοντας για άλλη μια φορά τους προνομιούχους..

Ευχάριστο δεδομένο στην απόλυτη παρακμή μας το ότι επιτέλους ξεκίνησαν οι συλλήψεις επωνύμων ! Ακόμα πιο ευχάριστο  το ότι (επιτέλους..) άνοιξαν κάποια στόματα. Μαθαίνουμε πλέον για συγκεκριμένα άτομα που κατέθεταν μαύρο χρήμα μέσα απο κουτιά παπουτσιών, "φιλανθρωπικές" συναυλίες που οφελούσαν δημάρχους και όχι τους δήμους τους, αστυνομικούς που έπαιρναν επιδόματα που δεν δικαιούνταν.. Η λίστα είναι τεράστια, επειδή η διαφθορά ήταν τεράστια. Το μόνο πρόβλημα που εντοπίζω στην επερχόμενη κάθαρση είναι ένα.. Όταν οι συλλήψεις όλων των ενόχων ολοκληρωθούν θα έχουμε ένα τεράστιο πρόβλημα. Δεν θα έχουμε ούτε ένα διαθέσιμο κρεβάτι στις φυλακές (αναμενόμενο..) αλλά, ακόμα χειρότερα, ούτε διαθέσιμο κρεβάτι στα νοσοκομεία..

Η πατρίδα μας, οι υποχρεώσεις μας, οι αλήτες που την λεηλατούν..

-Δεν αισθάνεσαι περίεργα που καταγγέλλεις τη χώρα σου ;
Η ερώτηση με αιφνιδίασε.
Είχε να κάνει με μια καταγγελία που κάνω εδώ και ένα χρόνο και που δείχνει ότι μια συμμορία απο λαμόγια έκλεβε τα κρατικά και κοινοτικά κονδύλια των κυπρίων δικαιούχων, επι μια δεκαετία.

-Πιστεύεις ότι δεν έπρεπε να το κάνω;
-Δεν ξέρω..
Ο αιφνιδιασμός, αμέσως πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Ήταν όμως μια πολύ καλή αφορμή..
Στα μάτια μου πέρασαν τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Η απόλυτη χλιδή που ζήσαμε, το χρήμα που έρεε..
Οι επώνυμοι και μή που επιδείκνυαν έναν ανεξήγητο πλούτο..
Οι δημόσιοι υπάλληλοι για τους οποίους ακούγονταν οι ψίθυροι για χρηματισμό..
Το χρήμα που χάθηκε στο χρηματιστήριο..
Τα σκάνδαλα των στρατιωτικών εξοπλισμών..
Όλα αυτά που πληρώναμε χωρίς να υποπτευθούμε τί γινόταν στο παρασκήνιο..
Το Μαρί..
Το κάθε επόμενο σκάνδαλο, μεγαλύτερο απο το προηγούμενο..
Η κατάρρευση του τόπου, βήμα-βήμα..
Στη μακάρια νήσο, των μονίμως κοιμισμένων..

Αυτός ο τόπος είχε τόσα προβλήματα.
Κι όμως είχε την απίστευτη ικανότητα να τα κρύβει. Να τα αποσιωπά..
Τί κι άν κάθε μέρα η εφημερίδα βούιζε..
Όλοι έκαναν τη στρουθοκάμηλο.
Δεν ήταν κάτι που τους αφορούσε.
Όλοι έβλεπαν.. Όλοι ήξεραν.. Όλοι είχαν πάρει το μερίδιο τους απο το συνεχές βόλεμα..
Να τζεπώνουν, να κλέβουν τα χρήματα που έρχονταν απο την Ευρώπη, για να βελτιώσουν το γενικό επίπεδο.
Δημιουργική λογιστική το λένε πολιτισμένα.. Απατεωνιά, λαμογία, κομπίνα στην καθομιλουμένη..

Όσπου μια μέρα, έσκασε, όπως ήταν αναμενόμενο.
Άφραγκοι !
Λιμοκοντόροι !
Μια συνοπαρτζιά "ημέτεροι" αλήτες που για κάθε 1 ευρώ που έβαζε ο κοσμάκης στα ταμεία αυτοί σήκωναν 20..
Οι "εξαίρετοι" χρυσοπληρωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι αποδείχτηκαν κάλπικα νομίσματα.
Εποπτικές αρχές, νόμοι και λοιπά κουρουφέξαλλα..
Βολεμένοι, καλοπερασάκιδες, απόλυτα ανίκανοι να κάνουν αυτό για το οποίο πληρώνονταν.
Να προστατέψουν τον κόσμο που τους πλήρωνε.

Η εφημερίδα μιλά και πάλι για απολύσεις στο δημόσιο.
Ποιόν να λυπηθείς..
Γιατί να τον λυπηθείς..
Χρυσο-πληρωνόταν για να κάνει μια δουλειά..
Και τελικά, όπως αποδείχτηκε, δεν την έκανε..
Ποιός ο λόγος για να συνεχίσεις να τον πληρώνεις εσύ, ο άνεργος, ο χαμηλοσυνταξιούχος ;

Τουλάχιστον, όταν αυτός ο καλοπερασάκιας χρυσοπληρωμένος απολυθεί,
μπορείς να ελπίζεις ότι ίσως πάρεις 10 ευρώ παραπάνω σύνταξη..

Η κοινωνική συνοχή είναι ένα συμβόλαιο..
Είτε τηρείται έντιμα ή σε αναγκάζει να εκκαθαρίσεις τη σαπίλα..

Το αόρατο χέρι σε αναγκάζει να επανέλθεις στην τάξη..
Στην ομαλότητα που διατάραξες..
Με το καλό, ή με το άγριο..
Σήμερα, πουλάμε ότι αποκαλούσαμε πατρίδα..
Με το κομμάτι, με το κιλό, με το στρέμμα..
Κι όσο κι άν πουλήσουμε,χρωστούμε άλλο τόσο..
Χαλάλι μας !

Αναζητώντας τα χαμένα λεφτά..

Κάθε άνθρωπος, οικογένεια, περιοχή ή χώρα παράγει και ξοδεύει.. Αυτός είναι ένας νόμος της οικονομίας, σε κάθε περίοδο. Τα παλιότερα χρόνια που δεν υπήρχαν νομισματικές μονάδες, οι άνθρωποι έκαναν ανταλλαγές. Αυτός που παρήγαγε αλεύρι το αντάλλασσε με αυγά, αυτός που είχε κριθάρι το αντάλλασσε με φασόλια και το αόρατο χέρι έκανε το έργο του. Βασικές προϋποθέσεις για τη συνέχιση του συστήματος ήταν η παραγωγή και η ανταλλαγή. Άν δεν παρήγαγες, δεν μπορούσες να ανταλλάξεις. Έπαιρνες μόνο ο,τι σου πρόσφερε η γενναιοδωρία (βλέπε ελεημοσύνη) των εχόντων. Το φαινόμενο των ανταλλαγών ισχύει μέχρι και σήμερα. Σε χώρες όπου υπάρχει καλπάζων πληθωρισμός (ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική και την Αφρική), οι πολίτες αρκετών περιοχών διατηρούν ανταλλακτήρια προϊόντων.

Στις πιό σύγχρονες κοινωνίες, οι νομισματικές μονάδες ήταν αυτές που καθόριζαν το εμπόριο. Πουλούσες αυτό που παρήγαγες, έπαιρνες χρήμα (σε χρυσάφι, άργυρο, χαλκό ή κάποια πρόσμιξη) και αγόραζες με τη σειρά σου ο,τι σου επέτρεπε η αξία των νομισμάτων που είχες στα χέρια σου. Στις δύσκολες μέρες των πολεμικών αναμετρήσεων, ο νικητής μάζευε σαν κέρδος ο,τι εύρισκε στο χώρο του ηττημένου και πουλούσε ο,τι και όποιον ήθελε για να εξαργυρώσει τη νίκη του. Ο ηττημένος ήταν πλέον σκλάβος και τα χρήματα της χώρας του λιώνονταν για να γίνουν νομίσματα της χώρας του νικητη. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που καταγράφηκε ήταν η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1204.

Μετά το μεσαίωνα, οι καταγραφές αναφέρουν ότι οι χώρες χρεωκοπούσαν κάθε φορά που έχαναν ένα πόλεμο ή κάθε φορά που το εμπόριο ήταν για σειρά ετών εις βάρος τους (εξήγαγαν λιγότερα απο όσα εισήγαγαν). Σε αυτές τις περιπτώσεις γινόταν ανακατανομή εδαφών και περιουσιών. Οι νικητές αποκτούσαν τα εδάφη των ηττημένων και τους έπαιρναν στη δούλεψή τους. Το αόρατο χέρι έκανε με επιτυχία το έργο του. Βάσει αυτών των ανακατατάξεων στα εθνικά ισοζύγια δεν υπήρξε οποιαδήποτε νομισματική ένωση που να άντεξε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τόσο η Λατινική Νομισματική Ένωση όσο και η Σκανδιναβική διαλύθηκαν μόλις οι ανισορροπίες έγιναν ανεξέλεγκτες. Οι μόνες νομισματικές ενώσεις που ακόμα επιβιώνουν είναι η Αμερικανική (ΗΠΑ) και η Γερμανική (ενοποίηση δύο Γερμανιών). Αυτές οι δύο ενώσεις είναι καταναγκαστικές, αφορούν έθνη που δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να ανακατανείμουν τον εθνικό πλούτο στο σύνολο της χώρας. Η Ευρωζώνη ζεί στις μέρες μας τους κλυδωνισμούς που πέρασε η Λατινική Νομισματική Ένωση και η Σκανδιναβική. Μέχρι να επέλθει το μοιραίο..

