H (φυσιολογική) διάλυση ενός διεφθαρμένου συστήματος..

Όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες είναι απίστευτα κωμικά αλλά και τραγικά. Φύγαμε απο το "παρα πέντε" και φτάσαμε στο "και πέντε" και ακόμα αναζητούμε τους ενόχους ! Μπήκαμε σε ένα μνημόνιο αλλά κανένας δεν φταίει για τα όσα έγιναν ! Κανένας δεν είδε το πρόβλημα. Κανένας, προφανώς, δεν είχε την ικανότητα να το δεί ! Κανένας δεν έφταιγε για το ότι δεν είχαμε χρήματα στα ταμεία αλλά δίναμε παροχές. Κανένας δεν είναι ένοχος για το ότι δημιουργήσαμε απίστευτες ασυμμετρίες επειδή θέλαμε να δίνουμε κλειδωμένες αυξήσεις και ΑΤΑ στους προνομιούχους, στηριζόμενοι σε δανεικά. Φταίουν (εννοείται) αυτοί που μας τα έδιναν.. Αλλά η δική τους δουλειά ήταν να μας δίνουν.. Για να έχουν έπειτα απαιτήσεις απο εμάς, απο τα παιδιά μας και απο τα εγγόνια μας.. Αυτή όμως είναι η δουλειά των δανειστών.

Εμείς, πάλι, έχουμε δημιουργήσει ένα απίστευτο δομικό πρόβλημα, τα τελευταία χρόνια, προσηλωμένοι στη δημιουργική λογιστική και τη φούσκα που προκάλεσε αλλά δεν θέλουμε ούτε σήμερα να το παραδεχτούμε, ούτε βέβαια να το λύσουμε παίρνοντας κάποια στοιχειώδη μέτρα. Το χάσμα μεταξύ του άνεργου και του προνομιούχου λύνεται μόνο με στοχευμένες δράσεις όπως η αύξηση της φορολογίας και η επιχορήγηση της επιχειρηματικότητας. Δεν λύνεται με το να μεταφέρεις τις ευθύνες σου και την ανικανότητα σου στους κακούς ξένους δανειστές. Άν ήταν στο χέρι μου δεν θα έδινα την άδεια μου για να κάνουμε δάνειο ώστε οι προνομιούχοι να παραμένουν προνομιούχοι χάρη στα δανεικά που πήραν για άλλη μια φορά απο εμένα και τη σύνταξη που θα έπαιρνα.

Κάποιοι άλλοι, εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ισχυρίζονται ότι δικαιούνται τα κεκτημένα τους, προσποιούμενοι ότι προέρχονται απο την παραγωγικότητα τους και όχι απο τη συνεχή καταλήστευση του υστερήματος της πλειοψηφίας και της σύνταξης των παιδιών και των εγγονιών τους. Ακόμα και τώρα που είμαστε στο "και πέντε" !

Πριν απο δύο χρόνια, όταν η χρεοκοπία ήταν ακόμη στα σενάρια, όλα τα στελέχη των κομμάτων κληθήκαμε να αναπτύξουμε εναλλακτικά σενάρια. Το καλοκαίρι του 2012 ! Εννιά ολόκληρους μήνες πριν σκάσει η φούσκα. Την υστάτη, την ώρα που έπρεπε να εφαρμόσουμε τα σενάρια και τους σχεδιασμούς μας, περιέργως δεν είχαμε τίποτα να προτείνουμε. Σαν να μην είχαμε μελετήσει ούτε ένα εναλλακτικό σενάριο ! Αυτές τις μέρες, το σενάριο της κακής τράπεζας ξαναπαίζει στις ειδήσεις. Έχεις δύο τράπεζες, προβληματικές όσο δεν πάει. Άν τις ενώσεις, απλά αυξάνεις τον συστημικό κίνδυνο και αναγκαστικά απολύεις σταδιακά το προσωπικό τους, περιμένοντας το οριστικό τους λουκέτο..

Εναλλακτικά, χωρίζεις και τις δύο τράπεζες σε καλή και κακή. Κρατάς την καλή Α και την καλή Β και τις πουλάς σε δύο υγιείς ενδιαφερόμενους, με υγιή οικονομική κατάσταση και επαρκή ρευστότητα που θα βοηθήσει στην ταχεία ανόρθωση της οικονομίας σου.. Παύεις, με αυτό τον τρόπο, να έχεις πρόβλημα συστημικότητας.. Μεταφέρεις τα προβληματικά δάνεια της κακής Α και της κακής Β σε ένα νέο σώμα (ή και σε δύο, ή τρία..) όπου σε βάθος χρόνου θα έχεις πάρει κάποια ποσά, λόγω της ενοικίασης ή της πώλησης αυτών των περιουσιακών στοιχείων. Δεν είναι δική μου έμπνευση. Εφαρμόστηκε πριν λίγα χρόνια στη Βρετανία, στην περίπτωση της Northern Rock. Και δούλεψε άψογα, άν κρίνουμε απο το αποτέλεσμα !

Η διεθνής εμπειρία είχε να μας πεί πολλά., αλλά εμείς δεν θέλαμε (και ούτε σήμερα θέλουμε..) να ακούσουμε. Υπάρχουν χώρες που πέρασαν τα ίδια και χειρότερα, πριν δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια και αυτή τη στιγμή ευημερούν. Αυτές που πήραν μέτρα έγκαιρα. Αυτές που τιμώρησαν παραδειγματικά και έστειλαν στη φυλακή τους ενόχους. Αυτές που έδωσαν το μήνυμα ότι η τυχόν δική τους ανοχή θα ήταν άλλη μια συμμετοχή στο έγκλημα.

Υπάρχουν κάποιες άλλες χώρες που έκαναν ότι και οι στρουθοκάμηλοι. Έκρυψαν το κεφάλι τους (το υπόλοιπο πρόβλημα δεν μπορούσαν να το κρύψουν..) όσπου να μεταφερθεί η ανάγκη για λύση στους επόμενους. Αυτές οι χώρες χρεοκοπούσαν και θα χρεοκοπούν κατ εξακολούθηση. Και φτάνουν στο σημείο να χάσουν την κινητή περιουσία τους, έπειτα την ακίνητη και έπειτα ό,τι άλλο έχει μείνει.. Ημικρατικούς, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες. Είχαν πρώτα απολέσει την αξιοπρέπεια τους. Γιατί κάθε λαός που δεν θέλει να διαχειριστεί σοφά και συνετά τα του οίκου του και τα της επιβίωσης του και επιλέγει να χρυσοπληρώνει άδικα και άσκοπα τους χείριστους, απλά δεν έχει αξιοπρέπεια..

Το κορυφαίο της κατάντιας μας το άκουσα στις χθεσινές ειδήσεις απο εν ενεργεία υπουργό. Φταίει ο νόμος και πρέπει να τον αλλάξουμε ! Άν το πιο βολικό και  το πιο εύκαιρο, αγαπητέ υπουργέ, είναι να αλλάζουμε τους νόμους, για να μπορούμε να συγκλύψουμε τις παρανομίες του κράτους μας, ξέρουμε ήδη, απο τώρα, και τί άλλο μας περιμένει..

Τα φαινόμενα ΠΟΝΖΙ και τα κράτη ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ

Σε σημερινό άρθρο της Σημερινής αναλύεται μια εξαιρετικά προχωρημένη υπόθεση όπου ένας δικηγόρος αρνείται να καταβάλει τις "οφειλές" του στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, στα πλαίσια "πολιτικής ανυπακοής" .

