Ζητείται διαφάνεια..

Κάθε χώρα έχει τους πολιτικούς που της αξίζουν. Και η δική μας φυσικά δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι μέρες της απόλυτης παρακμής που βιώνουμε δεν θα έπρεπε να εκπλήσσουν κανένα μας. Η συνέχιση της σημερινής κατάστασης θεωρείται δεδομένη μέχρις ότου κάποιο αρμόδιο σώμα ( είτε η Προεδρία, είτε η Βουλή των Αντιπροσώπων ) θα αποφασίσει να αναστρέψει την κατάσταση, με τις απαραίτητες νομοθετικές ενέργειες.. 

Επι δεκαετίες, τα κόμματα εξουσίας είχαν ρυθμίσει το εκλογικό πλαίσιο στα όρια τους, ωστε να μπορούν να επιβάλλουν τους δικούς τους υποψήφιους. Μέχρι και σήμερα, με τις μεθοδεύσεις τους, εκλέγουν και επανεκλέγουν τα ίδια άτομα, αναπαράγουν και διαιωνίζουν τη σκέψη της ηγεσίας τους, διαμορφώνουν την αδιαφάνεια, την παρανομία και την ανομία.

Σε ένα σχετικά παλιό αλλά μνημειώδες δημοσίευμα της εφημερίδας "ΣΗΜΕΡΙΝΗ" ο διευθυντή του CIIM, καθηγητής Θεόδωρος Παναγιώτου ανέλυσε το φαινόμενο της ατιμωρησίας τόσο στοχευμένα όσο κανένας άλλος προηγουμένως ! [διαβάστε το άρθρο εδώ ] Ενώ ανέμενα ότι η δημοσιέυση του άρθρου θα ήταν καταλύτης μεταρρυθμίσεων, δεν σχολιάστηκε ποτέ και απο κανέναν. Είτε δεν διαβάστηκε απο κανέναν, είτε δεν έγινε κατανοητό. Με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σήμερα, μέσα στο βούρκο της συνεχιζόμενης ασυδοσίας, της συνεχιζόμενης συγκάλυψης και της συνεχιζόμενης ανομίας. Μέχρι και σήμερα, όλα τα αντίστοιχα, νεότερα δημοσιεύματα που έχω κατα καιρούς εντοπίσει γράφονται απλά και μόνο για να γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων. Πιθανότατα να μην διαβάζονται απο κανέναν αφού η ατιμωρησία και η συγκάλυψη συνεχίζονται..

Τα στοιχεία ποιότητας, στην όποια ευνονούμενη και δίκαιη κοινωνία συνοψίζονται περιληπτικά παρακάτω :

- Απλή αναλογική

Όταν η απλή αναλογική είναι σε ισχύ δίνεται η δυνατότητα στον κάθε πολίτη να είναι υποψήφιος, ίσοις όροις, με τους υπόλοιπους. Το παράβολο, πάλι, όσο ψηλώνει, είναι ένα σημάδι περι του αντιθέτου..

- Όριο επανεκλογής 

Όταν υπάρχει όριο επανεκλογής, το σύστημα αποτρέπει τους επιτήδειους απο του να γίνουν καθεστώς και να επιβάλλουν εσαεί τις απόψεις και τις ανίερες προσωπικές ή/και κομματικές επιδιώξεις τους.

- Κομματική χρηματοδότηση

Η ξεκαθαρη διαδρομή της χρηματοδότησης των κομμάτων δίνει στον πολίτη την πληροφόρηση για την ποιότητα της πολιτικής ζωής στη χώρα του [ νέα - ανησυχητικά στοιχεία για τη δική μας "ποιότητα" εδώ ]

- Διαφάνεια

Ζούμε σε μια χώρα που δεν υπάρχει διαφάνεια, με τη σφραγίδα μάλιστα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ανοχής των πολιτικών μας ΚΟΜΜΑΤΩΝ [ άρθρο απο Φιλελεύθερο ]. Με απλά μαθηματικά, η έλλειψη διαφάνειας και ισονομίας θα μας φέρει σύντομα εκτός της Ευρωπαϊκής οικογένειας (και όχι μόνο εμάς..)

- Απονομή δικαιοσύνης

Ιστορικά, η δικαιοσύνη είναι συνώνυμο της προόδου για κάθε ευνομούμενη πολιτεία και σημάδι οπισθοδρόμησης για τις υπόλοιπες. Εμείς, παραμένουμε στις... υπόλοιπες..

Το 2008 ψήφισα τον κ. Χριστόφια επειδή υποσχόταν μια δίκαιη κοινωνία. Η δίκαιη κοινωνία που μας υποσχέθηκε ήταν ένα προεκλογικό πυροτέχνημα. Μετα τα γεγονότα στο Μαρί ήμουν ένας απο αυτούς που ζητούσε έξω απο το Προεδρικό την παραίτηση του. Ναί, μου ήταν ξεκάθαρο ότι η "μαζική" παρουσία του λαού ήταν στημένη απο τα κόμματα, προς εκμετάλλευση των δικών τους, ευτελών  επιδιώξεων. Η δική μου παρουσία όχι. Ήμουν εκεί, αποκαλώντας τον άχρηστο γιατί ήταν ότι και οι προκάτοχοί του. Άλλος ένας άχρηστος. Και σε περίπτωση που σας σοκάρει ο όρος φροντίστε να μελετήσετε λίγο παραπάνω γιατί έχω πλέον όλα τα δεδομένα που χρειάζομαι ώστε να τον τεκμηριώσω, στις επόμενες αναρτήσεις μου.. Το 2013 τον "ευχαρίστησα" με ανακούφιση, που έφυγε. [ διαβάστε το άρθρο εδώ ]

Το 2013 ψήφισα τον κ. Αναστασιάδη σαν την έσχατη λύση. Αναμένω με ανυπομονησία τις δικές του επιδόσεις, που μέχρι σήμερα είναι αξιοθρήνητα ισάξιες των προκατόχων του. Δεν έχει να κάνει με τα προσωπικά μου οφέλη. Έχει να κάνει με το κατα πόσο θα είναι άλλος ένας άχρηστος "ηγέτης" όπως και οι προκάτοχοί του. Έχει να κάνει με το κατα πόσο θα είναι ο πρώτος που θα τολμήσει να διαφοροποιηθεί. Τιμωρώντας ακόμη και τα λαμόγια που βρίσκονται δίπλα του. Γιατί είναι πολλά και κλέβουν όσο και τα λαμόγια των προκατόχων του. Και γιατί άν δεν το κάνει, ξέρει απο τώρα ότι δεν έχει δυνατότητες επανεκλογής. Είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι μετά τη λεηλασία του χρηματιστηρίου και τα επόμενα "παρατράγουδα" της κοινωνίας μας κανένας πρόεδρος δεν εξασφάλισε επανεκλογή. Ίσως να είναι ένα πρώτο και χρήσιμο δεδομένο που να καταδεικνύει ότι η κοινωνία μας κουράστηκε να ανέχεται τους ψεύτικους και λαοπλάνους "ηγέτες"..

Το πιο ενδιαφέρον της υπόθεσης έχει να κάνει με το ότι ο κ. Παναγιώτου, σαν φέρελπις στοχαστής και αναμορφωτής της σαθρής κοινωνίας μας είναι σήμερα ένας εκ των συμβούλων του προέδρου Αναστασιάδη.Απομένει να δούμε κατα πόσον ο πρόεδρος Αναστασιάδης θα αξιοποιήσει τη σοφία την τεχνογνωσία και της εμπειρία των συμβούλων του ή κατα πόσο θα τους επιδεικνύει ως διακοσμητικούς..