Απο τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και τις πιο σύγχρονες εποχές υπήρξαν περιπτώσεις όπου οι στρατιωτικές επεμβάσεις και η διπλωματική επιβολή (πχ. ΤΡΟΪΚΑ) γίνονταν για να αποκατασταθούν τα συμπεφωνηθέντα. Ο οφειλών έπρεπε να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του. Σε γενικές γραμμές, άν η Κύπρος παρήγαγε 1 εκατομύριο ευρώ ανα ημέρα σήμαινε ότι καθένας μας δικαιούταν (αναλογικά) 2 ευρώ για τις όποιες ανάγκες του. Και σε κάθε περίπτωση που κάποιος αποφάσιζε ότι βάσει των κεκτημένων του έπρεπε να λάβει 10 ευρώ, για την αποκατάσταση της κανονικότητας και των ισορροπιών οδηγούσε στην πείνα 4 άλλους. Άν ο λογαριασμός που πλήρωνε τον εθνικό λογαριασμό ήταν διαχρονικά ελλειμματικός, θα έπρεπε να αναμένουμε τη στιγμή που θα έρχονταν τα αεροπλανοφόρα του δανειστή ή οι πιο "διπλωματικές" του αντιπροσωπίες, όπως διδάσκει η ιστορία για κάθε προηγούμενη περίπτωση.

Πέρσι, οι τράπεζες μας εμφάνισαν συσσωρευμένες οικονομικές υποχρεώσεις αρκετών δισεκατομυρίων ευρώ. Στην ιστορία, κάθε φορά που συνέβαινε το ίδιο, το κράτος παρενέβαινε σαν μαξιλάρι ( δανειστής της υστάτης / lender of last resort ). Εκείνη ακριβώς τη στιγμή όμως φάνηκε ότι και το ίδιο το κράτος μας είχε μια αντίστοιχη οικονομική τρύπα (στις επόμενες αναρτήσεις θα εξηγήσουμε και το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι τρύπες). Έπρεπε (αναγκαστικά) να δανειστούμε απο το εξωτερικό για να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας. Έπρεπε να δανειστούμε απο αυτούς που είχαν διαθέσιμα πλεονάσματα και να αναδιαρθρώσουμε όσα υπήρχαν στο εσωτερικό, σαν αποτέλεσμα της οικονομικής φούσκας που κάποιοι σχεδίασαν και υλοποίησαν, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια . Έπρεπε να βάλουμε εγγύηση ο,τι συνηθίζεται κάθε φορά, τις περιουσίες μας, εμάς και τα παιδιά μας. Το αόρατο χέρι, επανέλαβε το έργο του, σαν φάρσα ή τραγωδία.

Αυτοί που μέχρι σήμερα αναζητούν τους υπεύθυνους του οικονομικού εγκλήματος, κομίζουν γλαύκαν εις Αθήνας. Για δεκαπέντε περίπου χρόνια, οι επιχειρήσεις μας, οι τράπεζες μας και το κράτος μας πλήρωναν μισθούς απο χρήματα που δεν είχαν και δεν δημιουργούσαν. Δημιούργησαν πλασματικούς αριθμούς, πλασματική ανάπτυξη και πλασματική ευδαιμονία. Αυτή η κατάσταση αποκαλείται πιό επιστημονικά ως "μεταφορά απο την περίοδο της κανονικότητας στην φάση της φούσκας και απο τη φάση της φούσκας στη φάση του Ponzi". Η διαχρονική ατιμωρησία μας μετέφερε διαδοχικά στη φάση της φούσκας και έπειτα στη φάση του Ponzi για ένα πολύ απλό λόγο. Δεν είχαν λόγο να μην κλέβουν και να μην εξαπατούν, όλοι όσοι το έκαναν, όταν έβλεπαν ότι οι προηγούμενοι δεν τιμωρούνταν.

Όσοι αυτές τις μερες αρθρογραφούν για κεκτημένα και δικαιώματα που χάνουν είναι όλοι αυτοί που την τελευταία δεκαπενταετία αμοίβονταν απο ένα λογαριασμό υπερανάληψης στον οποίο όλοι εμείς οι υπόλοιποι κάναμε κατάθεση. Τα χρήματα και οι αυξήσεις που έπαιρναν ήταν στην ουσία δανεικά με εγγυητές όλους εμάς τους υπόλοιπους. Τα κεκτημένα και τα δικαιώματα που επικαλούνται δεν ήταν τίποτα παραπάνω απο μια ουτοπία που διήρκεσε όσο η απάτη παρέμενε ατιμώρητη και για όσο ο λογαριασμός παρέμενε ανεξόφλητος..

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.

Τα ξερά, τα χλωρά και το οικονομικό έγκλημα

Ζούμε σε μιά χώρα που έχει χρεοκοπήσει. Ελπίζω αυτό να μην αμφισβητηθεί απο κανένα.

Η χρεοκοπία, μιάς επιχείρησης ή ενός κράτους, έχει να κάνει με την συνετή διαχείριση ή την απουσία της. Έχει να κάνει με το πόσα αποταμιεύουμε (στις καλές εποχές) για τις δύσκολες ώρες. Καθημερινά, έρχεται στη δημοσιότητα άλλο ένα σκάνδαλο. Καθημερινά, αρχίσαμε να μαθαίνουμε για το φαγοπότι που στήθηκε σε βάρος μας απο όλους αυτούς που μπορούσαν να κλέψουν ανενόχλητοι.. Αυτό το βρίσκω εξαιρετικά ευχάριστο. Είναι σημάδι ότι δεν καλύπτουμε πλέον την ανομία και την ασυδοσία, όσο το κάναμε παλιότερα. Ίσως έχουμε φτάσει σε ένα σημειο όπου δεν πάει άλλο. Ίσως πάλι, οι θεσμοί να αποφάσισαν να κάνουν τη δουλειά τους..

Είναι πλέον η ύστατη στιγμή να εντοπίσουμε και να εκθέσουμε όλους εκείνους τους αλήτες που λεηλάτησαν το μέλλον μας. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας. Όλοι αυτοί που στις περιόδους των παχέων αγελάδων μετέφεραν στους προσωπικούς τους λογαριασμούς το κάθε πλεόνασμα. Είναι όλοι αυτοί που στις μέρες των ισχνών αγελάδων εξακολουθούσαν και εξακολουθούν να γεμίζουν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς απο δανεικά που αρπάζουν με εγγύηση το μέλλον των παιδιών μας. Όλοι αυτοί που έπαιρναν αυξήσεις, επιδόματα, αυτοκίνητα και οδηγούς απο δανεικά που έκαναν στο όνομά μας. Όλοι αυτοί που βάφτισαν ως "κεκτημένα" τους, χρήματα που δεν υπήρχαν, επειδή μπορούσαν να αλλοιώσουν τα οικονομικά δεδομένα. Όλοι αυτοί είναι συνεργοί σε ένα εξαιρετικά καλοσχεδιασμένο οικονομικό έγκλημα. Φανήκαμε άτυχοι, επειδή στήθηκε στις πλάτες μας.

Για τέσσερις περίπου δεκαετίες μεγάλωσα σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο. Όλοι ήταν τόσο έντιμοι και τόσο αξιότιμοι που το "ομολογούσαν" αναμεταξύ τους. Κάθε φορά όμως που άνοιγα τα δεδομένα των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιριών και κάθε φορά που μελετούσα τα στοιχεία του Γενικού Ελεγκτή είχα την απορία πώς και δεν έχουμε χρεοκοπήσει ακόμα.. Πέρσι το Μάρτη, ο αγγελικά πλασμένος κόσμος μας κατέρρευσε. Δεν μπορούσε να παίρνει άλλα δανεικά για να μας παρουσιάζει "υγιή" οικονομικά δεδομένα.

Το πρόβλημα μας δεν ήταν η μιά ή οι δύο τράπεζες. Το πρόβλημα μας ήταν ότι το μοντέλο αυτό το ακολουθούσαν επι δύο δεκαετίες τόσο οι τράπεζες, όσο και η πλειοψηφία των δημοσίων επιχειρήσεων, τα ανηρτημένα οικονομικά δεδομένα των οποίων το ομολογούσαν περίτρανα για πάρα πολλά χρόνια. Το πρόβλημα μας είναι ακόμα βαθύτερο άν αναλογιστούμε ότι το ίδιο μοντέλο το υιοθέτησε όλος ο κρατικός τομέας, πριν απο τον ιδιωτικό. Για πάρα πολλά χρόνια επαιρνε χρήματα για μισθούς και αυξήσεις απο δανεικά και αγύριστα.. Απόδειξη, το ότι την ώρα της λυπητερής δεν ήταν άδεια τα ταμεία των τραπεζών ή των επιχειρήσεων μας . Ήταν άδεια τα ταμεία του κράτους, επειδή είχαν σηκώσει όλα όσα μπορούσαν να σηκώσουν. Είναι εντυπωσιακό το ότι οι στρατιές των καλοπληρωμένων μας "θεσμών" δεν έβλεπαν και δεν αντιλαμβάνονταν τί γινόταν.. Σαν να μην ήταν η δουλειά τους να παρατηρούν, να ελέγχουν και να προλαμβάνουν !