[ διάβασε το ΑΡΘΡΟ ]

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η νομική πτυχή άν αναλογιστούμε τις ανισορροπίες που δημιούργησαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις μας με το να παρέχουν κλειδωμένες αυξήσεις σε μια μερίδα "κομματικών προνομιούχων" κλέβοντας στην ουσία αυτά τα ποσά απο τις εισφορές της πλειοψηφίας.

Άν το δούμε απο την πλευρά του φαινομένου της ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ [ δες το παλιότερο άρθρο ], το κράτος επέτρεπε σε μια μερίδα προνομιούχων να βάζουν απο μιά αγελάδα στο κοινό λιβάδι και επέτρεψε σε χίλια χωριά να βάλουν απο μια αγελάδα μόνο. Στο σενάριο μας, ο κάθε προνομιούχος απολάμβανε τα οφέλη της προσωπικής του αγελάδας και τα χωριά έμαθαν να ζούν απο τα οφέλη της μίας μόνο αγελάδας. 

Την ώρα που το κράτος είδε το γρασίδι να μειώνεται δραματικά, πέταξε έξω απο το λιβάδι κάθε αγελάδα που τάιζε τα χωριά και άφησε μόνο τις αγελάδες που τάιζαν τους προνομιούχους, δημιουργώντας τις συνθήκες ταχύτερης κατάρρευσης του έτσι κι αλλιώς διαλυμένου του συστήματος..

Τί μπορεί να κάνει ένας πολίτης όταν το κράτος του τον κλέβει νομιμοποιώντας, κατα το δοκούν, την παρανομία ή την ασυδοσία ;

Πώς μπορεί ο πολίτης να διεκδικήσει τα στοιχειώδη δικαιώματα του απο ένα τέτοιο κράτος όταν μια αγωγή του προς το κράτος ή τον όποιο παρανομούντα κρατικό οργανισμό θα εκδικαστεί μετά απο 5-7 χρόνια ενώ την ίδια ώρα οι αγωγές του κράτους έναντι του εκδικάζονται σε 1 περίπου χρόνο, όπως γίνεται και στη συγκεκριμένη περίπτωση ( άλλο ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο ! ) ;

Πώς μπορεί ένας πολίτης να προστατέψει τον εαυτό του όταν έχει γεννηθεί σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατ εξακολούθηση χρεοκοπία  ;

Η απάντηση είναι απλή. ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΕΙ !

Η συνταγή αυτή είναι σίγουρη, εγγυημένη και ακολουθείται για αιώνες. Τα κράτη που χρεοκοπούν είτε διορθώνουν άμεσα την κατάσταση με εσωτερικές ρυθμίσεις είτε αναγκάζουν έμμεσα τον πληθυσμό τους να αναζητήσει ένα τόπο όπου θα έχει μια πιο αξιοπρεπή διαβίωση και θα στέλλει συνάλλαγμα στην μητρώα γη (για να μπορέσουν να τρών εσαεί οι προνομιούχοι..) !

Άν αναλογιστούμε ότι η Ελλάδα έστελλε καράβια εργατικού δυναμικού στις ΗΠΑ και τη Γερμανία και η Ιρλανδία ήταν στην πρώτη τριάδα οικονομικών μεταναστών των ΗΠΑ μπορούμε εύκολα να δούμε τις δικές μας επιλογές σήμερα.

Οι επιλογές μας είναι η παραμονή σε ένα κράτος ΠΥΡΑΜΙΔΑ ή η αναζήτηση ενός πιο υγιούς..

Εσείς, τί επιλέγετε ;

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.

Περίπατος στο χρόνο..

Ο Άγιος Σωζόμενος είναι σήμερα ένα εγκαταλελειμμένο χωριουδάκι μεταξύ Γερίου και Ποταμιάς. Ένα κομβικό πέρασμα για τον κάθε φέρελπι ποδηλάτη. Μια σπηλιά, με εξαιρετικής σημασίας τοιχογραφίες, καταδεικνύει την αλλοτινή παρουσία ενός ασκητή. Ένα εκκλησάκι μαρτυρεί ότι εκεί υπήρξε χριστιανική παρουσία. Η καταστροφή των προσώπων στις τοιχογραφίες πάλι, μαρτυρία της επέμβασης του μουσουλμανικού φανατισμού ( ή της μουσουλμανικής άποψης ). Τα κατάλοιπα ενός γοτθικού ναού και κάποια ετοιμόρροπα σπίτια μαρτυρούν ότι απετέλεσε ένα μέρος που κάποτε έσφιζε απο ζωή και κατοίκους, ως το 1964 που υπήρξε άλλο ένα μέρος των δικοινοτικών ταραχών και ήταν το τέλος του.

Τί το ξεχωριστό έχει ο Άγιος Σωζόμενος ; Καταδεικνύει τα σημάδια των καιρών.. Σε καλές και ήρεμες εποχές ήταν μέρος ασκητισμού, λατρείας, ζωής, σε κακές και ταραχώδεις περιοχές υπήρξε σημείο συγκρούσεων, ίσως θανάτων, αναγκαστικής εγκατάλειψης.. Η επιτυχία και η αποτυχία, η ακμή και η παρακμή, η άνοδος και η πτώση είναι εξαιρετικά λεπτά σημεία, όλα μαζεμένα σε αυτό το σημείο και όλα τους μέρος της ζωής και της διαρκούς μάχης για επιβίωση, υπεροχή και επικράτηση.

Αυτές τις μέρες, ένας αντίστοιχος Άγιος Σωζόμενος δείχνει να είναι η Ουκρανία. Κατάλοιπο της Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας για τους μεν δυτικόφιλους, η "Μικρή Ρωσία", για τους δε Ρωσόφιλους. Σε άλλη μια μάχη για την επικράτηση του ενός πολιτισμού πάνω στον άλλο, σε ένα πόλεμο με συνεχείς και ατέλειωτες μάχες, διαμέσου των αιώνων.. Ένα πεδίο συνύπαρξης που μεταβλήθηκε σε πεδίο συγκρούσεων και θανάτου.. Όπως, λίγα χρόνια πριν ένα Κόσοβο, μια Βοσνία, μια Οσετία, μια Γιουγκοσλαβία..

Τους επόμενους μήνες θα κληθούμε να αποφασίσουμε, για άλλη μια φορά άν είμαστε Κύπριοι, Έλληνες, Τούρκοι, Βυζαντινοί, Οθωμανοί ή ο,τι άλλο.. Στο προηγούμενο δημοψήφισμα τάχθηκα ξεκάθαρα υπέρ του ΟΧΙ για ένα πολύ απλό λόγο : απο την πρώτη σελίδα φαινόταν ξεκάθαρα ασταθές και καθόλου λειτουργικό. Ελπίζω αυτή τη φορά οι "σοφοί" να κάνουν πιο σωστά τη δουλειά τους.. Γι αυτό πληρώνονται άλλωστε.. Παρότι, η ιστορία δείχνει ότι έχουν την τάση να δρούν ευκαιριακά και ερασιτεχνικά, μέχρι που η επόμενη σπίθα να ξαναφέρει το χάος της επιδερμικότητας τους..

Και τα σημάδια των καιρών συνεχίζουν να παίζουν το παράξενο, γοητευτικό, ριψοκίνδυνο και θανατηφόρο παιχνίδι τους..

Χρήσιμοι σύνδεσμοι για τον Άγιο Σωζόμενο:

ΣΤΡΟΒΟΛΙΩΤΗΣ

ΤΙΜΕ

MYCYPRUS

ΤΤΑΛΛΟΥ

ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ (Facebook)

O θάνατος των συνταξιούχων, ζωή για τα πολιτικά παράσιτα..