Προσωπικά, δεν έχω πλέον τη διάθεση να ανέχομαι αυτή την κατάσταση. Είτε οι "επιτροπές" διαθέσουν τα πορίσματα τους, είτε όχι, εγώ, αυτά που έχω τεκμηριώσει, αποφάσισα να αρχίσω να τα δίνω..

Ο Νίκος Ραφίδιας (ιστοσελίδα) είναι Πολιτικός Επιστήμονας, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα επι μέρους φαινόμενα της διαφθοράς και των ανισοτήτων που επιφέρουν.

Οι λαμπρατζιές της καθημερινότητας μας

Σήμερα, για άλλη μια φορά, συνειδητοποίησα πόσο λίγο έχουμε επαφή με την πραγματικότητα. Αφορμή της νέας μου "ανακάλυψης" ήταν οι λαμπρατζιές. Ένα έθιμο για το οποίο είμαστε περήφανοι καθώς δεν ψάξαμε ποτέ το πόσο επικίνδυνο είναι για την υγεία μας. Ίσως τελικά, αυτός ο λαός να αρέσκεται στο μέτριο επίπεδο που κληρονόμησε και να επιδιώκει να παραμείνει σε αυτό, με το όποιο κόστος. Την ίδια ώρα που ο παθιασμένος παροξυσμός της μάζας επιδιώκει να διαιωνίζει τις..."καλές" μας συνήθειες που πρέπει να τηρούνται και να διαιωνίζονται..

Το 2011, στην περίοδο του προεκλογικού παροξυσμού, παρευρέθηκα αναγκαστικά στη λαμπρατζιά ενός χωριού. Τονίζω τη λέξη "αναγκαστικά" επειδή μια πάγια συνήθεια μου είναι να αποφεύγω τα σημεία με τις λαμπρατζιές με το ίδιο πάθος που ο διάολος αποφεύγει το λιβάνι. Ξύλα, θρανία, πόρτες είχαν δημιουργήσει ένα κοκτέιλ τοξικότητας που εκτοξευόταν σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων, δημιουργώντας ένα τοξικό σύννεφο που κολλούσε στα σπίτια του χωριού, σαν φυσικό μέρος της καθημερινότητας τους. Την ώρα που εγώ προσπαθούσα να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αρκετοί γονείς έπαιρναν τα παιδάκια τους όλο και πιο κοντά για να απολαύσουν το "θέαμα".

Ήταν αρκετά τραγικό το να βλέπω την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Λίγα χρόνια μετά, τα παιδάκια αυτά θα παρουσιάζουν αναπνευστικά προβλήματα όμοια με αυτά που αναπτύσσουν οι περίοικοι των σκουπιδότοπων, ή οι παθητικοί καπνιστές στους εσωτερικούς χώρους, άλλης μιας θλιβερής κατάστασης που δεν θέλουμε να εξαλείψουμε και για άλλη μια φορά ένας δημοσιογράφος θα "ανακαλύπτει" την τασιηνόπιττα με το να αναζητεί μέσα απο ένα ευκαιριακό του δημοσίευμα τις λύσεις που κανένας δεν θα θέλει να δώσει, για να μην στερήσει απο το λαό του το "θέαμα" ή τα όποια οικονομικά οφέλη απολαμβάνει απο την ισχύουσα κατάσταση..

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι όλη η Κύπρος είναι μιά απέραντη λαμπρατζιά και έτσι θέλει να παραμείνει. Καίει παντού, σε καθημερινή βάση και με κάθε τρόπο την ίδια ώρα που ο πάνσοφος αυτός λαός επιλέγει να σφυρίζει αδιάφορα. Η τραγική ειρωνεία σε αυτό τον τόπο έχει να κάνει με το ότι αποδεχόμαστε τα έθιμα, τις συνήθειες και δίνουμε με την ανοχή μας και την παθητικότητα μας νομιμοποίηση σε κάθε τί το άνομο, το παράνομο και το ανήθικο μέχρι την επόμενη μας συμφορά.

Ένα πιο μοντέρνο έθιμο απο τη λαμπρατζιά είναι η συνήθεια μας να ψηφίζουμε τους ανικανότερους των ανικάνων. Τους ψηφίζουμε με τέτοιο πάθος που μετά, την ώρα της αποκάλυψης της ηλιθιότητας μας πρέπει να σιωπήσουμε αφού εμείς προκαλέσαμε, με τις δικες μας επιλογές, τις συνέπειες που βιώνουμε. Γι αυτό, στα χρόνια της νεαρής μας δημοκρατίας ξεκινήσαμε απο τη διαίρεση του 1963, προχωρήσαμε στην εισβολή του 1974, τη λεηλασία του χρηματιστηρίου την περίοδο του 1999, τον ΉΛΙΟ, το Μαρί και την απόλυτη χρεοκοπία μας πέρσι.

Η λύση είναι μία. Θα ξεκινήσει τη μέρα που θα αποφασίσουμε ότι η κάθε "λαμπρατζιά" που εμείς θεωρούμε "έθιμο" είναι μια επικίνδυνη συνήθεια που θα πρέπει επιτέλους να τελειώσει.. Για το δικό μας, αυριανό, καλό..

H (φυσιολογική) διάλυση ενός διεφθαρμένου συστήματος..

Όλα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες είναι απίστευτα κωμικά αλλά και τραγικά. Φύγαμε απο το "παρα πέντε" και φτάσαμε στο "και πέντε" και ακόμα αναζητούμε τους ενόχους ! Μπήκαμε σε ένα μνημόνιο αλλά κανένας δεν φταίει για τα όσα έγιναν ! Κανένας δεν είδε το πρόβλημα. Κανένας, προφανώς, δεν είχε την ικανότητα να το δεί ! Κανένας δεν έφταιγε για το ότι δεν είχαμε χρήματα στα ταμεία αλλά δίναμε παροχές. Κανένας δεν είναι ένοχος για το ότι δημιουργήσαμε απίστευτες ασυμμετρίες επειδή θέλαμε να δίνουμε κλειδωμένες αυξήσεις και ΑΤΑ στους προνομιούχους, στηριζόμενοι σε δανεικά. Φταίουν (εννοείται) αυτοί που μας τα έδιναν.. Αλλά η δική τους δουλειά ήταν να μας δίνουν.. Για να έχουν έπειτα απαιτήσεις απο εμάς, απο τα παιδιά μας και απο τα εγγόνια μας.. Αυτή όμως είναι η δουλειά των δανειστών.

Εμείς, πάλι, έχουμε δημιουργήσει ένα απίστευτο δομικό πρόβλημα, τα τελευταία χρόνια, προσηλωμένοι στη δημιουργική λογιστική και τη φούσκα που προκάλεσε αλλά δεν θέλουμε ούτε σήμερα να το παραδεχτούμε, ούτε βέβαια να το λύσουμε παίρνοντας κάποια στοιχειώδη μέτρα. Το χάσμα μεταξύ του άνεργου και του προνομιούχου λύνεται μόνο με στοχευμένες δράσεις όπως η αύξηση της φορολογίας και η επιχορήγηση της επιχειρηματικότητας. Δεν λύνεται με το να μεταφέρεις τις ευθύνες σου και την ανικανότητα σου στους κακούς ξένους δανειστές. Άν ήταν στο χέρι μου δεν θα έδινα την άδεια μου για να κάνουμε δάνειο ώστε οι προνομιούχοι να παραμένουν προνομιούχοι χάρη στα δανεικά που πήραν για άλλη μια φορά απο εμένα και τη σύνταξη που θα έπαιρνα.