Το οικονομικό έγκλημα είναι μια ιδιαίτερη και εξειδικευμένη απάτη. Μπορεί να συγκαλυφθεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Τρία απο τα πιο μεγάλα οικονομικά εγκλήματα, σε οικονομικό μέγεθος, ήταν :

- Η υπόθεση της τράπεζας Barings

Ένας διαπραγματευτής της κατάφερε, στην απουσία κάθε ελέγχου, να προκαλέσει την χρεοκοπία της, δημιουργώντας τρύπα 1,5 δις δολάρια.

Ήταν η πρώτη μεγάλη απάτη και σαν άλλοθι μπορεί να χρησιμοποιηθεί η απουσία εποπτείας, στην ανατολή της αγοράς των παραγώγων.

- Η υπόθεση της τράπεζας Société Générale

Ένας διαπραγματευτής της κατάφερε, στην απουσία κάθε ελέγχου, να προκαλέσει την χρεοκοπία της, δημιουργώντας τρύπα 5 δις ευρώ.

Η υπόθεση αυτή συνεχίζει να τρέχει και να προκαλεί ερωτηματικά καθώς ήταν πρακτικά αδύνατο να δρά ανεξέλεγκτα ένα και μόνο άτομο τη στιγμή που έδινε λόγο σε αρκετά ανώτερα κλιμάκια. Προσωπικά, πιστεύω ότι η υπόθεση αυτή δεν ξεκαθαρίζει απο τη μιά εξαιτίας της αδυναμίας των εποπτικών αρχών να καταλάβουν στο έπακρο τις δομές απάτης που στήθηκαν και απο την άλλη, στα επώνυμα άτομα που γνώριζαν και δεν μιλούσαν, όσο τα μπόνους έρεαν στους λογαριασμούς τους..

- Η υπόθεση Madoff

Ο ιδιοκτήτης της κατάφερε, στην απουσία κάθε στοιχειώδους ελέγχου των εποπτικών αρχών των ΗΠΑ, να κλέψει 65 δις ευρώ απο τη διεθνή οικονομική κοινότητα. Αξιοσημείωτο το ότι η κομπίνα στήθηκε στο έδαφος των ΗΠΑ, μιας προηγμένης αγοράς, απο ένα ιδιαίτερα επώνυμο άτομο που ήξερε τις τρύπες του συστήματος και ενώ υπήρχαν τα σημάδια της κομπίνας επι δέκα περίπου χρόνια, κανένας εποπτικός θεσμός δεν ήθελε να του ασκήσει έλεγχο !

Το τέταρτο και πιο πρόσφατο ήταν η δική μας χρεοκοπία. Όπως και στις πιο πάνω περιπτώσεις, κανένας δεν ήξερε, κανένας δεν έβλεπε, κανένας δεν υποπτεύθηκε ! Όλοι όσοι πληρώναμε για να ελέγχουν, δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να κάνουν τη δουλειά τους ! Στο διάστημα αυτό, οι μισθοί , οι αυξήσεις και τα "κεκτημένα" συνέχιζαν να γεμίζουν το λογαριασμό τους !

Τώρα πιά, που ανακαλύψαμε ότι η εντιμότητα και η αξιοτιμία δεν μένουν πιά εδώ, είναι η πιό τέλεια στιγμή να αποδεχτούμε τις ευθύνες μας και να αλλάξουμε πορεία πλεύσης. Είτε αποδεχτούμε την κάθε ευθύνη μας είτε όχι, τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα και ο λογαριασμός μοιράζεται σε όλους. Σε αυτούς που τα φάγανε και σε αυτούς που τους ανεχόμαστε όταν τα τρώγανε.. Επειδή, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, ήρθε η ώρα, όλοι μας, να πληρώσουμε το λογαριασμό..

Ανατομία ενός εγκλήματος : Ανισότητα

Οι κοινωνίες είναι αναγκασμένες να συνεργάζονται, τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στο διεθνές επίπεδο, σε μια βασική ανάγκη επιβίωσης αλλά και ομαλής συνύπαρξης τους. Αυτός είναι και ένας βασικός νόμος της φύσης που όταν καταπατείται οδηγεί σε απίστευτες ανισότητες. Ιδιαίτερα εμείς, σήμερα, άν αναλογιστούμε ότι εδώ και δέκα χρόνια είμαστε κι εμείς μέρος μιας οικογένειας με 27 άλλα μέλη, είμαστε αναγκασμένοι να μπορούμε να βρεθούμε στη δική τους θέση, να κατανοήσουμε τη δική τους άποψη και να δούμε με ποιό τρόπο θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε και να παράξουμε ευημερία και σταθερότητα σαν ένα ενιαίο σύνολο, αποτρέποντας τις ανισότητες. Πρόσφατα ανακάλυψα άλλον ένα επιστήμονα που μελετά τις ανισότητες και την μακροχρόνια επίδραση τους, ένα τομέα που μέχρι σήμερα είναι στο περιθώριο, με τις όσες τραγικές συνέπειες βιώνουμε. Η οικονομία των ανισοτήτων του Thomas Piketty έρχεται να προστεθεί στη λίστα όλων των τεκμηρίων που συλλέγω προσπαθώντας να εξηγήσω όσο πιο παραστατικά και πραγματιστικά την περσινή μας χρεοκοπία, την αντίστοιχη Ελληνική μερικά χρόνια πριν και τις επαναλαμβανόμενες χρεοκοπίες που παρατηρούνται στη διεθνή σκηνή.

Οι ανισότητες είναι ο βασικότερος λόγος και η ανομία είναι ο βασικότερος πυρήνας της απορρύθμισης. Και παρότι δεν υπάρχει άμεση μέτρηση τους, η συλλογή των έμμεσων δεδομένων (όπως οι δείκτες διαφθοράς) αρκούν. Σαν μαθητής, κάποια στιγμή κλήθηκα να επιλέξω το πεδίο των μελλοντικών σπουδών μου. Επιλέγοντας τον κλάδο της πολιτικής επιστήμης θεωρούσα τότε ότι είχα μια σίγουρη εργασία. Σύμφωνα με τη δική μου κοσμοθεωρία, ο αποκλεισμός των πολιτικών επιστημόνων απο την εκπαίδευση δεν ήταν δυνατός καθώς θα επέφερε αργά ή γρήγορα τη διάλυση της. Στο κάτω κάτω οι καθηγητές μας είχαν τη στοιχειώδη εντιμότητα να ομολογούν ότι δεν είχαν την ικανότητα να μας διδάξουν την πολτική σκέψη, απλά ήταν αναγκασμένοι απο το σύστημα να το κάνουν. Εικοσιπέντε περίπου χρόνια μετά, βλέπω την απόλυτη διάλυση ενός σαθρού συστήματος. Επέλεξε να δράσει μυωπικά, να εκχωρήσει κουτοπόνηρα τη δυνατότητα διδασκαλίας σε λάθος άτομα και έχτισε δύο γενιές άβουλων ανθρώπων που στη σημερινή πραγματικότητα αποκαλούνται παπαγάλοι.

Επιλέγοντας επαγγελματικά τον κλάδο της τεχνολογίας θεωρούσα ότι μπορούσα να αναμειχθώ και να εργαστώ σε μιά κατηγορία επαγγελματιών που βρίσκονται πάντα στην αιχμή της εξέλιξης. Παρότι σαν σκέψη ήταν απόλυτα σωστή, η όλη πορεία της κοινωνίας μας ήταν τέτοια που με διέψευσε για άλλη μιά φορά. Η κοινωνία μας δεν αντιλήφθηκε έγκαιρα την αξία της τεχνολογίας. Παρέμεινε στο σημείο που βρισκόταν είκοσι χρόνια πριν (στα χρόνια του μπακκαλλοδεύτερου..) και απλά ξεπεράστηκε απο την πλειοψηφία των υπολοίπων κρατών. Αναλογιστείτε ένα άτομο που δουλεύει στον επαγγελματικό του χρόνο σε δύο-τρείς διαφορετικές αγορές και μπορεί να διακρίνει τις διαφορές και τις ελλείψεις που εντοπίζει στα αντίστοιχα άτομα και αγορές που παραμένουν προσκολλημένα σε μια μόνο περιοχή η χώρα. Η πρόσφατη μας χρεοκοπία ανέδειξε άλλο ένα πρόβλημα. Όντας χρεοκοπημένοι δεν είμαστε πλέον ικανοί να διατηρήσουμε την όποια έρευνα και ανάπτυξη σχεδιάζαμε και εφαρμόζαμε μέχρι σήμερα.. Αλλά, απο την άλλη, πολλοί θεωρούν καλύτερο το να μην γνωρίζεις απο του να είσαι η μειοψηφία που εντοπίζει αλλά ποτέ δεν εισακούεται..

Επιλέγοντας να εμπλακώ στην πολιτική σκηνή, σαν πολιτικός επιστήμονας, έμπαινα στο πεδίο των σπουδών μου και μπορούσα να προσφέρω στη βελτίωση της κυπριακής πολιτικής σκηνής. Αυτή η πολιτική σκηνή που έζησα, σε πολύ μεγάλο βαθμό, ήταν ένα θλιβερό μείγμα ανίκανων και κουτοπόνηρων πολιτικάντηδων που διόριζαν άχρηστα άτομα και διαιώνιζαν τη δική τους επιβίωση στηριζόμενοι σε αυτό τον φαύλο κύκλο. Μια βασική παράμετρος που δεν πρέπει να ξεχνούμε είναι ότι μια κλειστή κοινωνία μπορεί να επιβιώσει με αυτο το προβληματικό μοντέλο ακόμη και για αιώνες. Μέχρι τη μέρα που θα πέσουν οι μάσκες, μέχρι που να έρθει η ώρα της Άλωσης. Μια κοινωνία που ανήκει σε μια κοινωνία υγιούς ανταγωνισμού όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγκαστικά καταρρέει με την πρώτη αναποδιά. Αυτός ήταν ο λόγος της περσινής μας χρεοκοπίας. Το εσωτερικό σύστημα μας συντηρούσε το ισχύον βόλεμα, την ανικανότητα των ημετέρων και τον εφησυχασμό των κυβερνώντων. Σε καμία περίπτωση, κάτι τέτοιο δεν ήταν βιώσιμο για μεγάλο διάστημα όσο ένα αντίστοιχο μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής οικογένειας προόδευε και εμείς, την ίδια ώρα,  με το έτσι θέλω, οπισθοδρομούσαμε..