Μένω σε μια γειτονιά όπου η πλειοψηφία είναι άτομα μεγάλης ηλικίας,

κοινώς συνταξιούχοι.
Άνθρωποι που δούλεψαν μια ολάκερη ζωή, νομιζόμενοι ότι θα έχουν αξιοπρέπη διαβίωση στα γηρατειά τους.
Πλανήθηκαν πλάνην οικτράν, άν κρίνω απο τα τρέχοντα παράπονα τους.Οι διαμαρτυρίες τους έχουν να κάνουν κατα κύριο λόγο με τη δραματική μείωση της σύνταξης τους και κατα δεύτερο με την υποχρέωση τους να πληρώνουν τέλη στα νοσοκομεία για τις εξετάσεις και τα φάρμακα τους. Πρόσφατα, μου ζητήθηκε απο ένα τέτοιο γείτονα να του εξηγήσω γιατί υπάρχει αυτή η αδικία. Μέσα σε μερικά λεπτά που είχα έπρεπε να του εξηγήσω ότι όσο κάποιοι προνομιούχοι έχουν κλειδωμένες και συνεχείς αυξήσεις, μέσα σε μια ξεκάθαρα διεφθαρμένη κοινωνία που δεν παράγει, τόσο είναι επιτακτική (ανομολόγητη όμως..) ανάγκη να πεθάνουν κάποιοι άλλοι (κυρίως οι συνταξιούχοι, που κοστολογούνται μόνο ως έξοδα..) για να μπορέσει να συνεχιστεί η καλοπέραση των παρασίτων.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι φυσικά μια πατέντα δική μας, ούτε είναι κάτι το ξαφνικό και το περιστασιακό. Εκτός απο εμάς, δεκάδες άλλα κράτη έχουν καταρρεύσει μέσα στους προηγούμενους αιώνες εξαιτίας της διαφοράς στα έσοδα και τα έξοδα τους.Για την ιστορία, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ομάδα κρατών (οι κατ εξακολούθηση χρεοκοπούντες), είναι μια δεύτερη ομάδα (οι περιστασιακά χρεοκοπήσαντες, καθώς συνειδητοποίησαν το πρόβλημα, το διόρθωσαν και φρόντισαν να μην το επαναλάβουν) και μια τρίτη ομάδα, οι υγιείς (αυτοί που με σοφές κινήσεις και δράσεις προνόησαν και απέφυγαν τα χειρότερα).

Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι στην "πολιτισμένη" και "ευυπόληπτη" μας κοινωνία ένα άτομο πέθανε μέσα στην απόλυτη ένδεια, επειδή δεν είχε πλέον τη στοιχειώδη οικονομική υποστήριξη για να ζεί αξιοπρεπώς.Ήταν Ρουμάνα, άρα δεν δικαιούταν υποστήριξης. Ήταν ένα αταίριαστο παράσιτο, γιατί δεν είχε δουλειά. Που όμως, όσο δούλευε, εισέφερε στα κρατικά ταμεία! Σαν να λέμε ότι όλοι οι Έλληνες, Κύπριοι και λοιποί που δουλεύουν σε άλλες χώρες πρέπει να αφήνονται να πεθάνουν αβοήθητοι σε αυτές τις χώρες, ανεξάρτητα του πόσα χρόνια και μεροκάματα δούλεψαν εκεί..

Η παρουσία της Τρόικα στην Κύπρο αλλά και στις υπόλοιπες χώρες είναι κατα την άποψη μου μια τρανή απόδειξη της απίστευτης διαφθοράς που επικρατεί. Ήταν ξεκάθαρη η πρόσφατη τους δήλωση: "Δεν επιβάλλουμε, εισηγούμαστε.."
[ άρθρο απο ΣΗΜΕΡΙΝΗ ]
Η τελική απόφαση (της πρόληψης ή της έγκαιρης επιβολής μέτρων) είναι ευθύνη του καθε κράτους, ξεχωριστά και ανεξάρτητα. Και άν το κράτος έχει την ικανότητα και την προνοητικότητα να πάρει τις σωστές αποφάσεις έγκαιρα, αυτό το κράτος ΔΕΝ θα χρειαστεί την ΤΡΟΪΚΑ..

Στο κάτω-κάτω, ο κάθε δανειστής ζητά εγγυήσεις για τα δανεικά που θα δώσει.

Οι εγγυήσεις αυτές μεταφράζονται σε διασφάλιση της ομαλής αποπληρωμής αυτών των δανείων μέσω :

-μείωσης των μισθών, αυτών που έχουν αυξημένα εισοδήματα,

(άν γίνει αυτό η κυβέρνηση ελέγχει τις ανισότητες μεταξύ των προνομιούχων και των αδυνάτων και διατηρεί την ομαλότητα)

-μείωσης των δαπανών και της σπατάλης (πιο δύσκολο μέτρο καθώς στερεί την καλοπέραση απο τους "ημέτερους"),

-συνετή αύξηση των φορολογιών (η στοχευμένη υψηλή φορολόγηση των επιχειρήσεων είναι σημάδι υγιούς οικονομίας όπως μας διδάσκει το Σκανδιναβικό πρότυπο ή σημάδι απορρύθμισης, όπως μας διδάσκει το αντίστοιχο Γαλλικό).

Οι Σκανδιαναβοί, για παράδειγμα, δεν έχουν καταρρεύσει πρόσφατα. Κατέρρευσαν παλιότερα, έμαθαν και προσπαθούν να το αποφύγουν, όσο γίνεται. Οι Γάλλοι πάλι, είναι στην άκρη του γκρεμμού καθώς η παραβίαση των στοιχειωδών κανόνων στην κοινωνία τους είναι σήμερα πιο εξόφθαλμη παρα ποτέ. Η μείωση των κοινωνικών παροχών και των συντάξεων στα ευάλωτα άτομα επιφέρει δραματική κατάρρευσή στην κοινωνική συνοχή και δίνει το μήνυμα σε όσους είναι (ακόμα..) σε καλή οικονομική κατάσταση να εγκαταλείψουν το καράβι γιατί έτσι κι αλλιώς θα βυθιστεί.

Στα δικά μας, τόσο η κυβέρνηση όσο και η Βουλή των Αντιπροσώπων ήταν και είναι σε θέση να προτείνουν μέτρα για τη μείωση των ανισοτήτων και την προστασία της αειφορείας (νομοσχέδια και προτάσεις νόμου). Η άρνηση τους παραπέμπει :
-είτε στην ανθρώπινη βλακεία,
-είτε στην ανθρώπινη ανικανότητα,
-είτε στην ανθρώπινη (φύσει..) διαφθορά
[ Άρθρο απο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ].

Η πιο πρόσφατη μου εμπειρία κατέδειξε μια ακόμα ευφάνταστη πτυχή της διαφθοράς μας. Κοινοτικά κονδύλια που δεν φτάνουν στον τελικό αποδέκτη. Μετά απο είκοσι και πλέον χρόνια που είχα αυτή την απορία γιατί η Ελλάδα (και έπειτα η Κύπρος..) δεν απορροφούσαν επαρκώς τα κοινοτικά κονδύλια που δικαιούνταν μου ήρθε η πιο απλή απάντηση, στρωμένη στα πόδια μου. Επειδή, πολύ απλά, σχεδιάζουν τα κριτήρια με τέτοιο τρόπο που τα χρήματα να μένουν στα κρατικά ταμεία σαν κεφάλαιο κίνησης και να επιστρέφονται (αναγκαστικά) πίσω όταν οι κοινωτικοί έλεγχοι εντοπίσουν την κακοδιαχείριση. Με αυτό τον πολύ έξυπνο τρόπο το κράτος χρησιμοποιεί το κοινοτικό χρήμα για τους δικούς του αφανείς σκοπούς (κάτι που παραπάμπει ακόμα περισσότερο στη διαφθορά) και παράλληλα αποκλείει τον πολίτη του απο το να απολαύσει τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι πολίτες στα υγιή (και έντιμα..) κράτη-μέλη κάνοντας τον λιγότερο ανταγωνιστικό.