Κάποιοι άλλοι, εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ισχυρίζονται ότι δικαιούνται τα κεκτημένα τους, προσποιούμενοι ότι προέρχονται απο την παραγωγικότητα τους και όχι απο τη συνεχή καταλήστευση του υστερήματος της πλειοψηφίας και της σύνταξης των παιδιών και των εγγονιών τους. Ακόμα και τώρα που είμαστε στο "και πέντε" !

Πριν απο δύο χρόνια, όταν η χρεοκοπία ήταν ακόμη στα σενάρια, όλα τα στελέχη των κομμάτων κληθήκαμε να αναπτύξουμε εναλλακτικά σενάρια. Το καλοκαίρι του 2012 ! Εννιά ολόκληρους μήνες πριν σκάσει η φούσκα. Την υστάτη, την ώρα που έπρεπε να εφαρμόσουμε τα σενάρια και τους σχεδιασμούς μας, περιέργως δεν είχαμε τίποτα να προτείνουμε. Σαν να μην είχαμε μελετήσει ούτε ένα εναλλακτικό σενάριο ! Αυτές τις μέρες, το σενάριο της κακής τράπεζας ξαναπαίζει στις ειδήσεις. Έχεις δύο τράπεζες, προβληματικές όσο δεν πάει. Άν τις ενώσεις, απλά αυξάνεις τον συστημικό κίνδυνο και αναγκαστικά απολύεις σταδιακά το προσωπικό τους, περιμένοντας το οριστικό τους λουκέτο..

Εναλλακτικά, χωρίζεις και τις δύο τράπεζες σε καλή και κακή. Κρατάς την καλή Α και την καλή Β και τις πουλάς σε δύο υγιείς ενδιαφερόμενους, με υγιή οικονομική κατάσταση και επαρκή ρευστότητα που θα βοηθήσει στην ταχεία ανόρθωση της οικονομίας σου.. Παύεις, με αυτό τον τρόπο, να έχεις πρόβλημα συστημικότητας.. Μεταφέρεις τα προβληματικά δάνεια της κακής Α και της κακής Β σε ένα νέο σώμα (ή και σε δύο, ή τρία..) όπου σε βάθος χρόνου θα έχεις πάρει κάποια ποσά, λόγω της ενοικίασης ή της πώλησης αυτών των περιουσιακών στοιχείων. Δεν είναι δική μου έμπνευση. Εφαρμόστηκε πριν λίγα χρόνια στη Βρετανία, στην περίπτωση της Northern Rock. Και δούλεψε άψογα, άν κρίνουμε απο το αποτέλεσμα !

Η διεθνής εμπειρία είχε να μας πεί πολλά., αλλά εμείς δεν θέλαμε (και ούτε σήμερα θέλουμε..) να ακούσουμε. Υπάρχουν χώρες που πέρασαν τα ίδια και χειρότερα, πριν δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια και αυτή τη στιγμή ευημερούν. Αυτές που πήραν μέτρα έγκαιρα. Αυτές που τιμώρησαν παραδειγματικά και έστειλαν στη φυλακή τους ενόχους. Αυτές που έδωσαν το μήνυμα ότι η τυχόν δική τους ανοχή θα ήταν άλλη μια συμμετοχή στο έγκλημα.

Υπάρχουν κάποιες άλλες χώρες που έκαναν ότι και οι στρουθοκάμηλοι. Έκρυψαν το κεφάλι τους (το υπόλοιπο πρόβλημα δεν μπορούσαν να το κρύψουν..) όσπου να μεταφερθεί η ανάγκη για λύση στους επόμενους. Αυτές οι χώρες χρεοκοπούσαν και θα χρεοκοπούν κατ εξακολούθηση. Και φτάνουν στο σημείο να χάσουν την κινητή περιουσία τους, έπειτα την ακίνητη και έπειτα ό,τι άλλο έχει μείνει.. Ημικρατικούς, λιμάνια, τηλεπικοινωνίες. Είχαν πρώτα απολέσει την αξιοπρέπεια τους. Γιατί κάθε λαός που δεν θέλει να διαχειριστεί σοφά και συνετά τα του οίκου του και τα της επιβίωσης του και επιλέγει να χρυσοπληρώνει άδικα και άσκοπα τους χείριστους, απλά δεν έχει αξιοπρέπεια..

Το κορυφαίο της κατάντιας μας το άκουσα στις χθεσινές ειδήσεις απο εν ενεργεία υπουργό. Φταίει ο νόμος και πρέπει να τον αλλάξουμε ! Άν το πιο βολικό και  το πιο εύκαιρο, αγαπητέ υπουργέ, είναι να αλλάζουμε τους νόμους, για να μπορούμε να συγκλύψουμε τις παρανομίες του κράτους μας, ξέρουμε ήδη, απο τώρα, και τί άλλο μας περιμένει..

Τα φαινόμενα ΠΟΝΖΙ και τα κράτη ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ

Σε σημερινό άρθρο της Σημερινής αναλύεται μια εξαιρετικά προχωρημένη υπόθεση όπου ένας δικηγόρος αρνείται να καταβάλει τις "οφειλές" του στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, στα πλαίσια "πολιτικής ανυπακοής" .

[ διάβασε το ΑΡΘΡΟ ]

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η νομική πτυχή άν αναλογιστούμε τις ανισορροπίες που δημιούργησαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις μας με το να παρέχουν κλειδωμένες αυξήσεις σε μια μερίδα "κομματικών προνομιούχων" κλέβοντας στην ουσία αυτά τα ποσά απο τις εισφορές της πλειοψηφίας.

Άν το δούμε απο την πλευρά του φαινομένου της ΤΡΑΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ [ δες το παλιότερο άρθρο ], το κράτος επέτρεπε σε μια μερίδα προνομιούχων να βάζουν απο μιά αγελάδα στο κοινό λιβάδι και επέτρεψε σε χίλια χωριά να βάλουν απο μια αγελάδα μόνο. Στο σενάριο μας, ο κάθε προνομιούχος απολάμβανε τα οφέλη της προσωπικής του αγελάδας και τα χωριά έμαθαν να ζούν απο τα οφέλη της μίας μόνο αγελάδας. 

Την ώρα που το κράτος είδε το γρασίδι να μειώνεται δραματικά, πέταξε έξω απο το λιβάδι κάθε αγελάδα που τάιζε τα χωριά και άφησε μόνο τις αγελάδες που τάιζαν τους προνομιούχους, δημιουργώντας τις συνθήκες ταχύτερης κατάρρευσης του έτσι κι αλλιώς διαλυμένου του συστήματος..

Τί μπορεί να κάνει ένας πολίτης όταν το κράτος του τον κλέβει νομιμοποιώντας, κατα το δοκούν, την παρανομία ή την ασυδοσία ;

Πώς μπορεί ο πολίτης να διεκδικήσει τα στοιχειώδη δικαιώματα του απο ένα τέτοιο κράτος όταν μια αγωγή του προς το κράτος ή τον όποιο παρανομούντα κρατικό οργανισμό θα εκδικαστεί μετά απο 5-7 χρόνια ενώ την ίδια ώρα οι αγωγές του κράτους έναντι του εκδικάζονται σε 1 περίπου χρόνο, όπως γίνεται και στη συγκεκριμένη περίπτωση ( άλλο ένα αξιοπερίεργο φαινόμενο ! ) ;

Πώς μπορεί ένας πολίτης να προστατέψει τον εαυτό του όταν έχει γεννηθεί σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατ εξακολούθηση χρεοκοπία  ;

Η απάντηση είναι απλή. ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΕΙ !

Η συνταγή αυτή είναι σίγουρη, εγγυημένη και ακολουθείται για αιώνες. Τα κράτη που χρεοκοπούν είτε διορθώνουν άμεσα την κατάσταση με εσωτερικές ρυθμίσεις είτε αναγκάζουν έμμεσα τον πληθυσμό τους να αναζητήσει ένα τόπο όπου θα έχει μια πιο αξιοπρεπή διαβίωση και θα στέλλει συνάλλαγμα στην μητρώα γη (για να μπορέσουν να τρών εσαεί οι προνομιούχοι..) !

Άν αναλογιστούμε ότι η Ελλάδα έστελλε καράβια εργατικού δυναμικού στις ΗΠΑ και τη Γερμανία και η Ιρλανδία ήταν στην πρώτη τριάδα οικονομικών μεταναστών των ΗΠΑ μπορούμε εύκολα να δούμε τις δικές μας επιλογές σήμερα.

Οι επιλογές μας είναι η παραμονή σε ένα κράτος ΠΥΡΑΜΙΔΑ ή η αναζήτηση ενός πιο υγιούς..

Εσείς, τί επιλέγετε ;

Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης στα πλαίσια της δημιουργίας ενός υγιούς Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση του ελέγχου της ασυδοσίας είναι η μόνη διέξοδος για την εξυγίανση της κρατικής μας μηχανής.

Περίπατος στο χρόνο..

Ο Άγιος Σωζόμενος είναι σήμερα ένα εγκαταλελειμμένο χωριουδάκι μεταξύ Γερίου και Ποταμιάς. Ένα κομβικό πέρασμα για τον κάθε φέρελπι ποδηλάτη. Μια σπηλιά, με εξαιρετικής σημασίας τοιχογραφίες, καταδεικνύει την αλλοτινή παρουσία ενός ασκητή. Ένα εκκλησάκι μαρτυρεί ότι εκεί υπήρξε χριστιανική παρουσία. Η καταστροφή των προσώπων στις τοιχογραφίες πάλι, μαρτυρία της επέμβασης του μουσουλμανικού φανατισμού ( ή της μουσουλμανικής άποψης ). Τα κατάλοιπα ενός γοτθικού ναού και κάποια ετοιμόρροπα σπίτια μαρτυρούν ότι απετέλεσε ένα μέρος που κάποτε έσφιζε απο ζωή και κατοίκους, ως το 1964 που υπήρξε άλλο ένα μέρος των δικοινοτικών ταραχών και ήταν το τέλος του.

Τί το ξεχωριστό έχει ο Άγιος Σωζόμενος ; Καταδεικνύει τα σημάδια των καιρών.. Σε καλές και ήρεμες εποχές ήταν μέρος ασκητισμού, λατρείας, ζωής, σε κακές και ταραχώδεις περιοχές υπήρξε σημείο συγκρούσεων, ίσως θανάτων, αναγκαστικής εγκατάλειψης.. Η επιτυχία και η αποτυχία, η ακμή και η παρακμή, η άνοδος και η πτώση είναι εξαιρετικά λεπτά σημεία, όλα μαζεμένα σε αυτό το σημείο και όλα τους μέρος της ζωής και της διαρκούς μάχης για επιβίωση, υπεροχή και επικράτηση.

Αυτές τις μέρες, ένας αντίστοιχος Άγιος Σωζόμενος δείχνει να είναι η Ουκρανία. Κατάλοιπο της Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας για τους μεν δυτικόφιλους, η "Μικρή Ρωσία", για τους δε Ρωσόφιλους. Σε άλλη μια μάχη για την επικράτηση του ενός πολιτισμού πάνω στον άλλο, σε ένα πόλεμο με συνεχείς και ατέλειωτες μάχες, διαμέσου των αιώνων.. Ένα πεδίο συνύπαρξης που μεταβλήθηκε σε πεδίο συγκρούσεων και θανάτου.. Όπως, λίγα χρόνια πριν ένα Κόσοβο, μια Βοσνία, μια Οσετία, μια Γιουγκοσλαβία..

Τους επόμενους μήνες θα κληθούμε να αποφασίσουμε, για άλλη μια φορά άν είμαστε Κύπριοι, Έλληνες, Τούρκοι, Βυζαντινοί, Οθωμανοί ή ο,τι άλλο.. Στο προηγούμενο δημοψήφισμα τάχθηκα ξεκάθαρα υπέρ του ΟΧΙ για ένα πολύ απλό λόγο : απο την πρώτη σελίδα φαινόταν ξεκάθαρα ασταθές και καθόλου λειτουργικό. Ελπίζω αυτή τη φορά οι "σοφοί" να κάνουν πιο σωστά τη δουλειά τους.. Γι αυτό πληρώνονται άλλωστε.. Παρότι, η ιστορία δείχνει ότι έχουν την τάση να δρούν ευκαιριακά και ερασιτεχνικά, μέχρι που η επόμενη σπίθα να ξαναφέρει το χάος της επιδερμικότητας τους..

Και τα σημάδια των καιρών συνεχίζουν να παίζουν το παράξενο, γοητευτικό, ριψοκίνδυνο και θανατηφόρο παιχνίδι τους..

Χρήσιμοι σύνδεσμοι για τον Άγιο Σωζόμενο:

ΣΤΡΟΒΟΛΙΩΤΗΣ

ΤΙΜΕ

MYCYPRUS

ΤΤΑΛΛΟΥ

ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ (Facebook)

O θάνατος των συνταξιούχων, ζωή για τα πολιτικά παράσιτα..

Μένω σε μια γειτονιά όπου η πλειοψηφία είναι άτομα μεγάλης ηλικίας,

κοινώς συνταξιούχοι.
Άνθρωποι που δούλεψαν μια ολάκερη ζωή, νομιζόμενοι ότι θα έχουν αξιοπρέπη διαβίωση στα γηρατειά τους.
Πλανήθηκαν πλάνην οικτράν, άν κρίνω απο τα τρέχοντα παράπονα τους.Οι διαμαρτυρίες τους έχουν να κάνουν κατα κύριο λόγο με τη δραματική μείωση της σύνταξης τους και κατα δεύτερο με την υποχρέωση τους να πληρώνουν τέλη στα νοσοκομεία για τις εξετάσεις και τα φάρμακα τους. Πρόσφατα, μου ζητήθηκε απο ένα τέτοιο γείτονα να του εξηγήσω γιατί υπάρχει αυτή η αδικία. Μέσα σε μερικά λεπτά που είχα έπρεπε να του εξηγήσω ότι όσο κάποιοι προνομιούχοι έχουν κλειδωμένες και συνεχείς αυξήσεις, μέσα σε μια ξεκάθαρα διεφθαρμένη κοινωνία που δεν παράγει, τόσο είναι επιτακτική (ανομολόγητη όμως..) ανάγκη να πεθάνουν κάποιοι άλλοι (κυρίως οι συνταξιούχοι, που κοστολογούνται μόνο ως έξοδα..) για να μπορέσει να συνεχιστεί η καλοπέραση των παρασίτων.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι φυσικά μια πατέντα δική μας, ούτε είναι κάτι το ξαφνικό και το περιστασιακό. Εκτός απο εμάς, δεκάδες άλλα κράτη έχουν καταρρεύσει μέσα στους προηγούμενους αιώνες εξαιτίας της διαφοράς στα έσοδα και τα έξοδα τους.Για την ιστορία, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ομάδα κρατών (οι κατ εξακολούθηση χρεοκοπούντες), είναι μια δεύτερη ομάδα (οι περιστασιακά χρεοκοπήσαντες, καθώς συνειδητοποίησαν το πρόβλημα, το διόρθωσαν και φρόντισαν να μην το επαναλάβουν) και μια τρίτη ομάδα, οι υγιείς (αυτοί που με σοφές κινήσεις και δράσεις προνόησαν και απέφυγαν τα χειρότερα).

Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι στην "πολιτισμένη" και "ευυπόληπτη" μας κοινωνία ένα άτομο πέθανε μέσα στην απόλυτη ένδεια, επειδή δεν είχε πλέον τη στοιχειώδη οικονομική υποστήριξη για να ζεί αξιοπρεπώς.Ήταν Ρουμάνα, άρα δεν δικαιούταν υποστήριξης. Ήταν ένα αταίριαστο παράσιτο, γιατί δεν είχε δουλειά. Που όμως, όσο δούλευε, εισέφερε στα κρατικά ταμεία! Σαν να λέμε ότι όλοι οι Έλληνες, Κύπριοι και λοιποί που δουλεύουν σε άλλες χώρες πρέπει να αφήνονται να πεθάνουν αβοήθητοι σε αυτές τις χώρες, ανεξάρτητα του πόσα χρόνια και μεροκάματα δούλεψαν εκεί..

Η παρουσία της Τρόικα στην Κύπρο αλλά και στις υπόλοιπες χώρες είναι κατα την άποψη μου μια τρανή απόδειξη της απίστευτης διαφθοράς που επικρατεί. Ήταν ξεκάθαρη η πρόσφατη τους δήλωση: "Δεν επιβάλλουμε, εισηγούμαστε.."
[ άρθρο απο ΣΗΜΕΡΙΝΗ ]
Η τελική απόφαση (της πρόληψης ή της έγκαιρης επιβολής μέτρων) είναι ευθύνη του καθε κράτους, ξεχωριστά και ανεξάρτητα. Και άν το κράτος έχει την ικανότητα και την προνοητικότητα να πάρει τις σωστές αποφάσεις έγκαιρα, αυτό το κράτος ΔΕΝ θα χρειαστεί την ΤΡΟΪΚΑ..

Στο κάτω-κάτω, ο κάθε δανειστής ζητά εγγυήσεις για τα δανεικά που θα δώσει.

Οι εγγυήσεις αυτές μεταφράζονται σε διασφάλιση της ομαλής αποπληρωμής αυτών των δανείων μέσω :

-μείωσης των μισθών, αυτών που έχουν αυξημένα εισοδήματα,

(άν γίνει αυτό η κυβέρνηση ελέγχει τις ανισότητες μεταξύ των προνομιούχων και των αδυνάτων και διατηρεί την ομαλότητα)

-μείωσης των δαπανών και της σπατάλης (πιο δύσκολο μέτρο καθώς στερεί την καλοπέραση απο τους "ημέτερους"),

-συνετή αύξηση των φορολογιών (η στοχευμένη υψηλή φορολόγηση των επιχειρήσεων είναι σημάδι υγιούς οικονομίας όπως μας διδάσκει το Σκανδιναβικό πρότυπο ή σημάδι απορρύθμισης, όπως μας διδάσκει το αντίστοιχο Γαλλικό).

Οι Σκανδιαναβοί, για παράδειγμα, δεν έχουν καταρρεύσει πρόσφατα. Κατέρρευσαν παλιότερα, έμαθαν και προσπαθούν να το αποφύγουν, όσο γίνεται. Οι Γάλλοι πάλι, είναι στην άκρη του γκρεμμού καθώς η παραβίαση των στοιχειωδών κανόνων στην κοινωνία τους είναι σήμερα πιο εξόφθαλμη παρα ποτέ. Η μείωση των κοινωνικών παροχών και των συντάξεων στα ευάλωτα άτομα επιφέρει δραματική κατάρρευσή στην κοινωνική συνοχή και δίνει το μήνυμα σε όσους είναι (ακόμα..) σε καλή οικονομική κατάσταση να εγκαταλείψουν το καράβι γιατί έτσι κι αλλιώς θα βυθιστεί.

Στα δικά μας, τόσο η κυβέρνηση όσο και η Βουλή των Αντιπροσώπων ήταν και είναι σε θέση να προτείνουν μέτρα για τη μείωση των ανισοτήτων και την προστασία της αειφορείας (νομοσχέδια και προτάσεις νόμου). Η άρνηση τους παραπέμπει :
-είτε στην ανθρώπινη βλακεία,
-είτε στην ανθρώπινη ανικανότητα,
-είτε στην ανθρώπινη (φύσει..) διαφθορά
[ Άρθρο απο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ ].

Η πιο πρόσφατη μου εμπειρία κατέδειξε μια ακόμα ευφάνταστη πτυχή της διαφθοράς μας. Κοινοτικά κονδύλια που δεν φτάνουν στον τελικό αποδέκτη. Μετά απο είκοσι και πλέον χρόνια που είχα αυτή την απορία γιατί η Ελλάδα (και έπειτα η Κύπρος..) δεν απορροφούσαν επαρκώς τα κοινοτικά κονδύλια που δικαιούνταν μου ήρθε η πιο απλή απάντηση, στρωμένη στα πόδια μου. Επειδή, πολύ απλά, σχεδιάζουν τα κριτήρια με τέτοιο τρόπο που τα χρήματα να μένουν στα κρατικά ταμεία σαν κεφάλαιο κίνησης και να επιστρέφονται (αναγκαστικά) πίσω όταν οι κοινωτικοί έλεγχοι εντοπίσουν την κακοδιαχείριση. Με αυτό τον πολύ έξυπνο τρόπο το κράτος χρησιμοποιεί το κοινοτικό χρήμα για τους δικούς του αφανείς σκοπούς (κάτι που παραπάμπει ακόμα περισσότερο στη διαφθορά) και παράλληλα αποκλείει τον πολίτη του απο το να απολαύσει τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι πολίτες στα υγιή (και έντιμα..) κράτη-μέλη κάνοντας τον λιγότερο ανταγωνιστικό.

Αφού λοιπόν κανένα απο τα δύο σώματα δεν έπραξε μέχρι σήμερα τα στοιχειώδη για να διορθώσει τα του οίκου μας, καταδεικνύεται περαν πάσης αμφιβολίας η σταδιακή μετατροπή της δημοκρατίας μας σε ένα ολιγαρχικό μόρφωμα καλοπέρασης των ολίγων. Για να συνεχίσει όμως η σημερινή κατάσταση της ευημερίας των προνομιούχων πρέπει να πεθάνουν κάποιοι άλλοι, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβειας το καράβι στον πάτο.

Κοινώς, αφού τα κόμματα, τα κύτταρα της δημοκρατίας μας έχουν καρκίνο, εμείς οι ανήμποροι πολίτες, δεν έχουμε άλλη επιλογή απο του να τα αφήσουμε να πεθάνουν, επειδή πολύ απλά ΔΕΝ θέλουν να θεραπευτούν. Για να θεραπευτούν, πρέπει να ομολογήσουν ότι δρουν με απατεωνιά και πρέπει να σταματήσουν να παρέχουν πολλά στους λίγους δικούς τους στερώντας τα ελάχιστα απο τους πολλούς. Κάτι που παλεύουν εναγωνίως να μην κάνουν!