Επιλέγοντας να ακολουθήσω μεταπτυχιακές σπουδές πίστευα ότι θα επιτύγχανα να κερδίσω γνώσεις ενός ψηλότερου επιπέδου. Δυστυχώς και αυτός ο μικρόκοσμος που γνώρισα ήταν ελεγχόμενος απο μια αντίστοιχη ομάδα επιτήδειων-μισθοφόρων που στόχος τους ήταν να αναπαραγάγεται η δική τους άποψη και οι δικές τους θεωρίες, όσο ληγμένες και άν είναι στις μέρες μας, και για όσο διάστημα έβρισκαν κρατικά και κοινοτικά κονδύλια να σφετερίζονται. Ήταν ιδιαίτερα σοκαριστικό να με συμβουλεύει καθηγητής μου να γράψω αυτά που ήθελε να διαβάσει ο βαθμολογητής μου. Η δική μου έρευνα και μελέτη δεν είχε κανένα λόγο να υπάρχει, άν συγκρουόταν με τους αλάνθαστους αυτούς καιροσκόπους, με τα όσα αποτελέσματα είχαμε τη... χαρά να απολαύσουμε, τη σοφία τους! Η σύγκριση του εκπαιδευτικού συστήματος της Κύπρου και των χωρών στις οποίες είχα την τύχη να βρεθώ, να παρατηρήσω και να δουλέψω με έκανε να συμβουλεύω τον καθένα που ζητούσε την άποψη μου να αποκλείσει τις όποιες σπουδές στο εσωτερικό, εάν και εφόσον μπορεί οικονομικά να αντεπεξέλθει οπουδήποτε αλλού, έξω απο εδώ..

Παράλληλα όμως, η πρόσφατη παταγώδης αποτυχία της ευρωπαϊκής, δήθεν δημοκρατικής, πολιτικής σκηνής να φέρει ουσιαστικά αποτελέσματα στον μέσο πολίτη της, καταδεικνύει το τέλος μιας εποχής.Οι πολίτες, τόσο εδώ όσο και οπουδήποτε αλλού, δεν έχουν πλέον καμία απολύτως σχέση με τα κόμματα και τις κομματικές ελίτ, τις ομάδες πίεσης, δήθεν ανανέωσης και δήθεν διαφάνειας. Οι απλοί πολίτες έχουν σήμερα τα προσωπικά τους προβλήματα τα οποία θεωρούσαν ότι θα επιλύουν οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Γι αυτό τους ψήφιζαν και γι αυτό τους χρυσο-πλήρωναν. Τα κόμματα και οι κομματικές ελίτ απο την άλλη είχαν σαν κύριο στόχο τους την υλοποίηση ενός δικού τους σχεδιασμού, άσχετου με τον απλό πολίτη, ενός μηχανισμού που θα τους επέτρεπε να κατακτήσουν την καρέκλα και να χτίσουν τους μηχανισμούς εκείνους που να τους διατηρήσουν στην καρέκλα, να γεμίζουν τις τζέπες τους  και παράλληλα να εμποδίζουν τους υπόλοιπους απο του να πλησιάσουν ή να καταλάβουν τί πραγματικά συμβαίνει.

Η σημερινή μας κατάσταση, τόσο στην πολιτική όσο και στην οικονομία, απλά θυμίζει την άποψη που έχει μια ομάδα τυφλών για έναν ελέφαντα. Εκεί που τον αγγίζει ο καθένας τους, σχηματίζει απλά τη δική του, μυωπική άποψη. Και φυσικά, σε μιά κοινωνία όπου οι προνομιούχοι στήνουν το παιχνίδι έτσι ώστε να έχεις μόνο μυωπική αποψή, αυτοί που το αντιλαμβάνονται πρώτοι επιλέγουν να απέχουν, να διαφοροποιούνται και να υπομένουν μέχρι να προκύψει κάποια νέα, πιο υγιής κατάσταση. Γιατί, πολύ απλά, δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να συμμετέχουν σε κανένα στημένο παιγνίδι..

Διπλωματία και κάλπη

Ένα εξαιρετικό βιβλίο-τροφή για το πολιτικό μυαλό, για τον κάθε φέρελπι πολιτικό επιστήμονα, είναι η "Διπλωματία" του Χένρι Κίσινγκερ. Το βιβλίο αυτό είναι προαιρετικό διάβασμα μεν, για το φοιτητόκοσμο των Πολιτικών Επιστημών,  αλλά αποτελεί ένα ευαγγέλιο της διεθνούς πολιτικής σκηνής καθώς ξετυλίγει τη δράση των μεγάλων δυνάμεων και των κατα καιρούς δορυφόρων τους για πάνω απο τρείς αιώνες και περιγράφει συγκλονιστικά τη δημιουργία και τη διάλυση των πολιτικών και κοινωνικών ομάδων και των κρατών και τη σταδιακή αναδιαμόρφωση των ηπείρων. Όσο μεροληπτικό και άν το κρίνει ο αναγνώστης, εξαιτίας του συγκεκριμένου συγγραφέα, απο επιστημονικής πλευράς το συνολικό πλαίσιο ιδεών, αρχών και στρατηγικών που περιέχει παρέχει εξαιρετικές κατευθύνσεις στη διεύρυνση της πολιτικής σκέψης και στη χάραξη και διαμόρφωση της όποιας μελλοντικής στρατηγικής. 

Αυτές τις μέρες διαβάζω αυτό το βιβλίο για δεύτερη φορά και οφείλω να ομολογήσω ότι το βρίσκω ακόμα πιο συγκλονιστικό απο την πρώτη μου φορά, σαν πρωτοέτης φοιτητής της Πολιτικής Επιστήμης. Σαν "πιο ωριμός" και "πιο έτοιμος", αντιλαμβάνομαι πλέον τη λογική και τη φυσικότητα των δύο παγκόσμιων πολέμων και των συνεχών διενέξεων και συγκρούσεων. Χτίζοντας πολύπλοκες και ανίερες συμμαχίες φτάνεις στο αδιέξοδο να πρέπει να τηρήσεις μια ηθική ή άσκοπη και άστοχη σου υποχρέωση. Επίσης, συσσωρεύοντας ανικανότητα και οργή φτάνει κάποια στιγμή που το ποτήρι θα ξεχυλίσει. Έχοντας π.χ. η Γαλλία χρησιμοποιήσει την τεχνική του "διαίρει και βασίλευε" επι σειρά αιώνων βρέθηκε στη δεινή θέση να υποστεί ο,τι και η ίδια είχε προκαλέσει στο παρελθόν. Έχοντας η Γερμανία συγκεντρώσει τη δύναμη και την οργή για να "τιμωρήσει" τη Γαλλία δεν είχε κανένα λόγο να μην το κάνει. Η ιστορία διδάσκει κυρίως ότι έχει χιούμορ.

Στα πιο.. δικά μας, έχουμε ζήσει ιδιαίτερα κρίσιμες περιόδους, όπως το 1963 και το 1974.. Η σημερινή μας κατάντια δείχνει ότι δεν συνηθίζουμε να διδασκόμαστε απο τα παθήματα μας. Ούτε σαν κράτος, ούτε σαν έθνος.. Τί σημαίνει Κούβα της Μεσογείου; Γιατί ξεκίνησε ο όρος και γιατί συνεχίζεται ; Πόσες ομοιότητες έχουμε με την Κούβα και γιατί ποτέ δεν τις αναλύσαμε διαξοδικά ; Τί είναι ο ζωτικός χώρος ; Μπορεί να είναι κάτι το πολύ γενικό αλλά και το πολύ ειδικό και ιδιαίτερο.. Ζωτικός χώρος, ενδέχεται να είναι τα 12 ναυτικά μίλια για μια χώρα, μπορεί να είναι όλη η μεσογειακή λεκάνη για μια άλλη, μπορεί να είναι μόλις 100 μέτρα ακτογραμμής σε μιά χώρα όταν ούτε αυτά δεν μπορεί να προασπίσει. Για μια χώρα σαν την Τουρκία μπορεί να είναι η Ελλάδα, σε πρώτη φάση, και η Αυστρία ή η Ουγγαρία σε δεύτερη. Φτάνει να έχει τη στρατηγική, τη θέληση και την ικανότητα.. Γιατί δεν υπάρχει χώρα "Κύπρος" ; Όταν μια ισχυρή χώρα έχει στρατηγική ικανότητα  και στρατιωτική δυνατότητα, απλά δεν υπάρχεις..Επειδή είσαι μικρός ; Όχι.. Επειδή είσαι τόσο ανίκανος που διέλυσες εκ των έσω, ολομόναχος, την ύπαρξη σου..