Αφού λοιπόν κανένα απο τα δύο σώματα δεν έπραξε μέχρι σήμερα τα στοιχειώδη για να διορθώσει τα του οίκου μας, καταδεικνύεται περαν πάσης αμφιβολίας η σταδιακή μετατροπή της δημοκρατίας μας σε ένα ολιγαρχικό μόρφωμα καλοπέρασης των ολίγων. Για να συνεχίσει όμως η σημερινή κατάσταση της ευημερίας των προνομιούχων πρέπει να πεθάνουν κάποιοι άλλοι, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβειας το καράβι στον πάτο.

Κοινώς, αφού τα κόμματα, τα κύτταρα της δημοκρατίας μας έχουν καρκίνο, εμείς οι ανήμποροι πολίτες, δεν έχουμε άλλη επιλογή απο του να τα αφήσουμε να πεθάνουν, επειδή πολύ απλά ΔΕΝ θέλουν να θεραπευτούν. Για να θεραπευτούν, πρέπει να ομολογήσουν ότι δρουν με απατεωνιά και πρέπει να σταματήσουν να παρέχουν πολλά στους λίγους δικούς τους στερώντας τα ελάχιστα απο τους πολλούς. Κάτι που παλεύουν εναγωνίως να μην κάνουν!

Το σημερινό κείμενο αφιερώνεται στον πρόεδρο του ΕΛΑ.ΖΩ., Χρίστο Ανδρέου [άρθρο: ΙΝCYPRUS ]. Πάλεψε για τα ιδανικά του (να υπάρχει η στοιχειώδης στήριξη στους καρκινοπαθείς συμπολίτες μας) καταβάλλοντας το τίμημα της επιβάρυνσης της δικής του υγείας. Όσο όμως υπάρχουν ενεργοί πολίτες σαν αυτόν, τόσο εμείς έχουμε την ελπίδα (ή τη ψευδαίσθηση..) ότι τα άρρωστα κύτταρα της κοινωνίας μας θα τύχουν (επιτέλους..) θεραπείας.. 


Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής μας ταυτότητας είναι η μόνη διέξοδος για την κατάλυση της ασυδοσίας και της αλητείας της κρατικής μας μηχανής.

Οι (φυσιολογικές) απολύσεις των δημοσίων και των τραπεζικών

Σήμερα, ερευνώντας την τρέχουσα επικαιρότητα, εντόπισα δύο πολύ ενδιαφέροντα δεδομένα.

Κατα πρώτον, ο μέσος μισθός είναι χίλια οχτακόσια ευρώ !
[ διάβασε το άρθρο ]

Εξαιρετικό στοιχείο, άν λάβουμε υπόψην τις στρατιές των ανέργων και τις μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το πώς εξήχθη αυτός ο αριθμός, κάτι που δυστυχώς δεν εξηγείται στο δημοσίευμα !

Κατα δεύτερον, πρέπει να φύγουν τρείς χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι !

[ διάβασε το άρθρο ]

Το δεδομένο αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό γιατί με την πολύχρονη εμπειρία μου μεταφράζεται σε πάγωμα στις προσλήψεις των χαμηλόμισθων ούτως ώστε να συνεχίσουν οι υψηλόμισθοι να απολαμβάνουν τα "κεκτημένα" τους".

To 1995, στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, μας δίδαξαν την αρχή της σπανιότητας.

Όλοι οι πόροι (χρήμα, φαϊ, εργασία) είναι σπάνιοι. Επομένως όταν δεν κατανέμονται ορθά, κάποιος θα έχει πλεόνασμα και κάποιος έλλειμμα. Όταν δε κατανέμονται ασύδοτα, κάποιοι τους συγκεντρώνουν στα χέρια τους και κάποιοι άλλοι την ίδια ώρα πεθαίνουν απο την πείνα. Εναπόκειται επομένως στην κάθε κρατική μηχανή να διαχειριστεί σοφά αυτούς τους πόρους. Στην αντίθετη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο της εξάντλησης τους.

Ένα εξαιρετικά απλό παράδειγμα. Είναι μαθηματικώς αδύνατο να συντηρείς δημοσίους υπαλλήλους, πανεπιστημιακούς και τραπεζικούς με μισθούς πέντε, εφτά και εννιά χιλιάδων ευρώ σε μια κοινωνία που δεν παράγει αυτά τα χρήματα. Συμπληρωματικά, όσο επιδιώκεις να διατηρήσεις ένα τέτοιο σύστημα, αυξάνεις τις πιθανότητες μιας ραγδαίας κατάρρευσης, εξαιτίας της κατάχρησης των διαθέσιμων πόρων σου και της επιδείνωσης των ανισοτήτων. Είναι επίσης μαθηματικώς αδύνατο να έχει ένας υψηλόμισθος δημόσιος υπάλληλος, ένας πανεπιστημιακός ή ένας τραπεζικός δεύτερη δουλειά και δεύτερο εισόδημα σε μια κοινωνία όπου ένας σημαντικός αριθμός οικονομικά ενεργών ατόμων βρίσκεται στην ανεργία. Είναι εξαιρετικά προκλητικό οι κρατικές αρχές να αγνοούν επιδεικτικά αυτά τα στοιχειώδη δεδομένα γιατί ενδέχεται να βρεθούν προ εκπλήξεως (όπως και βρεθήκαμε το τελευταίο έτος). Η μόνη ταχεία διόρθωση ήταν η φορολόγηση των εχόντων και η διανομή στους μή έχοντες ώστε να διατηρηθεί η συνοχή της κοινωνίας. Στη δική μας κοινωνία, είναι μια βασική ευθύνη της κυβέρνησης και δευτερευόντως της Βουλής των Αντιπροσώπων. Κάτι που μέχρι και σήμερα επιδεικτικά και προκλητικά δεν εφαρμόστηκε.

Στοχευώ συγκεκριμένα αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων επειδή είναι οι βασικοί ευνοούμενοι της κοινωνίας μας και έχουν άμεση δυνατότητα να εκμεταλλεύονται τα "κοινά αγαθά" όπως γινόταν τα τελευταία χρόνια με τις κλειδωμένες τους αυξήσεις. Ακόμα χειρότερα, άν για παράδειγμα ένα άτομο αυτής της κατηγορίας έχει τη δυνατότητα να ιδιοποιηθεί μια κρατική ή μια κοινοτική χρηματοδότηση, τη στερεί την ίδια ώρα απο ένα άλλο μέλος της κοινωνίας. Συγκεκριμένο δείγμα είχαμε κατα το 2011 που ένας πακτωλός κοινοτικών χρηματοδοτήσεων δεν έφτασε στους τελικούς αποδέκτες με τις συνέπειες που ζήσαμε πέρσι.

Απο την άλλη μεριά, το αποκλεισμένο μέλος έχει δύο μόνο επιλογές :

Αποδέχεται την ασυδοσία και πεθαίνει απο την πείνα ή (άν μπορεί) μελετά όλες τις διεξόδους και εγκαταλείπει αυτό το σύστημα για να γλυτώσει. Εγκαταλείποντας το προβληματικό σύστημα, το σύστημα παύει να  τροφοδοτείται πλέον απο τα "κορόιδα" και επομένως διαλύεται με αργούς ή ταχείς ρυθμούς. Εμπειρικά, οι νεότερες ηλικίες, έχοντας συνειδητοποιήσει την απουσία ευοίωνου μέλλοντος στον τόπο τους, παίρνουν το πρώτο αεροπλάνο για κάτι καλύτερο.