Το σημερινό κείμενο αφιερώνεται στον πρόεδρο του ΕΛΑ.ΖΩ., Χρίστο Ανδρέου [άρθρο: ΙΝCYPRUS ]. Πάλεψε για τα ιδανικά του (να υπάρχει η στοιχειώδης στήριξη στους καρκινοπαθείς συμπολίτες μας) καταβάλλοντας το τίμημα της επιβάρυνσης της δικής του υγείας. Όσο όμως υπάρχουν ενεργοί πολίτες σαν αυτόν, τόσο εμείς έχουμε την ελπίδα (ή τη ψευδαίσθηση..) ότι τα άρρωστα κύτταρα της κοινωνίας μας θα τύχουν (επιτέλους..) θεραπείας.. 


Ο Νίκος Ραφίδιας [ προσωπική ιστοσελίδα ] είναι Πολιτικός Επιστήμονας και ενεργός πολίτης του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επειδή κατα την άποψη του η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής μας ταυτότητας είναι η μόνη διέξοδος για την κατάλυση της ασυδοσίας και της αλητείας της κρατικής μας μηχανής.

Οι (φυσιολογικές) απολύσεις των δημοσίων και των τραπεζικών

Σήμερα, ερευνώντας την τρέχουσα επικαιρότητα, εντόπισα δύο πολύ ενδιαφέροντα δεδομένα.

Κατα πρώτον, ο μέσος μισθός είναι χίλια οχτακόσια ευρώ !
[ διάβασε το άρθρο ]

Εξαιρετικό στοιχείο, άν λάβουμε υπόψην τις στρατιές των ανέργων και τις μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο το πώς εξήχθη αυτός ο αριθμός, κάτι που δυστυχώς δεν εξηγείται στο δημοσίευμα !

Κατα δεύτερον, πρέπει να φύγουν τρείς χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι !

[ διάβασε το άρθρο ]

Το δεδομένο αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό γιατί με την πολύχρονη εμπειρία μου μεταφράζεται σε πάγωμα στις προσλήψεις των χαμηλόμισθων ούτως ώστε να συνεχίσουν οι υψηλόμισθοι να απολαμβάνουν τα "κεκτημένα" τους".

To 1995, στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, μας δίδαξαν την αρχή της σπανιότητας.

Όλοι οι πόροι (χρήμα, φαϊ, εργασία) είναι σπάνιοι. Επομένως όταν δεν κατανέμονται ορθά, κάποιος θα έχει πλεόνασμα και κάποιος έλλειμμα. Όταν δε κατανέμονται ασύδοτα, κάποιοι τους συγκεντρώνουν στα χέρια τους και κάποιοι άλλοι την ίδια ώρα πεθαίνουν απο την πείνα. Εναπόκειται επομένως στην κάθε κρατική μηχανή να διαχειριστεί σοφά αυτούς τους πόρους. Στην αντίθετη περίπτωση έχουμε το φαινόμενο της εξάντλησης τους.

Ένα εξαιρετικά απλό παράδειγμα. Είναι μαθηματικώς αδύνατο να συντηρείς δημοσίους υπαλλήλους, πανεπιστημιακούς και τραπεζικούς με μισθούς πέντε, εφτά και εννιά χιλιάδων ευρώ σε μια κοινωνία που δεν παράγει αυτά τα χρήματα. Συμπληρωματικά, όσο επιδιώκεις να διατηρήσεις ένα τέτοιο σύστημα, αυξάνεις τις πιθανότητες μιας ραγδαίας κατάρρευσης, εξαιτίας της κατάχρησης των διαθέσιμων πόρων σου και της επιδείνωσης των ανισοτήτων. Είναι επίσης μαθηματικώς αδύνατο να έχει ένας υψηλόμισθος δημόσιος υπάλληλος, ένας πανεπιστημιακός ή ένας τραπεζικός δεύτερη δουλειά και δεύτερο εισόδημα σε μια κοινωνία όπου ένας σημαντικός αριθμός οικονομικά ενεργών ατόμων βρίσκεται στην ανεργία. Είναι εξαιρετικά προκλητικό οι κρατικές αρχές να αγνοούν επιδεικτικά αυτά τα στοιχειώδη δεδομένα γιατί ενδέχεται να βρεθούν προ εκπλήξεως (όπως και βρεθήκαμε το τελευταίο έτος). Η μόνη ταχεία διόρθωση ήταν η φορολόγηση των εχόντων και η διανομή στους μή έχοντες ώστε να διατηρηθεί η συνοχή της κοινωνίας. Στη δική μας κοινωνία, είναι μια βασική ευθύνη της κυβέρνησης και δευτερευόντως της Βουλής των Αντιπροσώπων. Κάτι που μέχρι και σήμερα επιδεικτικά και προκλητικά δεν εφαρμόστηκε.

Στοχευώ συγκεκριμένα αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων επειδή είναι οι βασικοί ευνοούμενοι της κοινωνίας μας και έχουν άμεση δυνατότητα να εκμεταλλεύονται τα "κοινά αγαθά" όπως γινόταν τα τελευταία χρόνια με τις κλειδωμένες τους αυξήσεις. Ακόμα χειρότερα, άν για παράδειγμα ένα άτομο αυτής της κατηγορίας έχει τη δυνατότητα να ιδιοποιηθεί μια κρατική ή μια κοινοτική χρηματοδότηση, τη στερεί την ίδια ώρα απο ένα άλλο μέλος της κοινωνίας. Συγκεκριμένο δείγμα είχαμε κατα το 2011 που ένας πακτωλός κοινοτικών χρηματοδοτήσεων δεν έφτασε στους τελικούς αποδέκτες με τις συνέπειες που ζήσαμε πέρσι.

Απο την άλλη μεριά, το αποκλεισμένο μέλος έχει δύο μόνο επιλογές :

Αποδέχεται την ασυδοσία και πεθαίνει απο την πείνα ή (άν μπορεί) μελετά όλες τις διεξόδους και εγκαταλείπει αυτό το σύστημα για να γλυτώσει. Εγκαταλείποντας το προβληματικό σύστημα, το σύστημα παύει να  τροφοδοτείται πλέον απο τα "κορόιδα" και επομένως διαλύεται με αργούς ή ταχείς ρυθμούς. Εμπειρικά, οι νεότερες ηλικίες, έχοντας συνειδητοποιήσει την απουσία ευοίωνου μέλλοντος στον τόπο τους, παίρνουν το πρώτο αεροπλάνο για κάτι καλύτερο.

Το 2013 ήταν για μένα ένα έτος - σταθμός. Ανακάλυψα την έννοια της "προσχεδιασμένης αποτυχίας". Ανακάλυψα, πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ήμουν ένα κορόιδο ενός ασύδοτου συστήματος. Αυτή τη στιγμή, έχοντας συνειδητοποιήσει ξεκάθαρα την πρώτη επιλογή, επέλεξα να δουλεύω πάνω στη δεύτερη.

Το σημερινό κείμενο στηρίζεται πάνω στη Θεωρία της Τραγωδίας των Κοινών Αγαθών (Tragedy of the Commons) και τις φυσιολογικές συνέπειες που επιφέρει.

Συμβουλές αειφορίας και συμβουλές κατάρρευσης

Τις τελευταίες μέρες καλούμαι σε καθημερινή βάση να εξηγήσω πώς γίνεται να ζητούνται συνεχώς θυσίες απο μέρους των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων και των ανέργων αλλά αυτές να μην αγγίζουν ποτέ τους πραγματικά έχοντες. Η απάντηση μου είναι πολύ απλή αλλά και πολύ πικρή..