Πόσο ευαίσθητη είναι η γεωπολιτική θέση μιάς χώρας; Απόλυτα. Κάθε στρατηγικό σημείο της υφηλίου έχει αξία για πολλά και συνήθως αντικρουόμενα συμφέροντα. Μέσα απο ένα τυχαίο γεγονός (π.χ. φυσικό αέριο) απο κλητήρας γίνεσαι βασικός παίχτης ή το αντίστροφο.. Η Ουκρανία είναι το πιό πρόσφατο παράδειγμα της εύπλαστης σκακιέρας όπως προ εικοσαετίας υπήρξε η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ και το Ιράν. Μια τυχαία σπίθα μπορεί να γκρεμίσει αιώνες ιστορίας και προόδου, άν δεν καταφέρεις να διαχειριστείς σοφά και συνετά μια "κακή" στιγμή.. Δείτε π.χ. την Αυστρία σήμερα και συγκρίνετε την σε σχέση με ένα αιώνα πριν.. Σας λέει κάτι σήμερα το κράτος της Πρωσίας ή η Καρχηδόνα ;

Είναι πλέον προφανές ότι αυτοί που διαχειρίζονται το ιδιαίτερο πολιτικό μας πρόβλημα, τις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχουν πραγματική επίγνωση ή ικανότητα να διαχειριστούν την πολυπλοκότητα των διεθνών σχέσεων. Είναι πολύ πιο σημαντικό για ένα σημαντικό αριθμό εξ αυτών η αλλαγή χαλιών, πιάτων, κατοικιών και αυτοκινήτων απο το εθνικό μας πρόβλημα και τη στρατηγική της διαχείρισης του. Την ίδια όμως ώρα, ο βασικότερος αντίπαλος μας είναι μια χώρα με ιστορία στη διπλωματική (και μη) διαχείριση της ιστορίας. Κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει επισημάνει ή αναλύσει κανένας μας !

Ένα επιπρόσθετο πολύτιμο υπόβαθρο για κάθε λαό είναι η παιδεία. Όταν έχεις έμπειρους και ικανούς δασκάλους και όχι όταν έχεις στρατιές απο έμμισθους καιροσκόπους. Η πλειοψηφία τους, σε αυτό τον τόπο, είναι ξεκάθαρα καιροσκοπική. Γι αυτό τον πολύ απλό λόγο, μέχρι και σήμερα, όλες οι γενιές αυτού του τόπου, δεν έχουν πολιτική σκέψη, κριτική άποψη και ικανότητα επιλογής. Την προσεχή Κυριακή, για παράδειγμα, έχουμε την ευκαιρία να επιλέξουμε τους ικανότερους αντιπροσώπους μας για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και να χαράξουμε το δρόμο της αναγέννησης, καινοτομίας, της ικανότητας και της ανόρθωσης της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής οικογένειας . Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα περισσότερο το κατα πόσο θα καταφέρουμε να στείλουμε τους ικανότερους των υποψηφίων ή κατα πόσο θα επιλέξουμε τους πιο αντιπροσωπευτικούς πρωταγωνιστές της εσωτερικής μας διαφθοράς και ανικανότητας.. Η μακρόχρονη εμπειρία μου απο τη μιά, με αναγκάζει να βλέπω την ωμή πραγματικότητα. Η ρομαντική μου αισιοδοξία, απο την άλλη, μου λέει να συνεχίζω να ελπίζω..

10 χρόνια μετα το ΟΧΙ και 1 χρόνο μετά το ΝΑΙ..

Λέγεται ότι η ιστορία διδάσκει και η άρνηση μας να διδαχτούμε μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.. Στις 24 Απριλίου 2004, ο Ελληνικός πληθυσμός της Κύπρου είπε ένα βροντερό ΟΧΙ σε ένα προβληματικό σχέδιο που οδηγούσε στην ολοκληρωτική διάλυση του κράτους του. Εξαιρετικά ενδιαφέρον το ότι αυτό το 76% αυτού του "περήφανου" λαού που πρόλαβε το ξεπούλημα και τη διάλυση το 2004 (σώζοντας εν μέρει και το τουρκοκυπριακό στοιχείο αυτού του τόπου απο τον αφανισμό) άφησε τους επιτήδειους που τον κυβερνούσαν διαχρονικά να ξεπουλήσουν το παρόν και το μέλλον του δέκα χρόνια μετά ! Ένα χρόνο πριν, ο ίδιος κόσμος που θέλει να αυτο-αποκαλείται ελεύθερα σκεπτόμενος και μορφωμένος είδε την ηγεσία του να ξεπουλά και επίσημα το κράτος και το μέλλον του με τα λάθη, τις σκόπιμες ή τυχαίες ενέργειες και παραλήψεις που όλοι οι καλοπληρωμένοι εκλελεγμένοι πολιτικοί άρχοντες και δημόσιοι λειτουργοί προκάλεσαν με την έλλειψη γνώσης, την ανικανότητα, τον καιροσκοπισμό ή/και την αδιαφορία τους.

Τα δύο γεγονότα, είτε δείχνουν να συνδέονται είτε όχι, έχουν απόλυτη σχέση μεταξύ του σε ένα κόσμο απο πολύπλοκους μαθηματικούς συνδυασμούς στρατηγικών κινήσεων. Έχει να κάνει με τη μακρόχρονη διαχείριση ή τη συγκάλυψη ενός προβλήματος μέσα απο επιδερμικές σοφιστείες. Το 2004 επενδύσαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ ως θεμέλια για το μέλλον μας. Ένας λαός που αυτο-διαφημίζεται ως ελεύθερα σκεπτόμενος και μορφωμένος δεν πρέπει να είναι προσκολλημένος σε ένα κομματικό φανατισμό που συνδυάζει την ανομία και τη συγκάλυψη. Εξαιρετικά ενδιαφέρον, άν αναλογιστούμε ότι κάθε "λαθάκι" που συγκάλυπτε έφερνε ένα μεγαλύτερο. Η ανοχή και η αδιαφορία έφερε την έξαρση των ανισοτήτων του απλού λαού σε σχέση με τους επιτήδειους. Δισεκατομύρια λίρες και έπειτα ευρώ πέρασαν στα χέρια των λίγων επιτήδειων καιροσκόπων χωρίς οι κάθε λογής καλοπληρωμένοι θεσμοί μας να παρουν είδηση. Και τότε βλέπουμε το αποτέλεσμα στη λυπητερή. Μόνο που είναι πάρα πολύ αργά ! Το ευρώ, σαν νόμισμα, εμφανίζει ή/και αναδεικνύει  τις ανισότητες των επιτυχημένων και των αποτυχημένων, τη συνετή διαχείριση των βόρειων και τη νομιμοποιημένη λεηλασία των νότιων. Μετά απο μια σειρά αναλύσεων που έκανα τους τελευταίους μήνες ανακάλυψα ότι το ευρώ σαν νόμισμα είναι μια ευχή και μια ασφάλεια για το σύνολο της Ευρώπης αλλά μετατρέπεται πολύ εύκολα σε κατάρα όταν πέσει στα χέρια ανίκανων, καιροσκόπων απατεώνων.

Ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον τομέας, στον οποίο δείχνω ιδιαίτερη αδυναμία είναι ο τομέας της φούσκας, εκεί όπου η υπερ-μεγέθυνση των αριθμών φτάνει στο οριακό σημείο όπου πρέπει αναγκαστικά να γυρίσει σε εκ του μηδενός επανεκκίνηση. Αυτές τις μέρες μετρώ την απώλεια πλούτου του ΧΑΚ απο το 1998. Είναι απίστευτη η ηλιθιότητα και η συγκάλυψη εκείνης της περιόδου. Είναι επίσης απίστευτο το ότι οι αριθμοί εκείνοι που χάθηκαν τότε είναι οι αριθμοί που μας λείπουν σήμερα. Σε μια υγιή κοινωνία, οι τότε αριθμοί θα οδηγούσαν σε μια σημερινή ευημερία. Σε μια σαθρή κοινωνία εκείνοι οι αριθμοί οδηγήθηκαν στο πιθάρι των Δαναϊδων.

Ο καθηγητής Jonathan Tomkin περιέγραφε πριν απο καιρό το πώς οι Βίκιγκς διέλυσαν τον πολιτισμό τους απο την υπερεξάνληση των φυσικών τους  πόρων. Κι εμείς με τη σειρά μας, αρκετούς αιώνες μετά, αντιγράψαμε τη μέθοδο τους υπερεξαντλώντας τις δικές μας οικονομίες και στηριζόμενοι στους ξένους παράγοντες, κεφαλαιοκράτες και επενδυτές σαν να ήταν κάποιο φιλανθρωπικό ίδρυμα.  Η φούσκα στην οικονομία τείνει να χαρακτηρίζεται απο μεγάλο αριθμό ατόμων που τοποθετούν τα χρήματα τους σε ένα συγκεκριμένο τομέα, χωρίς επαρκή διασπορά προς αποφυγή των κινδύνων. Η ανισορροπία που προκαλείται στο σύστημα σε μια τέτοια περίπτωση είναι τέτοια που εγγυάται την πληρη διάλυση του, αργά ή γρήγορα. Επίσης, το φαινόμενο της φούσκας, άν το τοποθετήσουμε στην εκπαίδευση και την παιδεία χαρακτηρίζεται απο μεγάλο αριθμό ατόμων που πάνε να αγοράσουν ένα χαρτί και ένα επίσης μεγάλο αριθμό καθηγητών που είναι διατεθειμένοι να τους το πουλήσουν για να συνεχίσουν να απολαμβάνουν τους μισθούς και τις αυξήσεις τους. Η επιδερμική και μονόπλευρη παροχή ελλειμματικής γνώσης προκαλεί μια πιο μακρόχρονη και πιο επώδυνη κατάρρευση της κοινωνίας.