Το 2013 ήταν για μένα ένα έτος - σταθμός. Ανακάλυψα την έννοια της "προσχεδιασμένης αποτυχίας". Ανακάλυψα, πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ήμουν ένα κορόιδο ενός ασύδοτου συστήματος. Αυτή τη στιγμή, έχοντας συνειδητοποιήσει ξεκάθαρα την πρώτη επιλογή, επέλεξα να δουλεύω πάνω στη δεύτερη.

Το σημερινό κείμενο στηρίζεται πάνω στη Θεωρία της Τραγωδίας των Κοινών Αγαθών (Tragedy of the Commons) και τις φυσιολογικές συνέπειες που επιφέρει.

Συμβουλές αειφορίας και συμβουλές κατάρρευσης

Τις τελευταίες μέρες καλούμαι σε καθημερινή βάση να εξηγήσω πώς γίνεται να ζητούνται συνεχώς θυσίες απο μέρους των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων και των ανέργων αλλά αυτές να μην αγγίζουν ποτέ τους πραγματικά έχοντες. Η απάντηση μου είναι πολύ απλή αλλά και πολύ πικρή..

Για μια πολύ μεγάλη σειρά ετών όλοι όσοι είχαν προνομιακή πρόσβαση στο σύστημα ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΝ συνεχείς αυξήσεις. Οι συνεχείς αυξήσεις μπορούν να δικαιολογηθούν μόνο εξαιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας και της κερδοφορίας. Όσο εισρέει ζεστό χρήμα στα δημόσια ταμεία δύναται να μετατραπεί είτε (-) σε επενδύσεις, προς διατήρηση ή προστασία της αειφορείας είτε (-) σε μισθολογικές αυξήσεις, προς εξυπηρέτηση των ψηφοθηρικών επιδιώξεων των εκάστοτε κυβερνώντων.

Σε κάποια πολύ συγκεκριμένη χρονική στιγμή που η παραγωγικότητα και η κερδοφορία δεν επιτυγχάνονταν πλέον η τότε κυβέρνηση προχώρησε στη σύναψη δανείου απο τη Ρωσία.

Ήταν μια κομβική στιγμή καθώς με εκείνο το δάνειο υπήρχαν δύο πιθανότητες:

Η πρώτη, παρέπεμπε σε επενδύσεις ανασυγκρότησης της οικονομίας. Η δεύτερη, παρέμεμπε στη συνέχιση της επικρατούσας κατάστασης των αστόχευτων κατασπαταλήσεων που ακολουθούσαν, πιστοί στα βήματα των προκατόχων τους.

Το σύστημα μας, σε εκείνη τη χρονική στιγμή, μετατράπηκε ξεκάθαρα απο βιώσιμο σε σύστημα Πόνζι. Όσοι είχαν προνομιακή μεταχείριση συνέχισαν να απολαμβάνουν τα "κεκτημένα" τους αλλά όσοι ήταν εκτός του κυκλώματος απορούσαν με το ασύλληπτης εξαπάτησης αυτό φαινόμενο. Οι γνώστες των φαινομένων Πόνζι αναγνώρισαν τότε την αρχή του τέλους.

Πώς ακριβώς λειτουργεί ένα σύστημα Πόνζι : 

Σκεφτείτε για μια στιγμή ένα κόσμο όπου υπάρχουν εσαεί προνομιούχοι που όμως στηρίζονται σε βάρος μιας μάζας. Μιας μάζας που με τη δική της συνεισφορά δίνει αυξήσεις στο εισόδημα μιας πολύ μικρης ομάδας προνομιούχων.

Ένα κόσμο όπου οι προνομιακοί μισθοί των χιλιάδων ευρώ δικαιούνται συνεχών αυξήσεων, οι μισθοί των μερικών εκατοντάδων ευρώ παραμένουν σταθεροί ή μειώνονται και οι συντάξεις των εκατοντάδων ευρώ παραμένουν σταθερές ή μειώνονται.

Έναν κόσμο όπου δικαιούχοι είναι μόνο τα μέλη της επικρατούσας ελίτ! Αυτά τα συστήματα καταρρέουν μόλις η μάζα αδυνατεί να συνεισφέρει πλέον στη διατήρηση της επικρατούσας κατάστασης. Συνήθως οφείλεται στη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης που επιφέρει το φαινόμενο της δραματικής αύξησης της ανεργίας. Οι πολλοί δεν εισφέρουν πλέον, οι λίγοι συνεχίζουν να εισπράττουν αυξήσεις όσο μπορεί το κράτος να δανείζεται.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα Πόνζι καταρρέουν εύκολα στον ιδιωτικό τομέα αλλά είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα στον δημόσιο.

Σε μια εργασία που έκανα προ κάποιων ετών για το φαινόμενο της οικονομικής κατάρρευσης είχα καταλήξει στο συμπέρασμα της απληστείας και της βλακείας. ΑΠΛΗΣΤΕΙΑ επειδή εσύ κρίνεις ότι δικαιούσαι αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα αυτός που σου τα δίνει. ΒΛΑΚΕΙΑ επειδή νομίζεις ότι αυτό το σύστημα μπορεί να συνεχίζεται εσαεί. Με μια καινούρια ανάλυση που έκανα πιο πρόσφατα, ανακάλυψα μια καινούρια παράμετρο η οποία μου είχε διαφύγει. Η παράμετρος αυτή είναι η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ! Δικαιούσαι να στηρίζεσαι στα προνόμια της απληστείας και της βλακείας ΓΙΑ ΟΣΟ ΧΡΟΝΟ η διαφθορά του συστήματος σου, σου το επιτρέπει.

Και όπως αναφέρει και ο ποιητής, όσο είσαι αφοσιωμένος στην επιδίωξη σου να αλυσοδέσεις τον Ελλήσποντο, πρέπει να είσαι και έτοιμος αντίστοιχα για το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας.. 

Αφιερωμένο σε όσους επιτρέπεται ακόμη να είναι διεφθαρμένοι και, ακόμη περισσότερο, σε αυτούς που περιμένουν τη διόρθωση της σημερινής ασυδοσίας.

( Στόχος - νούμερο δύο - της νέας χρονιάς: ΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΑΒΟΛΑ.. )

Η πραγματική αξία των 15 ευρώ και το αόρατο χέρι

Πριν απο είκοσι περίπου χρόνια που ήμουν μαθητής, το μηνιαίο κόστος της μαθητικής κάρτας λεωφορείου ήταν (άν θυμάμαι καλά..) δεκαπέντε λίρες. Λίγο-πολύ, όλοι μπορούσαν να τα πληρώσουν. Η λίρα είχε μια κάποια αξία, οι μισθοί ήταν ας πούμε αξιοπρεπείς.. 

Στις μέρες μας, οι μαθητές καλούνται να πληρώσουν δεκαπέντε ευρώ για την μηνιαία κάρτα. Εκ πρώτης όψεως το ποσό φαίνεται χαμηλό εως και αστείο.  Ωστόσο, άμα αναλογιστούμε τα σημερινά ποσοστά ανεργίας και τις μειώσεις των μισθών στην πλειοψηφία του λαού το ποσό αυτό είναι δυσβάστακτο.