Για μια πολύ μεγάλη σειρά ετών όλοι όσοι είχαν προνομιακή πρόσβαση στο σύστημα ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΝ συνεχείς αυξήσεις. Οι συνεχείς αυξήσεις μπορούν να δικαιολογηθούν μόνο εξαιτίας της αύξησης της παραγωγικότητας και της κερδοφορίας. Όσο εισρέει ζεστό χρήμα στα δημόσια ταμεία δύναται να μετατραπεί είτε (-) σε επενδύσεις, προς διατήρηση ή προστασία της αειφορείας είτε (-) σε μισθολογικές αυξήσεις, προς εξυπηρέτηση των ψηφοθηρικών επιδιώξεων των εκάστοτε κυβερνώντων.

Σε κάποια πολύ συγκεκριμένη χρονική στιγμή που η παραγωγικότητα και η κερδοφορία δεν επιτυγχάνονταν πλέον η τότε κυβέρνηση προχώρησε στη σύναψη δανείου απο τη Ρωσία.

Ήταν μια κομβική στιγμή καθώς με εκείνο το δάνειο υπήρχαν δύο πιθανότητες:

Η πρώτη, παρέπεμπε σε επενδύσεις ανασυγκρότησης της οικονομίας. Η δεύτερη, παρέμεμπε στη συνέχιση της επικρατούσας κατάστασης των αστόχευτων κατασπαταλήσεων που ακολουθούσαν, πιστοί στα βήματα των προκατόχων τους.

Το σύστημα μας, σε εκείνη τη χρονική στιγμή, μετατράπηκε ξεκάθαρα απο βιώσιμο σε σύστημα Πόνζι. Όσοι είχαν προνομιακή μεταχείριση συνέχισαν να απολαμβάνουν τα "κεκτημένα" τους αλλά όσοι ήταν εκτός του κυκλώματος απορούσαν με το ασύλληπτης εξαπάτησης αυτό φαινόμενο. Οι γνώστες των φαινομένων Πόνζι αναγνώρισαν τότε την αρχή του τέλους.

Πώς ακριβώς λειτουργεί ένα σύστημα Πόνζι : 

Σκεφτείτε για μια στιγμή ένα κόσμο όπου υπάρχουν εσαεί προνομιούχοι που όμως στηρίζονται σε βάρος μιας μάζας. Μιας μάζας που με τη δική της συνεισφορά δίνει αυξήσεις στο εισόδημα μιας πολύ μικρης ομάδας προνομιούχων.

Ένα κόσμο όπου οι προνομιακοί μισθοί των χιλιάδων ευρώ δικαιούνται συνεχών αυξήσεων, οι μισθοί των μερικών εκατοντάδων ευρώ παραμένουν σταθεροί ή μειώνονται και οι συντάξεις των εκατοντάδων ευρώ παραμένουν σταθερές ή μειώνονται.

Έναν κόσμο όπου δικαιούχοι είναι μόνο τα μέλη της επικρατούσας ελίτ! Αυτά τα συστήματα καταρρέουν μόλις η μάζα αδυνατεί να συνεισφέρει πλέον στη διατήρηση της επικρατούσας κατάστασης. Συνήθως οφείλεται στη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης που επιφέρει το φαινόμενο της δραματικής αύξησης της ανεργίας. Οι πολλοί δεν εισφέρουν πλέον, οι λίγοι συνεχίζουν να εισπράττουν αυξήσεις όσο μπορεί το κράτος να δανείζεται.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα Πόνζι καταρρέουν εύκολα στον ιδιωτικό τομέα αλλά είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτα στον δημόσιο.

Σε μια εργασία που έκανα προ κάποιων ετών για το φαινόμενο της οικονομικής κατάρρευσης είχα καταλήξει στο συμπέρασμα της απληστείας και της βλακείας. ΑΠΛΗΣΤΕΙΑ επειδή εσύ κρίνεις ότι δικαιούσαι αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα αυτός που σου τα δίνει. ΒΛΑΚΕΙΑ επειδή νομίζεις ότι αυτό το σύστημα μπορεί να συνεχίζεται εσαεί. Με μια καινούρια ανάλυση που έκανα πιο πρόσφατα, ανακάλυψα μια καινούρια παράμετρο η οποία μου είχε διαφύγει. Η παράμετρος αυτή είναι η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ! Δικαιούσαι να στηρίζεσαι στα προνόμια της απληστείας και της βλακείας ΓΙΑ ΟΣΟ ΧΡΟΝΟ η διαφθορά του συστήματος σου, σου το επιτρέπει.

Και όπως αναφέρει και ο ποιητής, όσο είσαι αφοσιωμένος στην επιδίωξη σου να αλυσοδέσεις τον Ελλήσποντο, πρέπει να είσαι και έτοιμος αντίστοιχα για το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας.. 

Αφιερωμένο σε όσους επιτρέπεται ακόμη να είναι διεφθαρμένοι και, ακόμη περισσότερο, σε αυτούς που περιμένουν τη διόρθωση της σημερινής ασυδοσίας.

( Στόχος - νούμερο δύο - της νέας χρονιάς: ΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΑΒΟΛΑ.. )

Η πραγματική αξία των 15 ευρώ και το αόρατο χέρι

Πριν απο είκοσι περίπου χρόνια που ήμουν μαθητής, το μηνιαίο κόστος της μαθητικής κάρτας λεωφορείου ήταν (άν θυμάμαι καλά..) δεκαπέντε λίρες. Λίγο-πολύ, όλοι μπορούσαν να τα πληρώσουν. Η λίρα είχε μια κάποια αξία, οι μισθοί ήταν ας πούμε αξιοπρεπείς.. 

Στις μέρες μας, οι μαθητές καλούνται να πληρώσουν δεκαπέντε ευρώ για την μηνιαία κάρτα. Εκ πρώτης όψεως το ποσό φαίνεται χαμηλό εως και αστείο.  Ωστόσο, άμα αναλογιστούμε τα σημερινά ποσοστά ανεργίας και τις μειώσεις των μισθών στην πλειοψηφία του λαού το ποσό αυτό είναι δυσβάστακτο.

Μπορεί όμως να το καταλάβει αυτό το ζήτημα ο κάθε "έχων" ; Μπορεί ένα άτομο που συνήθισε να αμοίβεται με πέντε, εφτά η δέκα χιλιάδες ευρώ το μήνα να καταλάβει αυτόν που αμοιβόταν με δύο χιλιάδες ευρώ και σήμερα παίρνει μόλις χίλια ή, ακόμα χειρότερα, αυτόν που ζεί απο το ταμείο ανεργίας και πρέπει να συντηρήσει τρία, τέσσερα ή πέντε στόματα ; Θεωρώ πως είναι πρακτικά αδύνατο. Ή και άν το αντιλαμβάνεται, δεν θέλει να το ομολογήσει, για ευνόητους λόγους.. Ας μην ξεχνάμε ότι η Μαρία Αντουανέττα έφυγε με την απορία γιατί ο λαός της δεν έτρωγε παντεσπάνι.

Επομένως τα όσα θλιβερά γεγονότα βιώσαμε λόγω της αγανάκτησης των μαθητών είναι ασήμαντα στα όσα αναμένονται. Η ασυδοσία, δίνει σιγά σιγά έδαφος στην αγανάκτηση και την παρεκτροπή. Και η παρεκτροπή θα δώσει χώρο στην επαναρύθμιση της τάξης.

Προσωπικά, έμαθα να πιστεύω στο αόρατο χέρι.. 

Όταν φουσκώνεις τεχνητά ένα χρηματιστήριο, εύλογα θα ξεφουσκώσει. 

Όταν δημιουργείς μια τάξη προνομιούχων σε βάρος της μάζας, θα έρθει μια μέρα που θα δημιουργήσεις χρηματοδοτικό κενό και θα οδηγηθείς στη χρεοκοπία. 