To 2004 ένας κοιμισμένος λαός ξύπνησε στιγμιαία απο το λήθαργο του, πρόλαβε το κακό και έπειτα ξανακοιμήθηκε στη μακαριότητα του. To 2014, ο ίδιος κόσμος, ξύπνησε απο το λήθαργο του, χωρίς χρήματα και μέλλον, εξαιτίας της εμπιστοσύνης που έδειξε σε μια μερίδα ανίκανων απατεώνων στους οποίους είχε υποθηκεύσει το παρελθόν και το μέλλον του, στα τυφλά και χωρίς κανένα έλεγχο.

Μέχρι σήμερα, αυτός ο λαός ψήφιζε στα τυφλά και κατ επανάληψη τα ίδια άτομα, στηριζόμενο στο ωραίο τους χαμόγελο, ή την κομματική τους ταυτότητα, ή, ακόμα χειρότερα, έμενε σπίτι του και άφηνε τους άλλους να αποφασίσουν ανενόχλητοι.

Θα αποτελεί εξαιρετικό κοινωνιολογικό ενδιαφέρον  άν στις επερχόμενες Ευρωεκλογές θα το επαναλάβει, αφήνοντας τους επιτήδειους και τους καιροσκόπους να αποφασίσουν μόνοι τους.

Αρκεί να συνειδητοποιήσει ότι οι επιτήδειοι επιβιώνουν απο την κρατική και κοινοτική χρηματοδότηση μόνο όσο εμείς τους την δίνουμε με τη ψήφο μας..

Ιδού η Ρόδος !

Ανατομία ενός εγκλήματος : Προσβασιμότητα

Μία εξαιρετικά χρήσιμη έννοια, που ανακάλυψα τα τελευταία χρόνια, είναι το Whistleblowing. Η πρώτη φορά που γνώρισα την έννοια ήταν σε μια ανάρτηση του τότε επιτρόπου Περιβάλλοντος, Χαράλαμπου Θεοπέμπτου [ διάβασε το σχετικό δημοσίευμα του ]. Ο Επίτροπος ασχολήθηκε τότε με το φαινόμενο των σκανδάλων, τη συγκάλυψη τους απο το κάθε κέντρο συμφερόντων και την τελική αποκάλυψη τους απο ένα άτομο ή ομάδα, ενέργεια που βασίζεται στο έννομο συμφέρον της κάθε εύρυθμης κοινωνίας. Το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισε σχετική νομοθετική πράξη το 1998 [ διάβασε εδώ.. ]. Σκεφτείτε λοιπόν ότι άν είχαμε την αντίστοιχη νομοθετική πράξη απο τότε θα είχαμε επίσης τη δυνατότητα να ελέγχουμε και να αποκαλύπτουμε έγκαιρα τα όσα προβλήματα και σκάνδαλα επακολούθησαν, στηριζόμενοι στο έννομο μας συμφέρον, δικαίωμα τόσο προσωπικό όσο και εθνικό. Βάσει μιας πρόχειρης λίστας (στηρίζομαι εν μέρει στο εξαιρετικό βιβλίο της Ειρήνης Χαραλαμπίδου, "Όσα Συζητήσαμε") θα μπορούσαμε να αποτρέψουμε περιληπτικά - τη λεηλασία του Χρηματιστηρίου, - την προβληματική πορεία της ΗΛΙΟΣ, - τις δύο προηγούμενες (ανεπίσημες..) χρεοκοπίες μας, - τη θυματοποίηση 13 αδικοχαμένων ψυχών στο Μαρί, - την καλοσχεδιασμένη λεηλασία του τραπεζικού μας τομέα, - την περσινή μας (επίσημη) χρεοκοπία..

Δυστυχώς όμως, η κάθε συγκάλυψη ή η κάθε αποκάλυψη των όποιων προβλημάτων ή/και σκανδάλων στηρίζεται πρώτιστα στην πολιτική ωριμότητα και τη θέληση του κάθε λαού. Είναι αυτονόητη η εφαρμογή κάθε θεσμού ή/και νόμου διαφάνειας σε χώρες με προηγμένη ωριμότητα και θέληση για πραγματική δημοκρατία και ισονομία, όπως και η απουσία ή / και το κουκούλωμα σε χώρες με αυξημένα επίπεδα διαφθοράς. Είναι πολύτιμο στοιχείο το ότι και με ευρωπαϊκή επιβεβαίωση πλέον εμείς ανήκουμε στους διεφθαρμένους και τους λάτρεις του κουκουλώματος.

Ένα σκάνδαλο (μικρού μεγέθους για τα δικά μας πρότυπα..) το οποίο μέλετησα απο τη δημιουργία του ήταν ο κόμβος του ΓΣΠ. Κακοσχεδιασμένος και εκτός των προτύπων κινητικότητας. Κάθε φορά που περνώ και διαπιστώνω το τελικό αποτέλεσμα αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι για μια χώρα να παράξει ποιότητα για το μέλλον της. Το αποτέλεσμα, άν το αξιολογήσεις στα κυπριακά μέτρα, δεν είναι κακό. Άν όμως το συγκρίνεις με ένα αντίστοιχο έργο στη Βουδαπέστη  είναι τραγικό εως και εγκληματικό. Η ανακατασκευή της Θεμιστοκλή Δέρβη είναι το δεύτερο σκάνδαλο. Κάναμε ένα εξαιρετικά φαρδύ δρόμο, χωρίς στοιχειώδες πεζοδρόμιο ! Και η κοινωνία μας το αποδέχτηκε σαν κάτι το φυσιολογικό και χωρίς διαμαρτυρία ! Ευχάριστη νότα, μετα απο τόσες δεκαετίες, η τοποθέτηση διάβασης πεζών μέσα στη λεωφόρο Μακαρίου. Κάποιος ανακάλυψε (στες εννιά του μακαρίτη, ώς συνήθως..) ότι έπρεπε να γίνει κάτι που να μειώνει την ταχύτητα και να αυξάνει την ασφάλεια των πεζών. Έστω και τώρα που ο κόσμος σταμάτησε να κυκλοφορεί εκεί. Άς ελπίσουμε να καταφέρουν να δημιουργήσουν και ένα στοιχειώδες πεζοδρόμιο αφού αυτή η κεντρική λεωφόρος δεν έχει μέχρι και σήμερα επαρκες πεζοδρόμιο !

Η μελέτη των σκανδάλων με οδήγησε σιγά-σιγά απο τα προαναφερθέντα "μικρά και ασήμαντα" στα μεγαλύτερα και απείρως πιο εγκληματικά. Παρακολούθησα την πορεία των κοινοτικών χρηματοδοτήσεων που το 2011 θα μπορούσαν να αιμοδοτήσουν την υπο κατάρρευση μικρομεσαία τάξη (αλλά τελικά παρέμειναν μέσα στα ταμεία των τραπεζών) και μόλις πέρσι επιβεβαίωσα την εξαφάνιση των επιδοτήσεων του προγράμματος Erasmus που με ένα "ταχυδακτιλουργικό" τρόπο δεν φτάνουν στους δικαιούχους φοιτητές αλλά μένουν στη διάθεση των πανεπιστημιακών αρχών. Δύο εγκλήματα που όσο και άν είναι "νομιμοποιημένα" σε μια διεφθαρμένη χώρα, σε πιο προηγμένες κοινωνίες θα χαρακτηρίζονταν κακουργήματα. Είναι εδώ που ξεχωρίζει η πραγματική κάθαρση, όπως επιβλήθηκε στην Ισλανδία και την Ιρλανδία σε σχέση με την "κάθαρση" που εμείς απλά διατυμπανίζουμε, μέχρις ότου ξεχαστεί.. Επομένως είναι ξεκάθαρο ότι η προβληματική προσβασιμότητα σε ένα κακοσχεδιασμένο δρόμο θα σε οδηγήσει σε ατύχημα ή δυστύχημα, η προβληματική (ή σχεδιασμένη για να μην δουλέψει.. ) προσβασιμότητα στα κοινοτικά κονδύλια θα σε φέρει στη χρεοκοπία και η προβληματική προσβασιμότητα (ή και πάλι σχεδιασμένη για να μην δουλέψει.. ) στην ουσιαστική εκπαίδευση θα καταστήσει τους φοιτητές των υπόλοιπων χωρών πιο ικανούς και πιο αποδοτικούς εις βάρος σου στα προσεχή χρόνια.

H προσβασιμότητα όμως έχει και ακόμα πιο σύνθετες παραμέτρους όπως για παράδειγμα οι επερχόμενες Ευρωεκλογές. Έχει να κάνει με την δυνατότητα πρόσβασης σε ένα ευνομούμενο σύστημα ίσων ευκαιριών, διάφανούς και λειτουργικής νομοθεσίας, ποιοτικής διαβίωσης, στην έγκαιρη απονομή δικαιοσύνης και την άμεση τιμωρία των επαγγελματιών παρανομούντων, στη σοφή αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων για ανόρθωση της ευρωπαϊκής ποιότητας ζωής, ως συνόλου.