Μπορεί όμως να το καταλάβει αυτό το ζήτημα ο κάθε "έχων" ; Μπορεί ένα άτομο που συνήθισε να αμοίβεται με πέντε, εφτά η δέκα χιλιάδες ευρώ το μήνα να καταλάβει αυτόν που αμοιβόταν με δύο χιλιάδες ευρώ και σήμερα παίρνει μόλις χίλια ή, ακόμα χειρότερα, αυτόν που ζεί απο το ταμείο ανεργίας και πρέπει να συντηρήσει τρία, τέσσερα ή πέντε στόματα ; Θεωρώ πως είναι πρακτικά αδύνατο. Ή και άν το αντιλαμβάνεται, δεν θέλει να το ομολογήσει, για ευνόητους λόγους.. Ας μην ξεχνάμε ότι η Μαρία Αντουανέττα έφυγε με την απορία γιατί ο λαός της δεν έτρωγε παντεσπάνι.

Επομένως τα όσα θλιβερά γεγονότα βιώσαμε λόγω της αγανάκτησης των μαθητών είναι ασήμαντα στα όσα αναμένονται. Η ασυδοσία, δίνει σιγά σιγά έδαφος στην αγανάκτηση και την παρεκτροπή. Και η παρεκτροπή θα δώσει χώρο στην επαναρύθμιση της τάξης.

Προσωπικά, έμαθα να πιστεύω στο αόρατο χέρι.. 

Όταν φουσκώνεις τεχνητά ένα χρηματιστήριο, εύλογα θα ξεφουσκώσει. 

Όταν δημιουργείς μια τάξη προνομιούχων σε βάρος της μάζας, θα έρθει μια μέρα που θα δημιουργήσεις χρηματοδοτικό κενό και θα οδηγηθείς στη χρεοκοπία. 

Όταν συγκαλύπτεις ένα βιασμό, εύλογα θα τους αυξήσεις και θα εκτεθείς όχι μόνο στον μικρόκοσμο σου αλλά και στις γειτονικές χώρες που θα σου ζητούν εξηγήσεις. 

Όταν συγκαλύψεις μια σειρά κλοπών θα έρθει μια μέρα που οι κλοπές θα είναι ο κανόνας και θα ψάχνεις να βρείς την άκρη του νήματος, σε ένα κόσμο γεμάτο κλέφτες.

Και το αόρατο χέρι θα επιτελέσει το έργο του. Γιατί εσύ, που έπρεπε να το επιτελέσεις, ως μέρος των καθηκόντων σου, πληρωνόσουν για να παρασιτείς..

Αφιερωμένο στον Άνταμ Σμιθ..

 

Αποτυχία, καθυστέρηση, διάλυση

Λόγω της έλευσης του νέου χρόνου αποφάσισα να φανώ γενναιόδωρος. Έχω ένα επτασφράγιστο μυστικό και σκοπεύω να σας αποκαλύψω ! Πιστεύω στους φύλακες-αγγέλους! Δεν νομίζω να είμαι ο μόνος και δεν νομίζω (πλέον) ότι είναι μόνο στη φαντασία μου.

Ο πρώτος μου φύλακας-άγγελος λέγεται Ντέλια Βελκουλέσκου. Κυκλοφορεί ανάμεσα μας και έχει μέχρι στιγμής κάνει για μένα όσα δεν έχουν κάνει όλοι αυτοί που ψήφιζα κατα καιρούς. Απλώνει το χέρι της και δίνει διαταγές στο τρισάθλιο κράτος μου. Διατάζει αυτό το κράτος - απατεώνα να κάνει ότι πρέπει να κάνει για να πάρω σύνταξη όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, να κάνει δηλαδή οικονομία και ορθολογιστική διαχείριση των χρημάτων που μου αρπάζει. Τους λέει ότι πρέπει να κάνουν δίαιτα και περισυλλογή. Διότι, για ένα περίεργο λόγο, παρότι κατα πλειοψηφία ήταν άχρηστοι με πιστοποιητικό, αυτο-βαφτίζονταν εξαίρετοι, διορίζονταν αναμεταξύ τους και έπαιρναν αβέρτα αυξήσεις απο λεφτά που ΔΕΝ υπήρχαν. Νομίζοντας, κατα πρώτον ότι είμαστε ηλίθιοι και, κατα δεύτερον, ότι δεν τους πήραμε είδηση..

Βέβαια, άν δούλευε λίγο περισσότερο για το δικό μου συμφέρον, θα φρόντιζε να μυριστεί την απάτη έγκαιρα και να προλάβει τα χειρότερα. Είτε πάλι, μετά την πλήρη χρεοκοπία μας, να κόψει περισσότερα απο τους έχοντες και στοιβάζοντες και όχι απο τον απλό κόσμο που υποφέρει και στερείται απο χρόνια. Ας ελπίσουμε να το πάρει έγκαιρα είδηση, ότι για να πετύχει τους αριθμούς της πρέπει να αναζητήσει, να διεκδικήσει και πάρει απο το λίπος και όχι απο το κόκκαλο, όπως άλλωστε μας διδάσκει και η διεθνής ιστορία. Η Ντέλια θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή πρόεδρος. Στο κάτω-κάτω δουλεύει για το καλό μου, το μέλλον μου και τη σύνταξή μου, αυτά που θα'πρεπε να έκαναν διαχρονικά οι δήθεν "ηγέτες" μας.

Ο δεύτερος φύλακας-άγγελος λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι ιδιαίτερα δραστήρια όσο η Ντέλια αλλά το παλεύει (και κατα κάποιο έτερο τρόπο, την αναγκάζω να το παλέψει). Θα μπορούσε να δουλεύει καλύτερα απο τη Ντέλια και να μην φτάναμε στη Ντέλια. Έλα όμως που δεν το έκανε. Ίσως πάλι, να φταίει το ότι τόσα χρόνια δεν απαιτούσα να το κάνει. Άν το έκανε πάντως, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Σκεφτείτε πόσο διαφορετικό θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα άν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δίνονταν στους πραγματικούς δικαιούχους και όχι στις εθνικές ελίτ. Δεν θα είχαμε τις ανισότητες που έχουμε άν υπήρχε στοιχειώδης έλεγχος. Θα είχαμε πραγματική ανάπτυξη, καλύτερη δικαιοσύνη, λιγότερες πιθανότητες αποτυχίας. Η σημερινή αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν το αποτέλσμα της τυφλής εμπιστοσύνης που έδειχνε στη διαχείριση των κοινοτικών πόρων απο τις εθνικές ελίτ, κυρίως όταν αυτές λειτουργούσαν με ξεκάθαρα ολιγαρχικά κριτήρια και παντελή περιφρόνηση των κανόνων. Στην Ελλάδα, με τόσα χρόνια παραμονής στην Ένωση, μόλις τώρα άρχισαν να αποκαλύπτονται οι ασυδοσίες [διάβασε άρθρο Sigmalive/Protothema]. Σκεφτείτε πόσα χρόνια θα πάρει να φανεί η αντίστοιχη ασυδοσία στην Κύπρο άν δεν το ψάξουμε ή άν δεν το επιδιώξουμε..  