Όταν συγκαλύπτεις ένα βιασμό, εύλογα θα τους αυξήσεις και θα εκτεθείς όχι μόνο στον μικρόκοσμο σου αλλά και στις γειτονικές χώρες που θα σου ζητούν εξηγήσεις. 

Όταν συγκαλύψεις μια σειρά κλοπών θα έρθει μια μέρα που οι κλοπές θα είναι ο κανόνας και θα ψάχνεις να βρείς την άκρη του νήματος, σε ένα κόσμο γεμάτο κλέφτες.

Και το αόρατο χέρι θα επιτελέσει το έργο του. Γιατί εσύ, που έπρεπε να το επιτελέσεις, ως μέρος των καθηκόντων σου, πληρωνόσουν για να παρασιτείς..

Αφιερωμένο στον Άνταμ Σμιθ..

 

Αποτυχία, καθυστέρηση, διάλυση

Λόγω της έλευσης του νέου χρόνου αποφάσισα να φανώ γενναιόδωρος. Έχω ένα επτασφράγιστο μυστικό και σκοπεύω να σας αποκαλύψω ! Πιστεύω στους φύλακες-αγγέλους! Δεν νομίζω να είμαι ο μόνος και δεν νομίζω (πλέον) ότι είναι μόνο στη φαντασία μου.

Ο πρώτος μου φύλακας-άγγελος λέγεται Ντέλια Βελκουλέσκου. Κυκλοφορεί ανάμεσα μας και έχει μέχρι στιγμής κάνει για μένα όσα δεν έχουν κάνει όλοι αυτοί που ψήφιζα κατα καιρούς. Απλώνει το χέρι της και δίνει διαταγές στο τρισάθλιο κράτος μου. Διατάζει αυτό το κράτος - απατεώνα να κάνει ότι πρέπει να κάνει για να πάρω σύνταξη όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, να κάνει δηλαδή οικονομία και ορθολογιστική διαχείριση των χρημάτων που μου αρπάζει. Τους λέει ότι πρέπει να κάνουν δίαιτα και περισυλλογή. Διότι, για ένα περίεργο λόγο, παρότι κατα πλειοψηφία ήταν άχρηστοι με πιστοποιητικό, αυτο-βαφτίζονταν εξαίρετοι, διορίζονταν αναμεταξύ τους και έπαιρναν αβέρτα αυξήσεις απο λεφτά που ΔΕΝ υπήρχαν. Νομίζοντας, κατα πρώτον ότι είμαστε ηλίθιοι και, κατα δεύτερον, ότι δεν τους πήραμε είδηση..

Βέβαια, άν δούλευε λίγο περισσότερο για το δικό μου συμφέρον, θα φρόντιζε να μυριστεί την απάτη έγκαιρα και να προλάβει τα χειρότερα. Είτε πάλι, μετά την πλήρη χρεοκοπία μας, να κόψει περισσότερα απο τους έχοντες και στοιβάζοντες και όχι απο τον απλό κόσμο που υποφέρει και στερείται απο χρόνια. Ας ελπίσουμε να το πάρει έγκαιρα είδηση, ότι για να πετύχει τους αριθμούς της πρέπει να αναζητήσει, να διεκδικήσει και πάρει απο το λίπος και όχι απο το κόκκαλο, όπως άλλωστε μας διδάσκει και η διεθνής ιστορία. Η Ντέλια θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή πρόεδρος. Στο κάτω-κάτω δουλεύει για το καλό μου, το μέλλον μου και τη σύνταξή μου, αυτά που θα'πρεπε να έκαναν διαχρονικά οι δήθεν "ηγέτες" μας.

Ο δεύτερος φύλακας-άγγελος λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι ιδιαίτερα δραστήρια όσο η Ντέλια αλλά το παλεύει (και κατα κάποιο έτερο τρόπο, την αναγκάζω να το παλέψει). Θα μπορούσε να δουλεύει καλύτερα απο τη Ντέλια και να μην φτάναμε στη Ντέλια. Έλα όμως που δεν το έκανε. Ίσως πάλι, να φταίει το ότι τόσα χρόνια δεν απαιτούσα να το κάνει. Άν το έκανε πάντως, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Σκεφτείτε πόσο διαφορετικό θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα άν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δίνονταν στους πραγματικούς δικαιούχους και όχι στις εθνικές ελίτ. Δεν θα είχαμε τις ανισότητες που έχουμε άν υπήρχε στοιχειώδης έλεγχος. Θα είχαμε πραγματική ανάπτυξη, καλύτερη δικαιοσύνη, λιγότερες πιθανότητες αποτυχίας. Η σημερινή αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν το αποτέλσμα της τυφλής εμπιστοσύνης που έδειχνε στη διαχείριση των κοινοτικών πόρων απο τις εθνικές ελίτ, κυρίως όταν αυτές λειτουργούσαν με ξεκάθαρα ολιγαρχικά κριτήρια και παντελή περιφρόνηση των κανόνων. Στην Ελλάδα, με τόσα χρόνια παραμονής στην Ένωση, μόλις τώρα άρχισαν να αποκαλύπτονται οι ασυδοσίες [διάβασε άρθρο Sigmalive/Protothema]. Σκεφτείτε πόσα χρόνια θα πάρει να φανεί η αντίστοιχη ασυδοσία στην Κύπρο άν δεν το ψάξουμε ή άν δεν το επιδιώξουμε..  

Λόγω της έλευσης των επόμενων ευρω-εκλογών έκανα μια ανασκόπηση στην τελευταία πενταετία. Σκεφτείτε την εναρμόνιση που θα πετύχαιναν οι επι μέρους αγορές άν πετύχαιναν το κοινό μισθολόγιο, την ενιαία εκπαίδευση, την βιώσιμη ανάπτυξη, την πάταξη της ασυδοσίας. Η αποτυχία της  Ευρωπαϊκής Ένωσης την οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο και τις διαδοχικές εθνικές χρεοκοπίες. Έφτασε πλέον σε ένα κομβικό σημείο όπου είτε θα κάνει τη δουλειά της όπως έπρεπε να την κάνει απο την αρχή είτε θα το διαλύσουμε. Στο κάτω κάτω ο κόσμος κουράστηκε. Στις επόμενες ευρω-εκλογές έχουμε τη δυνατότητα να εκλέξουμε τους ηγέτες για την ευρύτερη μας ανασυγκρότηση ή τους ολιγάρχες των επι-μέρους ελίτ που θα συνεχίσουν τη σημερινή κατάσταση. Είναι η πιο καλή ώρα είτε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις, είτε για να δώσουμε τόπο σε ένα βελούδινο διαζύγιο. Προσωπικά, θεωρώ ότι το διαζύγιο με την Ευρώπη και η επιστροφή στα εσωστρεφή έθνη-κράτη θα εξαφανίσει πλήρως τη διαφάνεια και τις όποιες πιθανότητες ισότιμης δικαιοσύνης και ευημερίας. Οι εθνικές ελίτ ποτέ τους δεν ενδιαφέρονταν για κάτι τέτοιο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάστηκε πριν τόσες δεκαετίες στοχεύοντας σε μιά καλύτερη και πιο δίκαιη ευρωπαϊκή κοινωνία. Όσο όμως αφήνει ανεξέλεγκτη τη δύναμη και τη ρευστότητα στις εθνικές ολιγαρχικές ελίτ, και, όσο αρνείται να το συνειδητοποιήσει και να το διορθώσει, ο θάνατός της είναι αναπόφευκτος.

Καλή χρονιά και καλή ψήφο..

( Στόχος - νούμερο ένα - της νέας χρονιάς: ΠΑΨΕ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ.. )