Αναλύοντας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια το κυπριακό πολιτικό σύστημα ανακάλυψα όλες σχεδόν τις έκνομες, παράτυπες και παράνομες μεθοδεύσεις που καθιστούν μια μικρή ομάδα προνομιούχων ικανή να λεηλατήσει, με εξαιρετική απλότητα, όλο το σύστημα. Βραχυκυκλώνοντας το, αβίαστα. Με αυτό τον εξαιρετικά έξυπνο τρόπο, κάποιοι επιτήδιοι, έκτισαν σιγά σιγά τους μηχανισμούς που νομιμοποιούσαν τις παράνομες τους ενέργειες, καθυστερούσαν τη δικαιοσύνη και επανεξέλεγαν τα δικά τους άτομα, ώστε να διαιωνίζεται η δική τους επιβίωση και εξουσία. Ο μοναδικός παράγοντας που δεν υπολόγισαν (ή παρέλειψαν) ήταν η ολοκληρωτική εξαφάνιση του χρήματος, με την απουσία του οποίου όλοι άρχισαν να αντιλαμβάνονται τί πραγματικά συνέβαινε. Πολύ αργά, όπως φαίνεται, καθώς ο συνδυασμός της οικονομικής ανάπτυξης στον ευνομούμενο βορρά σε συνδυασμό με τη λεηλασία στον διεφθαρμένο νότο έφερε το ευρωπαϊκό όνειρο στο σημείο του σημερινού εφιάλτη..

Είθισται, ιδιαίτερα στις διεφθαρμένες και άβουλες κοινωνίες, τα κομματικά στελέχη να χτίζουν πιστούς προσωπικούς και κομματικούς στρατούς την ίδια ώρα που μεταδίδουν στην υπόλοιπη κοινωνία μηνύματα υπέρ της αποχής. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζουν την επανεκλογή των δικών τους στελεχών αφού η περιορισμένη λογική της αμόρφωτης συνήθως μάζας περιέργως εξισώνει αυτούς που εκλέγονται κατ'εξακολούθηση με αυτούς που εισέρχονται για πρώτη φορά στον κομματικό στίβο. Ωστόσο, λόγω του φαινομένου των κατ'εξακολούθηση εκλελεγμένων ( για τρείς, τέσσερις και πέντε θητείες ! ) καταφέρνουμε να δημιουργήσουμε ευκολότερα και το φαινόμενο της συγκάλυψης και να διασφαλίζεται το αποτέλεσμα της επερχόμενης χρεοκοπίας. Οι απέχοντες, περιέργως, αδυνατούν να συλλάβουν ότι το δικό τους ποσοστό είναι δυνατό να εκλέγει κάθε φορά κάποιο νέο σχήμα, ανανεώνοντας τη σύνθεση της Βουλής και αποτρέποντας τη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση των προνομιούχων, προς όφελος της γενικότερης ισονομίας και της διαφάνειας.

Αυτή την περίοδο, λόγω των προεκλογικών ζυμώσεων, είχα μια σειρά εξαιρετικών συνομιλιών με κατ'εξακολούθηση απέχοντες. Αυτοί οι άνθρωποι, αδυνατούσαν επι χρόνια να κατανοήσουν ότι η δική τους αποχή συνέτεινε στην ασυδοσία των ολιγαρχών (και πολλοί εξακολουθούν..). Είχαν παραδόσει τη δική τους κρίση στα χέρια μιας μικρής ομάδας που επέβαλλε τους δικούς της ανθρώπους, τους δικούς τις κανόνες, τις δικές της πολιτικές και τελικά τη δική μας χρεοκοπία. Στα πλαίσια των προεκλογικών ομιλιών άκουσα και επιδερμικές τοποθετήσεις για το κακό κεφάλαιο, τα κακά ξένα κέντρα επιρροής, τίποτα όμως για τα δικά μας κακά κοράκια που ρουφούσαν το όποιο πλεόνασμα για όσο υπήρχε και έπειτα το υστέρημα αυτού του λαού, οδηγώντας τον στην περσινή - επίσημη χρεοκοπία. Αυτο το φαινόμενο, που διεθνώς αποκαλείται Robber Barons δεν έχει γίνει ακόμα (επισήμως τουλάχιστον..) γνωστό σε εμάς, δύο αιώνες μετά την εμφάνιση του !  Ανεπίσημα πάλι, σαν λαός έχουμε και πολυπληθές κόμμα (ποικίλων αποχρώσεων) για τους Βαρώνους-Ληστές αυτού του τόπου..

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το τελικό αποτέλεσμα της κάθε εκλογικής αναμέτρησης επαφίεται αποκλειστικά σε όσους συμμετέχουν στην ψηφοφορία. Άν οι παραδοσιακά πιστοί των παραδοσιακών κομμάτων είναι η πλειοψηφία, το αποτέλεσμα των δύο προηγούμενων αναμετρήσεων δεν θα αλλάξει ουσιαστικά. Άν οι παραδοσιακά απέχοντες παρουσιαστούν στην κάλπη και ανανεώσουν το κομματικό σκηνικό, τότε αναμένεται ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό σκηνικό και πιθανότατα ένα πολύ διαφορετικό αύριο. Σε χθεσινή μου ερώτηση, στα πλαίσια της Ίδρυσης του Κόμματος για τα Ζώα στην Κύπρο, στην βουλευτή του Κόμματος για τα Ζώα, στην Ολλανδία, Marianne Thieme για το αξιοπερίεργο φαινόμενο του αντί να εισάγουμε την τεχνογνωσία της προηγμένης Ευρώπης να εξάγουμε τη δική μας διαφθορά στα κοινοτικά όργανα η κ. Thieme μου απάντησε :

" Σήμερα, η Ευρώπη είναι όμηρος των όποιων εύρωστων ομάδων πίεσης που πολύ απλά χρηματοδοτούν ή δωροδοκούν τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες, για να επιβάλουν την κάθε θέση τους. Η όποια αυριανή - πιο δημοκρατική Ευρώπη είναι αυτή όπου όλοι εμείς θα δουλέψουμε μαζί για να στερήσουμε απο αυτούς τους επιτήδειους την εξουσία και να στερήσουμε τη χρηματοδότηση τους και την επιβίωση τους, βοηθώντας έτσι στη δημιουργία μιας πραγματικά ανθρώπινης Ευρώπης. "

Για κάποιο λόγο, πιστεύω ότι η "συνταγή" της κ. Thieme πρέπει να εφαρμοστεί πρώτιστα στη δική μας περίπτωση..

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.

Ζητείται διαφάνεια..

Κάθε χώρα έχει τους πολιτικούς που της αξίζουν. Και η δική μας φυσικά δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι μέρες της απόλυτης παρακμής που βιώνουμε δεν θα έπρεπε να εκπλήσσουν κανένα μας. Η συνέχιση της σημερινής κατάστασης θεωρείται δεδομένη μέχρις ότου κάποιο αρμόδιο σώμα ( είτε η Προεδρία, είτε η Βουλή των Αντιπροσώπων ) θα αποφασίσει να αναστρέψει την κατάσταση, με τις απαραίτητες νομοθετικές ενέργειες.. 

Επι δεκαετίες, τα κόμματα εξουσίας είχαν ρυθμίσει το εκλογικό πλαίσιο στα όρια τους, ωστε να μπορούν να επιβάλλουν τους δικούς τους υποψήφιους. Μέχρι και σήμερα, με τις μεθοδεύσεις τους, εκλέγουν και επανεκλέγουν τα ίδια άτομα, αναπαράγουν και διαιωνίζουν τη σκέψη της ηγεσίας τους, διαμορφώνουν την αδιαφάνεια, την παρανομία και την ανομία.

Σε ένα σχετικά παλιό αλλά μνημειώδες δημοσίευμα της εφημερίδας "ΣΗΜΕΡΙΝΗ" ο διευθυντή του CIIM, καθηγητής Θεόδωρος Παναγιώτου ανέλυσε το φαινόμενο της ατιμωρησίας τόσο στοχευμένα όσο κανένας άλλος προηγουμένως ! [διαβάστε το άρθρο εδώ ] Ενώ ανέμενα ότι η δημοσιέυση του άρθρου θα ήταν καταλύτης μεταρρυθμίσεων, δεν σχολιάστηκε ποτέ και απο κανέναν. Είτε δεν διαβάστηκε απο κανέναν, είτε δεν έγινε κατανοητό. Με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σήμερα, μέσα στο βούρκο της συνεχιζόμενης ασυδοσίας, της συνεχιζόμενης συγκάλυψης και της συνεχιζόμενης ανομίας. Μέχρι και σήμερα, όλα τα αντίστοιχα, νεότερα δημοσιεύματα που έχω κατα καιρούς εντοπίσει γράφονται απλά και μόνο για να γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων. Πιθανότατα να μην διαβάζονται απο κανέναν αφού η ατιμωρησία και η συγκάλυψη συνεχίζονται..

Τα στοιχεία ποιότητας, στην όποια ευνονούμενη και δίκαιη κοινωνία συνοψίζονται περιληπτικά παρακάτω :

- Απλή αναλογική

Όταν η απλή αναλογική είναι σε ισχύ δίνεται η δυνατότητα στον κάθε πολίτη να είναι υποψήφιος, ίσοις όροις, με τους υπόλοιπους. Το παράβολο, πάλι, όσο ψηλώνει, είναι ένα σημάδι περι του αντιθέτου..

- Όριο επανεκλογής 

Όταν υπάρχει όριο επανεκλογής, το σύστημα αποτρέπει τους επιτήδειους απο του να γίνουν καθεστώς και να επιβάλλουν εσαεί τις απόψεις και τις ανίερες προσωπικές ή/και κομματικές επιδιώξεις τους.