Λόγω της έλευσης των επόμενων ευρω-εκλογών έκανα μια ανασκόπηση στην τελευταία πενταετία. Σκεφτείτε την εναρμόνιση που θα πετύχαιναν οι επι μέρους αγορές άν πετύχαιναν το κοινό μισθολόγιο, την ενιαία εκπαίδευση, την βιώσιμη ανάπτυξη, την πάταξη της ασυδοσίας. Η αποτυχία της  Ευρωπαϊκής Ένωσης την οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο και τις διαδοχικές εθνικές χρεοκοπίες. Έφτασε πλέον σε ένα κομβικό σημείο όπου είτε θα κάνει τη δουλειά της όπως έπρεπε να την κάνει απο την αρχή είτε θα το διαλύσουμε. Στο κάτω κάτω ο κόσμος κουράστηκε. Στις επόμενες ευρω-εκλογές έχουμε τη δυνατότητα να εκλέξουμε τους ηγέτες για την ευρύτερη μας ανασυγκρότηση ή τους ολιγάρχες των επι-μέρους ελίτ που θα συνεχίσουν τη σημερινή κατάσταση. Είναι η πιο καλή ώρα είτε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, είτε για να δώσουμε τόπο σε ένα βελούδινο διαζύγιο. Προσωπικά, θεωρώ ότι το διαζύγιο με την Ευρώπη και η επιστροφή στα εσωστρεφή έθνη-κράτη θα εξαφανίσει πλήρως τη διαφάνεια και τις όποιες πιθανότητες ισότιμης δικαιοσύνης και ευημερίας. Οι εθνικές ελίτ ποτέ τους δεν ενδιαφέρονταν για κάτι τέτοιο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάστηκε πριν τόσες δεκαετίες στοχεύοντας σε μιά καλύτερη και πιο δίκαιη ευρωπαϊκή κοινωνία. Όσο όμως αφήνει ανεξέλεγκτη τη δύναμη και τη ρευστότητα στις εθνικές ολιγαρχικές ελίτ, και, όσο αρνείται να το συνειδητοποιήσει και να το διορθώσει, ο θάνατός της είναι αναπόφευκτος.

Καλή χρονιά και καλή ψήφο..

( Στόχος - νούμερο ένα - της νέας χρονιάς: ΠΑΨΕ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ.. )

Η προστασία των ενόχων

Μελετώντας διαχρονικά τα διάφορα πολιτικά συστήματα, θεωρώ ότι ζούμε σε ένα που προσεγγίζει την τελειότητα. Δεν ειρωνεύομαι. Το σύστημα μας είναι σχεδιασμένο πολύ καλύτερα απο ότι νομίζετε. Για παράδειγμα, υπάρχει σαφέστατη διάκριση των εξουσιών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται για να κυβερνά, η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται για να νομοθετεί, η Δικαστική Εξουσία διορίζεται για να επιτηρεί την ομαλότητα.  Ωστόσο, οφείλω να επισημάνω ότι η σημερινή μας "δημοκρατία", λόγω κυρίως των πρωταγωνιστών της και της δράσης τους, τείνει πολύ περισσότερο προς την ολιγαρχία.

Το Κυπριακό Πολιτικό σύστημα είναι ξεκάθαρα πολύ καλύτερο απο το οχλοκρατικό - Κοινοβουλευτικό σύστημα της Ελλάδας, Ιταλίας και Ισπανίας με τα τραγελαφικά  συνεπακόλουθα της διαρκούς "συναίνεσης". Ωστόσο, υπάρχει μια βασική αρχή, για να λειτουργήσει ομαλά πρέπει καθένας να κάνει με πάσα υπευθυνότητα τη δουλειά που αναλαμβάνει. Δυστυχώς, όσα χρόνια όμως θυμάμαι, το πολιτικό μας σκηνικό ταλαντεύεται απο ανίερες συμμαχίες που οδηγούν όλους τους συμμετέχοντες σε ένα φαύλο κύκλο αλληλοσυγκάλυψης. Και με πάσα έλλειψη ευθύνης. Το κάθε πολίτευμα, καλό ή κακό, στηρίζεται απόλυτα στον πατριωτισμό των πολιτών του, εάν και εφ'όσον υπάρχει. Ας μην ξεχνάμε ότι η ίδια η Ελλάδα, η χώρα της δημοκρατίας υποφέρει διαχρονικά απο την κατάχρηση του πολιτεύματος που ανέδειξε. 

Στοιχειώδες θεμέλιο της ομαλότητας είναι ο νόμος και η  σωστή λειτουργία του. Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του στην εφημερίδα Σημερινή, πολύ πριν την πρόσφατη μας χρεοκοπία (24/12/2012, σελ. 5), ο διευθυντής του C.I.I.M. Θεόδωρος Παναγιώτου εξηγεί γιατί τόσο στην Κύπρο όσο και διεθνώς παρατηρείται η τάση της ατιμωρησίας των πλουσίων. Διαχρονικά, όλοι μας μιλούμε για φωτογραφικούς νόμους, φωτογραφικές διατάξεις και εξυπηρέτηση υμετέρων. Το κείμενο του κ. Παναγιώτου είναι το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της διαιώνισης του φαινομένου και της μετατροπής των δημοκρατιών σε ολιγαρχίες. Επομένως, προσωπικά δεν έχω εκπλαγεί ούτε σοκαριστεί απο τα σκάνδαλα που ζήσαμε (Μαρί, Μνημόνιο, Λαϊκή, Χρηματιστήριο) όπως δεν εξεπλάγη κανένας μελετητής αυτών των φαινομένων. Στη δική μου λογική, όλα όσα γίνονται είναι απόλυτα φυσιολογικά και αναμενόμενα καθώς σε κάθε τόπο λατρείας της ατιμωρησίας και της συγκάλυψης, κάθε κακό τείνει να οδηγεί σε ένα πολύ μεγαλύτερο. Διεθνώς, το φαινόμενο αυτό χαρακτηρίζεται ως Minsky moment και άλλοτε σαν το φαινόμενο των Μαύρων Κύκνων.

Η χρεοκοπία και το εθνικό ξεπούλημα είναι πολύ φυσιολογικές εξελίξεις της κατάστασης, είτε στην Κύπρο, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αργεντινή. Δεν είμαστε ούτε οι πρώτοι, ούτε οι τελευταίοι. Το φαινόμενο είναι διεθνές και αφορά σε όλα τα σαθρά πολιτικά συστήματα. Παρατηρώντας το φαινόμενο μέσα απο τους Carmen Reinhart and Kenneth Rogoff (This time is different) διαπιστώνουμε ότι η επόμενη χρεοκοπία θα αφορά το επόμενο σαθρό πολιτικό σύστημα.  Όλοι μας ξέρουμε ότι η αξιοκρατία είναι μια άγνωστη λέξη στα κυπριακά τεκταινόμενα. Παράλληλα όμως η ατιμωρησία είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο έθιμο.Είναι μαθηματικώς αδύνατο να μην υπάρχουν ένοχοι σε όλα αυτά τα σκάνδαλα που ζήσαμε μέχρι σήμερα.

-Οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν φρόντισαν να καταρτίσουν υγιείς προϋπολογισμούς, ισοσκελισμένους ή έστω ελαφρώς ελλειμματικούς. Χάριζαν παροχές και αυξήσεις, αφειδώς και αστόχευτα (προφανώς σε υμέτερους..), επιδεινώνοντας τις ανισότητες.

-Οι εκάστοτε βο(υ)λευτές δεν φρόντισαν να νομοθετήσουν με γνώμονα το εθνικό και το κοινό συμφέρον. Έπρεπε πάνω απ'ολα να εξυπηρετούν τα προσωπικά και κομματικά τους συμφέροντα με φωτογραφικούς νόμους και διατάξεις.

-Ο απλός κόσμος δεν ψήφιζε με κριτήρια αξιοκρατικά αλλά προσδοκώντας στο προσωπικό του όφελος, το διορισμό του μωρού τους και την πίττα με τα σουβλάκια ή το δωρεάν μπουφέ που απολάμβαναν στην κάθε προεκλογική περίοδο παραβλέποντας την αρχή "there is no free meal".