- Κομματική χρηματοδότηση

Η ξεκαθαρη διαδρομή της χρηματοδότησης των κομμάτων δίνει στον πολίτη την πληροφόρηση για την ποιότητα της πολιτικής ζωής στη χώρα του [ νέα - ανησυχητικά στοιχεία για τη δική μας "ποιότητα" εδώ ]

- Διαφάνεια

Ζούμε σε μια χώρα που δεν υπάρχει διαφάνεια, με τη σφραγίδα μάλιστα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ανοχής των πολιτικών μας ΚΟΜΜΑΤΩΝ [ άρθρο απο Φιλελεύθερο ]. Με απλά μαθηματικά, η έλλειψη διαφάνειας και ισονομίας θα μας φέρει σύντομα εκτός της Ευρωπαϊκής οικογένειας (και όχι μόνο εμάς..)

- Απονομή δικαιοσύνης

Ιστορικά, η δικαιοσύνη είναι συνώνυμο της προόδου για κάθε ευνομούμενη πολιτεία και σημάδι οπισθοδρόμησης για τις υπόλοιπες. Εμείς, παραμένουμε στις... υπόλοιπες..

Το 2008 ψήφισα τον κ. Χριστόφια επειδή υποσχόταν μια δίκαιη κοινωνία. Η δίκαιη κοινωνία που μας υποσχέθηκε ήταν ένα προεκλογικό πυροτέχνημα. Μετα τα γεγονότα στο Μαρί ήμουν ένας απο αυτούς που ζητούσε έξω απο το Προεδρικό την παραίτηση του. Ναί, μου ήταν ξεκάθαρο ότι η "μαζική" παρουσία του λαού ήταν στημένη απο τα κόμματα, προς εκμετάλλευση των δικών τους, ευτελών  επιδιώξεων. Η δική μου παρουσία όχι. Ήμουν εκεί, αποκαλώντας τον άχρηστο γιατί ήταν ότι και οι προκάτοχοί του. Άλλος ένας άχρηστος. Και σε περίπτωση που σας σοκάρει ο όρος φροντίστε να μελετήσετε λίγο παραπάνω γιατί έχω πλέον όλα τα δεδομένα που χρειάζομαι ώστε να τον τεκμηριώσω, στις επόμενες αναρτήσεις μου.. Το 2013 τον "ευχαρίστησα" με ανακούφιση, που έφυγε. [ διαβάστε το άρθρο εδώ ]

Το 2013 ψήφισα τον κ. Αναστασιάδη σαν την έσχατη λύση. Αναμένω με ανυπομονησία τις δικές του επιδόσεις, που μέχρι σήμερα είναι αξιοθρήνητα ισάξιες των προκατόχων του. Δεν έχει να κάνει με τα προσωπικά μου οφέλη. Έχει να κάνει με το κατα πόσο θα είναι άλλος ένας άχρηστος "ηγέτης" όπως και οι προκάτοχοί του. Έχει να κάνει με το κατα πόσο θα είναι ο πρώτος που θα τολμήσει να διαφοροποιηθεί. Τιμωρώντας ακόμη και τα λαμόγια που βρίσκονται δίπλα του. Γιατί είναι πολλά και κλέβουν όσο και τα λαμόγια των προκατόχων του. Και γιατί άν δεν το κάνει, ξέρει απο τώρα ότι δεν έχει δυνατότητες επανεκλογής. Είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι μετά τη λεηλασία του χρηματιστηρίου και τα επόμενα "παρατράγουδα" της κοινωνίας μας κανένας πρόεδρος δεν εξασφάλισε επανεκλογή. Ίσως να είναι ένα πρώτο και χρήσιμο δεδομένο που να καταδεικνύει ότι η κοινωνία μας κουράστηκε να ανέχεται τους ψεύτικους και λαοπλάνους "ηγέτες"..

Το πιο ενδιαφέρον της υπόθεσης έχει να κάνει με το ότι ο κ. Παναγιώτου, σαν φέρελπις στοχαστής και αναμορφωτής της σαθρής κοινωνίας μας είναι σήμερα ένας εκ των συμβούλων του προέδρου Αναστασιάδη.Απομένει να δούμε κατα πόσον ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα αξιοποιήσει τη σοφία την τεχνογνωσία και της εμπειρία των συμβούλων του ή κατα πόσο θα τους επιδεικνύει ως διακοσμητικούς..

Προσωπικά, δεν έχω πλέον τη διάθεση να ανέχομαι αυτή την κατάσταση. Είτε οι "επιτροπές" διαθέσουν τα πορίσματα τους, είτε όχι, εγώ, αυτά που έχω τεκμηριώσει, αποφάσισα να αρχίσω να τα δίνω..

Ο Νίκος Ραφίδιας (ιστοσελίδα) είναι Πολιτικός Επιστήμονας, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα επι μέρους φαινόμενα της διαφθοράς και των ανισοτήτων που επιφέρουν.

Οι λαμπρατζιές της καθημερινότητας μας

Σήμερα, για άλλη μια φορά, συνειδητοποίησα πόσο λίγο έχουμε επαφή με την πραγματικότητα. Αφορμή της νέας μου "ανακάλυψης" ήταν οι λαμπρατζιές. Ένα έθιμο για το οποίο είμαστε περήφανοι καθώς δεν ψάξαμε ποτέ το πόσο επικίνδυνο είναι για την υγεία μας. Ίσως τελικά, αυτός ο λαός να αρέσκεται στο μέτριο επίπεδο που κληρονόμησε και να επιδιώκει να παραμείνει σε αυτό, με το όποιο κόστος. Την ίδια ώρα που ο παθιασμένος παροξυσμός της μάζας επιδιώκει να διαιωνίζει τις..."καλές" μας συνήθειες που πρέπει να τηρούνται και να διαιωνίζονται..

Το 2011, στην περίοδο του προεκλογικού παροξυσμού, παρευρέθηκα αναγκαστικά στη λαμπρατζιά ενός χωριού. Τονίζω τη λέξη "αναγκαστικά" επειδή μια πάγια συνήθεια μου είναι να αποφεύγω τα σημεία με τις λαμπρατζιές με το ίδιο πάθος που ο διάολος αποφεύγει το λιβάνι. Ξύλα, θρανία, πόρτες είχαν δημιουργήσει ένα κοκτέιλ τοξικότητας που εκτοξευόταν σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων, δημιουργώντας ένα τοξικό σύννεφο που κολλούσε στα σπίτια του χωριού, σαν φυσικό μέρος της καθημερινότητας τους. Την ώρα που εγώ προσπαθούσα να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αρκετοί γονείς έπαιρναν τα παιδάκια τους όλο και πιο κοντά για να απολαύσουν το "θέαμα".

Ήταν αρκετά τραγικό το να βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Λίγα χρόνια μετά, τα παιδάκια αυτά θα παρουσιάζουν αναπνευστικά προβλήματα όμοια με αυτά που αναπτύσσουν οι περίοικοι των σκουπιδότοπων, ή οι παθητικοί καπνιστές στους εσωτερικούς χώρους, άλλης μιας θλιβερής κατάστασης που δεν θέλουμε να εξαλείψουμε και για άλλη μια φορά ένας δημοσιογράφος θα "ανακαλύπτει" την τασιηνόπιττα με το να αναζητεί μέσα απο ένα ευκαιριακό του δημοσίευμα τις λύσεις που κανένας δεν θα θέλει να δώσει, για να μην στερήσει απο το λαό του το "θέαμα" ή τα όποια οικονομικά οφέλη απολαμβάνει απο την ισχύουσα κατάσταση..

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι όλη η Κύπρος είναι μιά απέραντη λαμπρατζιά και έτσι θέλει να παραμείνει. Καίει παντού, σε καθημερινή βάση και με κάθε τρόπο την ίδια ώρα που ο πάνσοφος αυτός λαός επιλέγει να σφυρίζει αδιάφορα. Η τραγική ειρωνεία σε αυτό τον τόπο έχει να κάνει με το ότι αποδεχόμαστε τα έθιμα, τις συνήθειες και δίνουμε με την ανοχή μας και την παθητικότητα μας νομιμοποίηση σε κάθε τί το άνομο, το παράνομο και το ανήθικο μέχρι την επόμενη μας συμφορά.

Ένα πιο μοντέρνο έθιμο απο τη λαμπρατζιά είναι η συνήθεια μας να ψηφίζουμε τους ανικανότερους των ανικάνων. Τους ψηφίζουμε με τέτοιο πάθος που μετά, την ώρα της αποκάλυψης της ηλιθιότητας μας πρέπει να σιωπήσουμε αφού εμείς προκαλέσαμε, με τις δικες μας επιλογές, τις συνέπειες που βιώνουμε. Γι αυτό, στα χρόνια της νεαρής μας δημοκρατίας ξεκινήσαμε απο τη διαίρεση του 1963, προχωρήσαμε στην εισβολή του 1974, τη λεηλασία του χρηματιστηρίου την περίοδο του 1999, τον ΉΛΙΟ, το Μαρί και την απόλυτη χρεοκοπία μας πέρσι.

Η λύση είναι μία. Θα ξεκινήσει τη μέρα που θα αποφασίσουμε ότι η κάθε "λαμπρατζιά" που εμείς θεωρούμε "έθιμο" είναι μια επικίνδυνη συνήθεια που θα πρέπει επιτέλους να τελειώσει.. Για το δικό μας, αυριανό, καλό..