Ο λόγος που δεν βγαίνουμε στους δρόμους να φωνάξουμε είναι ένας. Όλοι μας έχουμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στη σημερινή κατάσταση. Και όταν ήρθε η υστάτη, οι χείριστοι της πολιτικής μας σκηνής κλήθηκαν να βγάλουν τα κάστανα απο τη φωτιά. Οι ίδιοι άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα και που πήραν τις θέσεις λόγω γνωριμιών και δικτύωσης! Δικαιώσαμε τον Hyman Minsky και θα συνεχίσουμε να τον δικαιώνουμε.

Σε κάθε πολιτικό σύστημα, η ασπίδα προστασίας είναι ο νόμος και η παιδεία.  Ο νόμος, όταν λειτουργεί στα ορθά πλαίσια σχεδιασμού και χρόνου, είναι αμείλικτος. Τιμωρεί την παρανομία και αποτρέπει τη συνέχιση της. Η παιδεία πάλι, είναι το θεμέλιο που θα δώσει στον καθένα μας τη γνώση και την πληροφόρηση για να αναγνωρίσουμε και να αποφύγουμε τις παγίδες.

Οι δικαστές, δρώντας μέσα στο πνεύμα του νόμου θα μπορούν να πετύχουν πολύ περισσότερα απο αυτά που επιτυγχάνουν τηρώντας μόνο το γράμμα του νόμου. Οι Πανεπιστημιακοί, είναι αυτοί που λόγω σπουδών γνωρίζουν ότι οι μισθοί δεν μπορούν να ανεβαίνουν συνέχεια διότι ιστορικά ακολουθεί άγρια διόρθωση. Είναι αυτοί που θα έπρεπε να διδάξουν τις κλασικές τεχνικές εξαπάτησης (ΡΟΝΖΙ) ώστε να μπορεί ακόμα και ο κάθε πρωτοετής φοιτητής να αναγνωρίζει τις καλοστημένες αυτές απάτες.Είναι αυτοί που λόγω σπουδών και εμπειρίας μπορούσαν να αναγνωρίσουν και να καταγγείλουν τη νέα πυραμίδα που χτιζόταν στους ώμους του λαού μας.

Οι Πανεπιστημιακοί που γνώρισα ήταν στην πλειοψηφία τους τόσο χωμένοι στο βάζο με το μέλι που αντί να φροντίζουν να παραγγέλλουν βιβλία και να διαχέουν τη γνώση, φρόντιζαν να μετακυλούν το κόστος στους ώμους των φοιτητών και να πάρουν όσο το δυνατό περισσότερο απο το υπάρχον μέλι, πριν αυτό εξαντληθεί. Όπως δυστυχώς έκαναν και οι λοιποί προύχοντες..

Το παρόν κείμενο αφιερώνεται στη Ρένα Χόπλαρου για το άρθρο της " Το γκρι του πανεπιστημίου Κύπρου ". Μπορεί η Ρένα Χόπλαρου να εντοπίζει μιά γκρίζα ζώνη αλλά τα δικά μου στοιχεία δυστυχώς τείνουν προς το απόλυτο μαύρο..

Τα κράτη - απατεώνες ..

Η αρμονική συνύπαρξη πολίτη και κράτους στηρίζεται στην αλληλο-υποστήριξη. Κάτι σαν έντιμη αλλά και άτυπη συμφωνία.Το κράτος οφείλει να παρέχει στον πολίτη του τα στοιχειώδη (εκπαίδευση, υγεία, σύνταξη). Ο πολίτης με τη σειρά του οφείλει να πληρώνει τις υποχρεώσεις του (π.χ. φόροι και εισφορές) ώστε να διατηρείται υγιές το σύστημα.

Το πρώτο κράτος-απατεώνας που γνώρισα ήταν η Ελλάδα. Είχε, για παράδειγμα, 40 κηπουρούς σε ένα νοσοκομείο που δεν είχε κήπο ! Είχε νησί όπου οι μισοί κάτοικοι ήταν τυφλοί και άλλο όπου αντίστοιχα ήταν κουφοί. Εννοείται ότι οι... αναξιοπαθούντες ήταν ΚΑΙ δικαιούχοι σύνταξης ! Και άρμεγαν την... αγελάδα όσο υπήρχε γάλα.. Σε αυτό το κράτος - απατεώνα, όπου επι δεκαετίες βασίλευε η απόλυτη ανομία, κάποιοι έγιναν πολύ πλούσιοι σε βάρος του απλού λαού. Με αποτέλεσμα οι πραγματικοί συνταξιούχοι να εισπάττουν σήμερα ψίχουλα και να κλαίνε για την κατάντια τους..

Ένα πιο φρέσκο κράτος-απατεώνας είναι φυσικά η Κύπρος. Δημιούργησε, στα πρότυπα της μαμάς-Ελλάδας πολιτικούς και μεγαλοστελέχη δεκάδων χιλιάδων ευρώ (μηνιαίως) και για να τους συντηρήσει σήμερα μαζεύει ψιλά απο τους χαμηλοσυνταξιούχους των 500 ευρώ ! Η απόλυτη κατάντια.. Φούσκωνε επι χρόνια τους μισθούς όσων δεν είχαν πραγματική ανάγκη με αποτέλεσμα να στερεί σήμερα τα ελάχιστα απο αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη. Το σύστημα αυτό, στην επιστημονική ορολογία, λέγεται ΠΥΡΑΜΙΔΑ. Δίνει σε όσους είναι προνομιούχοι πάρα πολλά και αφήνει τους υπόλοιπους με άδειες τζέπες. Το δικό μας κράτος - απατεώνας έκαμε στην ουσία μια εξαιρετική χρηματο-οικονομική απάτη που θα αναλυθεί στο μελλοντικό διδακτορικό μου.. Ένα πολύ μικρό παράδειγμα.. Χρωστάς στο κράτος και καθυστέρησες, έρχεται ένα τσουχτερό πρόστιμο.. Σου χρωστά το κράτος σου, δεν έχεις παρά να περιμένεις μέχρι που θα αποφασίσει να σου τα δώσει.. Απόλυτη ισονομία και διαφάνεια !

Όταν έχεις δημιουργήσει στον πολίτη σου την εικόνα ενός κοινού κλέφτη, εύλογα η πρώτη του έγνοια είναι πώς θα ξεφύγει, ώστε στα γεράματα του να έχει μια κάποια σύνταξη. Σήμερα, επομένως, αποφάσισα να μελετήσω την Ιρλανδία, έτσι για να αρχίσω να βρίσκω διεξόδους.. Εκεί, για έναν ανεξήγητο λόγο, επιδοτούν τις νέες θέσεις εργασίας. Δηλαδή, σε δελεάζουν να δημιουργήσεις επιχείρηση, με πραγματικά κίνητρα. Ο,τι ακριβώς γίνεται και εδώ (αλλά απο την ανάποδη..). Επόμενη αναζήτηση, το Κατάρ. Με δεδομένο τό ότι στα 37 μου χρόνια, δεν έχω πλέον την ψευδαίσθηση ότι θα βρώ σύνταξη ή ότι αυτή η κοινωνία θα ορθοποδήσει, οι σοβαρές εναλλακτικές είναι μια κάποια λύση. 

Η σαθρότητα, στα κράτη - απατεώνες διαιωνίζεται όσο αρνείσαι να διορθώσεις τα στοιχειώδη λάθη. Στον τόπο που μας γέννησε, για κάποιους περίεργους λόγους, μας αρέσει ιδιαίτερα τα αδιόρθωτα να παραμένουν ως έχουν..